شماره ۹۰۵ - مرا ز عشق بسی منت است بر گردن

مرا ز عشق بسی منت است بر گردن
که بازداشته شوقم زخواب و زخوردن ۱

نه بار کس ببرد گردنم نه گوش حدیث
که حلقه هاست ززلفت بگوش و بر گردن ۲

چنان بنان جوم خوش که برنجان شهان
نمانده حالت رشک و نه آرزو بردن ۳

گرت هواست که در سولجان زلف افتی
سری چو گوی بمیدان بباید آوردن ۴

بیا بطوف گلستان عشق ای بلبل
کزین چمن بگریزد سموم پژمردن ۵

زسر عشق مزن لاف بعد ازین درویش
اگر بسر بودت شوق نفس پروردن ۶

کسی که طالب جانان بود ببزم وصال
زجان بیایدش اول مفارقت کردن ۷

مرا زطعن رقیبان چه کم شود از مهر
زنیش طالب نوشت نداند آزردن ۸

برفت چون شب عمرت بگو مپای انجمن
که شمع را بسحرگاه باید افسردن ۹

بمیر در ره مهر علی تو آشفته
که زندگی دهدت در هوای او مردن ۱۰