شماره ۵۲۸ - بر رخت راه نگاه از گلستان بیرون رود

بر رخت راه نگاه از گلستان بیرون رود
شانه در زلف تو از موی میان بیرون رود ۱

می روی از باغ و گل ها را پریشان می کنی
چون عزیزی کز میان دوستان بیرون رود ۲

چون بسوزم، هر نفس خاکسترم از شوق گل
بی نسیمی همچو دود از آشیان بیرون رود ۳

گر گل از بلبل حجابی می کند باور مکن
باش چندان کز گلستان باغبان بیرون رود ۴

نه همین تنها ره کنعان زلیخا بسته است
می برد غیرت به هر سو کاروان بیرون رود ۵

بس که دارم یار دور افتاده ای در هر دیار
می روم از خود، به هر سو کاروان بیرون رود ۶

ذوق مستی آن کسی دارد که چون بلبل سلیم
در بهار آید به باغ و در خزان بیرون رود ۷