تعداد ۲ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۴۶ - چو صبح دم خندیدی، در بلا بندیدی
چو صُبح دَم خَندیدی، دَرِ بَلا بَنْدیدی
چو صَیقلی غَمها را، زِ آیِنِه رَنْدیدی
چه جامهها دَردادی، چه خِرقهها دُزدیدی
چه گوشها بِگِرفتی، به عیش دان بِکَشیدی
چه شُعلهها بَرکَردی، چه دیکها بِپَزیدی
چه جَسِّها بِگِرفتی، چه راهها پُرسیدی
زِ عقلِ کُل بِگُذشتی، بُرونِ دلْ بِدَمیدی
گُشادِ گُلْشَن و باغی، چو سَروِ تَر نازیدی
اگر چه خود سَرمَستی، دَهان چرا بَربَستی؟
قَلَم چرا بِشِکَستی؟ وَرَق چرا بِدَریدی؟
چه شاخها اَفْشاندی، چه میوهها بَرچیدی
تُرُش چرا بِنِشَستی؟ چه طالِبِ تَهدیدی؟
چو صَیقلی غَمها را، زِ آیِنِه رَنْدیدی
چه جامهها دَردادی، چه خِرقهها دُزدیدی
چه گوشها بِگِرفتی، به عیش دان بِکَشیدی
چه شُعلهها بَرکَردی، چه دیکها بِپَزیدی
چه جَسِّها بِگِرفتی، چه راهها پُرسیدی
زِ عقلِ کُل بِگُذشتی، بُرونِ دلْ بِدَمیدی
گُشادِ گُلْشَن و باغی، چو سَروِ تَر نازیدی
اگر چه خود سَرمَستی، دَهان چرا بَربَستی؟
قَلَم چرا بِشِکَستی؟ وَرَق چرا بِدَریدی؟
چه شاخها اَفْشاندی، چه میوهها بَرچیدی
تُرُش چرا بِنِشَستی؟ چه طالِبِ تَهدیدی؟
مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۴۷ - به جان تو، ای طایی، که سوی ما بازآیی
به جانِ تو، ای طایی، که سویِ ما بازآیی
تو هر چه میفَرمایی، همه شِکَر میخایی
بَرآ به بام، ای خوش خو، به بامِ ما آوَرْ رو
دو سه قَدَم نِهْ این سو، رِضایِ این مَستانْ جو
اگر مَلولی بِسْتان، قِنینهیی از مَستان
که راحتِ جان است آن، بِدار دستْ از دَستان
اَیا بُتِ جانْ اَفْزا، نه وَعده کردی ما را
که من بیایم فَردا؟ زِهی فَریب و سودا
اَیا بُتِ ناموسی، لبِ مرا گَر بوسی
رَها کُنی سالوسی، جَلا کُنی طاووسی
سَری زِ روزَن دَرکُن، وُثاقْ پُرشِکَّر کُن
جهانْ پُر از گوهر کُن، بیا زِ ما باور کُن
نِهالِ نیکی بِنِشان، درختِ گُل را بِفْشان
بیا به نَزدِ خویشان، دَغَل مَکُن با ایشان
دو دیده را خوابی دِهْ، زَمانه را تابی دِهْ
به تشنگانْ آبی دِهْ، به غوره دوشابی دِهْ
بِگیر چَنگ و تَنْتَن، دل از جُدایی بَرکَن
بیار بادهٔ روشن، خُمارِ ما را بِشْکَن
ازین مَلولی بُگْذر، به سویِ روزَنْ مَنْگَر
شراب با یارانْ خَور، میانِ یارانْ خوش تَر
زِ بیخودی آشُفتَم، به دِلْبَرِ خود گفتم
که با غَمَت من جُفتَم، به هر سویی که اُفْتَم
به ضَربِ دَستَش بِنْگَر، به چَشمِ مَستَش بِنْگَر
به زُلْفِ شَستَش بِنْگَر، به هر چه هستَش بِنْگَر
چو دامَنِ او گیرم، عَظیم باتوفیرم
چو اَنْگَبین و شیرَم، به پیشِ لُطْفَش میرم
مَزَن نِگارا بَربَط، به پیشِ مُشتی خَربَط
مَران تو کَشتی بیشَط، بگیر راهِ اَوْسَط
بِکار تُخم زیبا که سَبز گَردد فردا
که هر چه کاری این جا، تو را بِرویَد دَه تا
اگر تو تُخمی کِشتی، چرا پَشیمان گشتی؟
اگر به کوه و دشتی، بُرو که زَرّینْ طَشتی
مَلول گشتی ای کَش، بِخُسب و رو اَنْدَرکَش
زِ عالَمِ پُرآتش، گُریز پنهانْ خَوشْ خَوش
بِبَند ازین سو دیده، بُرو رَهِ دُزدیده
به غَیب آرامیده، به پَرِّ جانً پَرّیده
نِشَسته خُسبَد عاشق، که هست صَبرَش لایِق
بُوَد خَفیف و سابِق، برایِ عَذرا وامِق
مَگو دِگَر، کوتَه کُن، سکوت را هَمرَه کُن
نَظَر به شاهَنْشَه کُن، نِظارهٔ آن مَهْ کُن
تو هر چه میفَرمایی، همه شِکَر میخایی
بَرآ به بام، ای خوش خو، به بامِ ما آوَرْ رو
دو سه قَدَم نِهْ این سو، رِضایِ این مَستانْ جو
اگر مَلولی بِسْتان، قِنینهیی از مَستان
که راحتِ جان است آن، بِدار دستْ از دَستان
اَیا بُتِ جانْ اَفْزا، نه وَعده کردی ما را
که من بیایم فَردا؟ زِهی فَریب و سودا
اَیا بُتِ ناموسی، لبِ مرا گَر بوسی
رَها کُنی سالوسی، جَلا کُنی طاووسی
سَری زِ روزَن دَرکُن، وُثاقْ پُرشِکَّر کُن
جهانْ پُر از گوهر کُن، بیا زِ ما باور کُن
نِهالِ نیکی بِنِشان، درختِ گُل را بِفْشان
بیا به نَزدِ خویشان، دَغَل مَکُن با ایشان
دو دیده را خوابی دِهْ، زَمانه را تابی دِهْ
به تشنگانْ آبی دِهْ، به غوره دوشابی دِهْ
بِگیر چَنگ و تَنْتَن، دل از جُدایی بَرکَن
بیار بادهٔ روشن، خُمارِ ما را بِشْکَن
ازین مَلولی بُگْذر، به سویِ روزَنْ مَنْگَر
شراب با یارانْ خَور، میانِ یارانْ خوش تَر
زِ بیخودی آشُفتَم، به دِلْبَرِ خود گفتم
که با غَمَت من جُفتَم، به هر سویی که اُفْتَم
به ضَربِ دَستَش بِنْگَر، به چَشمِ مَستَش بِنْگَر
به زُلْفِ شَستَش بِنْگَر، به هر چه هستَش بِنْگَر
چو دامَنِ او گیرم، عَظیم باتوفیرم
چو اَنْگَبین و شیرَم، به پیشِ لُطْفَش میرم
مَزَن نِگارا بَربَط، به پیشِ مُشتی خَربَط
مَران تو کَشتی بیشَط، بگیر راهِ اَوْسَط
بِکار تُخم زیبا که سَبز گَردد فردا
که هر چه کاری این جا، تو را بِرویَد دَه تا
اگر تو تُخمی کِشتی، چرا پَشیمان گشتی؟
اگر به کوه و دشتی، بُرو که زَرّینْ طَشتی
مَلول گشتی ای کَش، بِخُسب و رو اَنْدَرکَش
زِ عالَمِ پُرآتش، گُریز پنهانْ خَوشْ خَوش
بِبَند ازین سو دیده، بُرو رَهِ دُزدیده
به غَیب آرامیده، به پَرِّ جانً پَرّیده
نِشَسته خُسبَد عاشق، که هست صَبرَش لایِق
بُوَد خَفیف و سابِق، برایِ عَذرا وامِق
مَگو دِگَر، کوتَه کُن، سکوت را هَمرَه کُن
نَظَر به شاهَنْشَه کُن، نِظارهٔ آن مَهْ کُن
