شماره ۹۰۴ - زین بادیه چون رفت مه نوسفر من

زین بادیه چون رفت مه نوسفر من
کاین دشت همه دجله شد از چشم تر من ۱

خوش باد بمرغان چمن وقت که صیاد
در دام شکسته است همه بال و پر من ۲

شد چاشنی کام رقیبش شکر وصل
آن نخل که خورد آب زخون جگر من ۳

دادی تن سیمین بزر و نیست بیادت
از اشک چه سهم من و روی چو زر من ۴

ای یوسف کنعانی در مصر عزیزی
هرگز نکنی یاد که چونشد پدر من ۵

این برق جهانسوز که بر حاصل ما رفت
هیهات که بر جای گذارد اثر من ۶

از کوه غم عشق تو آمد سحر آواز
مژده که دو صد طور بود در کمر من ۷

آشفته چه سوز است بجانم که در این باغ
همچون شجر طور شرر شد ثمر من ۸

بگفت سحر پیر خرابات بمستان
سرچشمه کوثر بود از خاک در من ۹

آن باده فروش خم توحید الهی
کش خاک کف پای بود تاج سر من ۱۰