شماره ۵۴۶ - از فروغ چهره، گلخن را چو گلشن می کند

از فروغ چهره، گلخن را چو گلشن می کند
از نگاه گرم، شمع کشته روشن می کند ۱

گر به دامانم غباری نیست از خاک رهش
این همه گرمی چرا اشکم به دامن می کند ۲

حسن او از گریه ی من دارد این رونق، که آب
در چراغ لاله و گل، کار روغن می کند ۳

از خزان گل غافل افتاده ست، چون ابر بهار
من برو می گریم و او خنده بر من می کند ۴

شیشه ام از بس که با سنگ است سرگرم نیاز
سجده پنداری به پیش بت برهمن می کند ۵

نیست جز آهستگی با تیزمغزان چاره ای
رشته ی هموار، جا در چشم سوزن می کند ۶

دشمن خود را نمی خواهیم سرگردان سلیم
شیشه ی ما گریه بر سنگ فلاخن می کند ۷