تعداد ۵۴۰۳ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
مولوی : دفتر ششم
بخش ۶۱ - جواب دادن قاضی صوفی را
گفت قاضی گَر نبودی اَمْرِ مُر
وَر نبودی خوب و زشت و سنگ و دُر
وَر نبودی نَفْس و شَیْطان و هوا
وَر نبودی زَخْم و چالیش و وَغا
پَس به چه نام و لَقَب خوانْدی مَلِک
بندگانِ خویش را ای مُنْتَهِک؟
چون بِگُفتی ای صَبور و ای حَلیم؟
چون بِگُفتی ای شُجاع و ای حَکیم؟
صابِرین و صادقین و مُنْفِقین
چون بُدی بی رَهْزَن و دیوِ لَعین؟
رُستَم و حَمْزه وْ مُخَنَّث یک بُدی
عِلْم و حِکْمَتْ باطِل و مُنْدَک بُدی
عِلْم و حِکْمَت بَهرِ راه و بیرَهیست
چون همه رَهْ باشد آن حِکْمَت تَهیست
بَهرِ این دُکّان طَبْعِ شورهآب
هر دو عالَم را رَوا داری خَراب؟
من هَمیدانم که تو پاکی نه خام
وین سؤالَت هست از بَهرِ عَوام
جورِ دوران و هر آن رَنْجی که هست
سَهْلتَر از بُعدِ حَقّ و غَفْلَت است
زان که اینها بُگْذَرند آن نَگْذَرد
دولَت آن دارد که جان آگَهْ بَرَد
وَر نبودی خوب و زشت و سنگ و دُر
وَر نبودی نَفْس و شَیْطان و هوا
وَر نبودی زَخْم و چالیش و وَغا
پَس به چه نام و لَقَب خوانْدی مَلِک
بندگانِ خویش را ای مُنْتَهِک؟
چون بِگُفتی ای صَبور و ای حَلیم؟
چون بِگُفتی ای شُجاع و ای حَکیم؟
صابِرین و صادقین و مُنْفِقین
چون بُدی بی رَهْزَن و دیوِ لَعین؟
رُستَم و حَمْزه وْ مُخَنَّث یک بُدی
عِلْم و حِکْمَتْ باطِل و مُنْدَک بُدی
عِلْم و حِکْمَت بَهرِ راه و بیرَهیست
چون همه رَهْ باشد آن حِکْمَت تَهیست
بَهرِ این دُکّان طَبْعِ شورهآب
هر دو عالَم را رَوا داری خَراب؟
من هَمیدانم که تو پاکی نه خام
وین سؤالَت هست از بَهرِ عَوام
جورِ دوران و هر آن رَنْجی که هست
سَهْلتَر از بُعدِ حَقّ و غَفْلَت است
زان که اینها بُگْذَرند آن نَگْذَرد
دولَت آن دارد که جان آگَهْ بَرَد
مولوی : دفتر ششم
بخش ۶۲ - حکایت در تقریر آنک صبر در رنج کار سهلتر از صبر در فراق یار بود
آن یکی زنْ شویِ خود را گفت هَی
ای مُروَّت را به یک رَهْ کرده طَی
هیچ تیمارم نمیداری چرا؟
تا به کِی باشم دَرین خواری؟ چرا؟
گفت شو من نَفْقه چاره میکُنم
گَرچه عورَم دست و پایی میزَنَم
نَفْقه و کِسوهست واجِبْ ای صَنَم
از مَنَت این هر دو هست و نیست کَم
آستینِ پیرهَنِ بِنْمود زن
بَسْ دُرُشت و پُر وَسَخ بُد پیرهَن
گفت از سختی تَنَم را میخَورَد
کَس کسی را کِسْوه زین سان آوَرَد؟
گفت ای زن یک سوآلَت میکُنم
مَردِ درویشَم همین آمد فَنَم
این دُرُشت است و غَلیظ و ناپَسَند
لیکْ بِنْدیش ای زنِ اَنْدیشهمَند
این دُرُشت و زشتتَر یا خود طَلاق؟
این تورا مَکْروهتَر یا خودِ فِراق؟
همچُنان ای خواجهٔ تَشْنیعْ زَن
از بَلا و فَقر و از رَنْج و مِحَن
لا شَک این تَرکِ هوا تَلْخیدِهْ است
لیکْ از تَلْخیِّ بُعدِ حَقْ بِهْ است
گَر جِهاد و صَوْم سخت است و خشن
لیکْ این بهتر زِ بُعْدِ مُمْتَحِن
رَنج کِی مانَد دَمی که ذوالْمِنَن
گویَدَت چونی تو ای رَنْجِور من؟
وَرْ نَگوید کِتْ نه آن فَهْم و فَن است
لیکْ آن ذوقِ تو پُرسش کردن است
آن مَلیحان که طَبیبانِ دلاَند
سویِ رَنْجورانْ به پُرسش مایِلاَند
وز حذر از ننگ و از نامی کنند
چارهیی سازند و پیغامی کُنند
وَرْنه در دِلْشان بُوَد آن مُفْتَکَر
نیست معشوقی زِ عاشقْ بیخَبَر
ای تو جویایِ نَوادِر داسْتان
هم فَسانهیْ عشقْبازان را بِخوان
بَسْ بِجوشیدی درین عَهْدِ مَدید
تُرکجوشی هم نَگَشتی ای قَدید
دیدهیی عُمری تو داد و داوَری
وان گَه از نادیدگان ناشیتَری
هر کِه شاگردیْش کرد اُستاد شُد
تو سِپَستَر رَفتهیی ای کورِ لُد
خود نبود از والِدَیْنَت اِخْتبار
هم نَبودَت عِبْرت از لَیْل و نَهار
ای مُروَّت را به یک رَهْ کرده طَی
هیچ تیمارم نمیداری چرا؟
تا به کِی باشم دَرین خواری؟ چرا؟
گفت شو من نَفْقه چاره میکُنم
گَرچه عورَم دست و پایی میزَنَم
نَفْقه و کِسوهست واجِبْ ای صَنَم
از مَنَت این هر دو هست و نیست کَم
آستینِ پیرهَنِ بِنْمود زن
بَسْ دُرُشت و پُر وَسَخ بُد پیرهَن
گفت از سختی تَنَم را میخَورَد
کَس کسی را کِسْوه زین سان آوَرَد؟
گفت ای زن یک سوآلَت میکُنم
مَردِ درویشَم همین آمد فَنَم
این دُرُشت است و غَلیظ و ناپَسَند
لیکْ بِنْدیش ای زنِ اَنْدیشهمَند
این دُرُشت و زشتتَر یا خود طَلاق؟
این تورا مَکْروهتَر یا خودِ فِراق؟
همچُنان ای خواجهٔ تَشْنیعْ زَن
از بَلا و فَقر و از رَنْج و مِحَن
لا شَک این تَرکِ هوا تَلْخیدِهْ است
لیکْ از تَلْخیِّ بُعدِ حَقْ بِهْ است
گَر جِهاد و صَوْم سخت است و خشن
لیکْ این بهتر زِ بُعْدِ مُمْتَحِن
رَنج کِی مانَد دَمی که ذوالْمِنَن
گویَدَت چونی تو ای رَنْجِور من؟
وَرْ نَگوید کِتْ نه آن فَهْم و فَن است
لیکْ آن ذوقِ تو پُرسش کردن است
آن مَلیحان که طَبیبانِ دلاَند
سویِ رَنْجورانْ به پُرسش مایِلاَند
وز حذر از ننگ و از نامی کنند
چارهیی سازند و پیغامی کُنند
وَرْنه در دِلْشان بُوَد آن مُفْتَکَر
نیست معشوقی زِ عاشقْ بیخَبَر
ای تو جویایِ نَوادِر داسْتان
هم فَسانهیْ عشقْبازان را بِخوان
بَسْ بِجوشیدی درین عَهْدِ مَدید
تُرکجوشی هم نَگَشتی ای قَدید
دیدهیی عُمری تو داد و داوَری
وان گَه از نادیدگان ناشیتَری
هر کِه شاگردیْش کرد اُستاد شُد
تو سِپَستَر رَفتهیی ای کورِ لُد
خود نبود از والِدَیْنَت اِخْتبار
هم نَبودَت عِبْرت از لَیْل و نَهار
مولوی : دفتر ششم
بخش ۶۳ - مثل
عارفی پُرسید از آن پیرِ کشیش
که تویی خواجه مُسِنتَر یا که ریش؟
گفت نه من پیش ازو زاییدهام
بی زِ ریشی بَسْ جهان را دیدهام
گفت ریشَت شُد سِپید از حالْ گشت
خویِ زشتِ تو نَگَردیدهست وَشْت
او پَس از تو زاد و از تو بُگْذَرید
تو چُنین خُشکی زِ سودایِ ثَرید
تو بر آن رَنگی که اَوَّل زادهیی
یک قَدَم زان پیشتَر نَنْهادهیی
همچُنان دوغی تُرُش در مَعْدنی
خود نکردی زو مُخَلَّص روغَنی
هم خَمیری خَمَّرَ طینهْ دَری
گَرچه عُمری در تَنورِ آذَری
چون حَشیشی پا به گِل بر پُشتهیی
گَرچه از بادِ هَوَس سَرگشتهیی
هَمچو قومِ موسی اَنْدَر حَرِّ تیه
مانْدهیی بر جایْ چلْ سال ای سَفیه
میرَوی هر روز تا شبْ هَرْوَله
خویش میبینی در اَوَّل مَرحَله
نَگْذَری زین بُعدِ سیصد ساله تو
تا که داری عشقِ آن گوساله تو
تا خیالِ عِجْل از جانْشان نَرَفت
بُد بَریشان تیهْ چون گِردابِ زَفْت
غیرِ این عِجْلی کَزو یابیدهیی
بینِهایَت لُطف و نِعْمَت دیدهیی
گاوْ طَبْعی زان نِکوییهایِ زَفْت
از دِلَت در عشقِ این گوساله رَفت
باری اکنون تو زِ هر جُزوت بِپُرس
صد زبان دارند این اَجْزایِ خُرْس
ذِکْرِ نِعْمَتهایِ رَزّاق جهان
که نَهان شُد آن در اَوْراقِ زمان
روز و شب اَفْسانهجویانی تو چُست
جُزوْ جُزوِ تو فَسانهگویِ توست
جُزوْ جُزوَت تا بِرُستهست از عَدَم
چند شادی دیدهاند و چند غَم
زان که بیلَذَّت نَرویَد هیچ جُزو
بلکه لاغَر گردد از هر پیچْ جُزو
جُزو مانْد و آن خوشی از یادْ رَفت
بَلْ نَرَفت آن خُفْیه شُد از پنج و هفت
هَمچو تابستان که از وِیْ پنبهزاد
مانْد پنبه رَفت تابستان زِ یاد
یا مِثالِ یَخْ که زایَد از شِتا
شُد شِتا پنهان و آن یَخْ پیشِ ما
هست آن یَخْ زان صُعوبَتْ یادگار
یادگارِ صَیْف در دِیْ این ثِمار
همچُنان هر جُزوْ جُزوَت ای فَتی
در تَنَت اَفْسانه گویِ نِعْمَتی
چون زنی که بیست فرزندش بُوَد
هر یکی حاکیِّ حالِ خوش بُوَد
حَمْل نَبْوَد بی زِ مَستیّ و زِ لاغ
بی بَهاری کِی شود زاینده باغ؟
حامِلان و بَچّگانْشان بر کِنار
شُد دَلیلِ عشقبازی با بهار
هر درختی در رِضاعِ کودکان
هَمچو مَریَمْ حامِل از شاهی نَهان
گَرچه در آبْ آتشی پوشیده شُد
صد هزاران کَفْ بَرو جوشیده شُد
گَرچه آتشْ سَخت پنهان میتَنَد
کَفْ به دَه اَنْگُشت اشارت میکُند
همچُنین اَجْزایِ مَسْتانِ وِصال
حامِل از تِمْثالهایِ حال و قال
در جَمالِ حالْ وا مانْده دَهان
چَشمْ غایِب گشته از نَقْشِ جهان
آن مَوالید از زِهِ این چارْ نیست
لاجَرَم مَنْظور این اَبْصار نیست
آن مَوالید از تَجَلّی زادهاَند
لاجَرَم مَسْتورِ پَردهیْ سادهاَند
زاده گفتیم و حَقیقت زادْ نیست
وین عبارت جُز پِیِ اِرْشاد نیست
هین خَمُش کُن تا بگوید شاهِ قُل
بُلبُلی مَفْروش با این جِنْسِ گُل
این گُلِ گویاست پُر جوش و خُروش
بُلبُلا تَرکِ زبان کُن باش گوش
هر دو گونْ تِمْثالِ پاکیزهمِثال
شاهِدِ عَدلاَند بر سِرِّ وِصال
هر دو گونْ حُسنِ لَطیفِ مُرتَضی
شاهِدِ اَحْبال و حَشْرِ ما مَضی
هَمچو یَخْ کَنْدَر تَموزِ مُسْتَجَد
هر دَم افسانهیْ زِمْستان میکُند
ذِکْرِ آن اَرْیاحِ سَرد و زَمْهَریر
اَنْدَر آن اَزْمان و ایّام عَسیر
هَمچو آن میوه که در وَقتِ شِتا
میکُند افسانهٔ لُطْفِ خدا
قِصّهٔ دورِ تَبَسُّمهایِ شَمْس
وآن عَروسانِ چَمَن را لَمْس و طَمْس
حالْ رَفت و مانْد جُزوَت یادگار
یا ازو واپُرس یا خود یادْ آر
چون فرو گیرد غَمَت گَر چُستییی
زان دَمِ نومید کُن وا جُستییی
گفتیاَش ای غُصّهٔ مُنکِر به حال
راتِبهیْ اِنْعامها را زان کَمال
گَر به هر دَمْ نِتْ بهار و خُرَّمیست
هَمچو چاشِ گُلْ تَنَت اَنْبارِ چیست؟
چاشِ گُلْ تَن فِکْرِ تو هَمچون گُلاب
مُنْکِرِ گُل شُد گُلاب اینَت عُجاب
از کَپیخویانِ کُفْران کَهْ دَریغ
بر نَبیخویانْ نِثارِ مِهْر و میغ
آن لَجاجِ کُفْر قانونِ کَپیست
وآن سِپاس و شُکرْ مِنْهاجِ نَبیست
با کَپیخویانْ تَهَتُّکها چه کرد؟
با نَبیرویان تَنَسُّکها چه کرد؟
در عِمارَتها سگانند و عَقور
در خَرابیهاست گنجِ عِزّ و نور
گَر نبودی این بُزوغ اَنْدَر خُسوف
گُم نکردی راهْ چندین فیلسوف
زیرکان و عاقلان از گُمرَهی
دیده بر خُرطومْ داغِ اَبْلَهی
که تویی خواجه مُسِنتَر یا که ریش؟
گفت نه من پیش ازو زاییدهام
بی زِ ریشی بَسْ جهان را دیدهام
گفت ریشَت شُد سِپید از حالْ گشت
خویِ زشتِ تو نَگَردیدهست وَشْت
او پَس از تو زاد و از تو بُگْذَرید
تو چُنین خُشکی زِ سودایِ ثَرید
تو بر آن رَنگی که اَوَّل زادهیی
یک قَدَم زان پیشتَر نَنْهادهیی
همچُنان دوغی تُرُش در مَعْدنی
خود نکردی زو مُخَلَّص روغَنی
هم خَمیری خَمَّرَ طینهْ دَری
گَرچه عُمری در تَنورِ آذَری
چون حَشیشی پا به گِل بر پُشتهیی
گَرچه از بادِ هَوَس سَرگشتهیی
هَمچو قومِ موسی اَنْدَر حَرِّ تیه
مانْدهیی بر جایْ چلْ سال ای سَفیه
میرَوی هر روز تا شبْ هَرْوَله
خویش میبینی در اَوَّل مَرحَله
نَگْذَری زین بُعدِ سیصد ساله تو
تا که داری عشقِ آن گوساله تو
تا خیالِ عِجْل از جانْشان نَرَفت
بُد بَریشان تیهْ چون گِردابِ زَفْت
غیرِ این عِجْلی کَزو یابیدهیی
بینِهایَت لُطف و نِعْمَت دیدهیی
گاوْ طَبْعی زان نِکوییهایِ زَفْت
از دِلَت در عشقِ این گوساله رَفت
باری اکنون تو زِ هر جُزوت بِپُرس
صد زبان دارند این اَجْزایِ خُرْس
ذِکْرِ نِعْمَتهایِ رَزّاق جهان
که نَهان شُد آن در اَوْراقِ زمان
روز و شب اَفْسانهجویانی تو چُست
جُزوْ جُزوِ تو فَسانهگویِ توست
جُزوْ جُزوَت تا بِرُستهست از عَدَم
چند شادی دیدهاند و چند غَم
زان که بیلَذَّت نَرویَد هیچ جُزو
بلکه لاغَر گردد از هر پیچْ جُزو
جُزو مانْد و آن خوشی از یادْ رَفت
بَلْ نَرَفت آن خُفْیه شُد از پنج و هفت
هَمچو تابستان که از وِیْ پنبهزاد
مانْد پنبه رَفت تابستان زِ یاد
یا مِثالِ یَخْ که زایَد از شِتا
شُد شِتا پنهان و آن یَخْ پیشِ ما
هست آن یَخْ زان صُعوبَتْ یادگار
یادگارِ صَیْف در دِیْ این ثِمار
همچُنان هر جُزوْ جُزوَت ای فَتی
در تَنَت اَفْسانه گویِ نِعْمَتی
چون زنی که بیست فرزندش بُوَد
هر یکی حاکیِّ حالِ خوش بُوَد
حَمْل نَبْوَد بی زِ مَستیّ و زِ لاغ
بی بَهاری کِی شود زاینده باغ؟
حامِلان و بَچّگانْشان بر کِنار
شُد دَلیلِ عشقبازی با بهار
هر درختی در رِضاعِ کودکان
هَمچو مَریَمْ حامِل از شاهی نَهان
گَرچه در آبْ آتشی پوشیده شُد
صد هزاران کَفْ بَرو جوشیده شُد
گَرچه آتشْ سَخت پنهان میتَنَد
کَفْ به دَه اَنْگُشت اشارت میکُند
همچُنین اَجْزایِ مَسْتانِ وِصال
حامِل از تِمْثالهایِ حال و قال
در جَمالِ حالْ وا مانْده دَهان
چَشمْ غایِب گشته از نَقْشِ جهان
آن مَوالید از زِهِ این چارْ نیست
لاجَرَم مَنْظور این اَبْصار نیست
آن مَوالید از تَجَلّی زادهاَند
لاجَرَم مَسْتورِ پَردهیْ سادهاَند
زاده گفتیم و حَقیقت زادْ نیست
وین عبارت جُز پِیِ اِرْشاد نیست
هین خَمُش کُن تا بگوید شاهِ قُل
بُلبُلی مَفْروش با این جِنْسِ گُل
این گُلِ گویاست پُر جوش و خُروش
بُلبُلا تَرکِ زبان کُن باش گوش
هر دو گونْ تِمْثالِ پاکیزهمِثال
شاهِدِ عَدلاَند بر سِرِّ وِصال
هر دو گونْ حُسنِ لَطیفِ مُرتَضی
شاهِدِ اَحْبال و حَشْرِ ما مَضی
هَمچو یَخْ کَنْدَر تَموزِ مُسْتَجَد
هر دَم افسانهیْ زِمْستان میکُند
ذِکْرِ آن اَرْیاحِ سَرد و زَمْهَریر
اَنْدَر آن اَزْمان و ایّام عَسیر
هَمچو آن میوه که در وَقتِ شِتا
میکُند افسانهٔ لُطْفِ خدا
قِصّهٔ دورِ تَبَسُّمهایِ شَمْس
وآن عَروسانِ چَمَن را لَمْس و طَمْس
حالْ رَفت و مانْد جُزوَت یادگار
یا ازو واپُرس یا خود یادْ آر
چون فرو گیرد غَمَت گَر چُستییی
زان دَمِ نومید کُن وا جُستییی
گفتیاَش ای غُصّهٔ مُنکِر به حال
راتِبهیْ اِنْعامها را زان کَمال
گَر به هر دَمْ نِتْ بهار و خُرَّمیست
هَمچو چاشِ گُلْ تَنَت اَنْبارِ چیست؟
چاشِ گُلْ تَن فِکْرِ تو هَمچون گُلاب
مُنْکِرِ گُل شُد گُلاب اینَت عُجاب
از کَپیخویانِ کُفْران کَهْ دَریغ
بر نَبیخویانْ نِثارِ مِهْر و میغ
آن لَجاجِ کُفْر قانونِ کَپیست
وآن سِپاس و شُکرْ مِنْهاجِ نَبیست
با کَپیخویانْ تَهَتُّکها چه کرد؟
با نَبیرویان تَنَسُّکها چه کرد؟
در عِمارَتها سگانند و عَقور
در خَرابیهاست گنجِ عِزّ و نور
گَر نبودی این بُزوغ اَنْدَر خُسوف
گُم نکردی راهْ چندین فیلسوف
زیرکان و عاقلان از گُمرَهی
دیده بر خُرطومْ داغِ اَبْلَهی
مولوی : دفتر ششم
بخش ۶۴ - باقی قصهٔ فقیر روزیطلب بیواسطهٔ کسب
آن یکی بیچارهٔ مُفْلِسْ زِ دَرد
که زِ بیچیزی هزاران زَهْر خَورْد
لابِه کردی در نماز و در دُعا
کِی خداوند و نِگَهبانِ رِعا
بیزِ جَهْدی آفریدی مَر مرا
بی فَنِ من روزیاَم دِهْ زین سَرا
پنج گوهر دادی اَم در دُرْجِ سَر
پنج حِسِّ دیگری هم مُسْتَتَر
لا یُعَدّ این داد و لا یُحْصی زِ تو
من کَلیلَم از بَیانَش شَرمْرو
چون که در خَلّاقی اَم تنها تُوی
کارِ رَزّاقیم تو کُن مُسْتَوی
سالها زو این دُعا بسیار شُد
عاقِبَت زاری او بر کارْ شُد
هَمچو آن شخصی که روزیِّ حَلال
از خدا میخواست بیکَسْب و کَلال
گاوْ آوَرْدَش سَعادت عاقِبَت
عَهْدِ داوودِ لَدُنّی مَعْدِلَت
این مُتَیَّم نیز زاریها نِمود
هم زِ میدانِ اِجابَت گو رُبود
گاه بَدظَن میشُدی اَنْدَر دُعا
از پِیِ تاخیرِ پاداش و جَزا
باز اِرْجاء خداوندِ کَریم
در دِلَش بَشّار گشتیّ و زَعیم
چون شُدی نومید در جَهْد از کَلال
از جَنابِ حَقْ شنیدی که تَعال
خافِض است و رافِع است این کِردگار
بیاَزین دو بَرنَیایَد هیچ کار
خَفْضِ اَرْضی بین و رَفْعِ آسْمان
بیاَزین دو نیست دَورانْش ای فُلان
خَفْض و رَفْعِ این زمین نوعی دِگَر
نیم سالی شوره نیمی سَبز و تَر
خَفْض و رَفْعِ روزگارِ با کُرَب
نوعِ دیگر نیمْ روز و نیمْ شب
خَفْض و رَفْعِ این مِزاجِ مُمْتَرِج
گاه صِحَّتْ گاه رَنْجوری مُضِج
همچُنین دان جُمله اَحْوالِ جهان
قَحْط و جَذْب و صُلْح و جنگ از اِفْتِتان
این جهانْ با این دو پَر اَنْدَر هواست
زین دو جانها مَوْطِنِ خَوْف و رَجاست
تا جهانْ لَرْزان بُوَد مانندِ بَرگ
در شَمال و در سُمومِ بَعْث و مرگ
تا خُمِ یکرَنگیِ عیسیِّ ما
بِشْکَنَد نِرخِ خُمِ صدرَنگ را
کان جهانْ هَمچون نَمَکْسار آمدهست
هر چه آن جا رَفت بیتَلْوین شُدهست
خاک را بینْ خَلْقِ رَنگارنگ را
میکُند یک رَنگ اَنْدَر گورها
این نَمَکسارِ جُسومِ ظاهِراست
خودْ نَمَکْسارِ مَعانی دیگراست
آن نَمَکْسارِ مَعانی مَعْنوی ست
از اَزَل آن تا اَبَد اَنْدَر نُویست
این نُوی را کُهنگی ضِدِّش بُوَد
آن نُویْ بی ضِدّ و بینِدّ و عَدَد
آن چُنانْک از صَقْلِ نورِ مُصْطَفی
صد هزاران نوعْ ظُلْمَت شُد ضیا
از جُهود و مُشرک و تَرسا و مُغ
جُملِگی یکرَنگ شُد زان اَلْپ اُلُغ
صد هزاران سایه کوتاه و دراز
شُد یکی در نورِ آن خورشیدِ راز
نه درازی مانْد نه کوتَه نه پَهْن
گونه گونه سایه در خورشیدْ رَهْن
لیکْ یکرَنگی که اَنْدَر مَحْشَراست
بر بَد و بر نیکْ کَشف و ظاهِراست
که مَعانی آن جهانْ صورت شود
نَقْش هامان دَر خورِ خَصْلَت شود
گردد آن گَهْ فِکرْ نَقْشِ نامهها
این بِطانه رویِ کارِ جامهها
این زمانْ سِرها مِثالِ گاوِ پیس
دوکِ نُطْقْ اَنْدَر مِلَل صد رَنگْ ریس
نوبَتِ صد رَنگی است و صددلی
عالَمِ یک رَنگ کِی گردد جَلی؟
نوبَتِ زَنگیست رومی شُد نَهان
این شب است و آفتابْ اَنْدَر رِهان
نوبَتِ گُرگ است و یوسُف زیرِ چاه
نوبَتِ قِبْط است و فرعون است شاه
تا زِ رِزْقِ بیدَریغِ خیرهخَند
این سگان را حِصّه باشد روزِ چند
در دَرونِ بیشه شیرانْ مُنْتَظِر
تا شود اَمْرِ تَعالوا مُنْتَشِر
پَس بُرون آیند آن شیرانْ زِ مَرْج
بیحِجابی حَقْ نِمایَد دَخْل و خَرج
جوهرِ انسان بِگیرَد بَرّ و بَحْر
پیسه گاوان بِسْمِلانْ آن روزِ نَحْر
روزِ نَحْرِ رَسْتخیزِ سَهْمناک
مؤمنان را عید و گاوان را هَلاک
جُملهٔ مُرغانِ آبْ آن روزِ نَحْر
هَمچو کَشتیها رَوانْ بر رویِ بَحْر
تا که یَهْلِکْ مَنْ هَلَکْ عَن بَیِّنَه
تا که یَنْجو مَنْ نَجا وَاسْتَیْقَنَه
تا که بازانْ جانِبِ سُلْطان رَوَند
تا که زاغانْ سویِ گورستان رَوَند
کُاسْتخوان وَ اجْزایِ سَرگینْ هَمچو نان
نُقْلِ زاغان آمدهست اَنْدَر جهان
قَنْدِ حِکْمَت از کجا زاغ از کجا؟
کِرمِ سَرگین از کجا باغ از کجا؟
نیست لایِقْ غَزْوِ نَفْس و مَردِ غَر
نیست لایِقْ عود و مُشک و کونِ خَر
چون غَزا نَدْهَد زنان را هیچ دست
کِی دَهَد آن که جِهادِ اَکْبَراست؟
جُز به نادِر در تَنِ زن رُستَمی
گشته باشد خُفْیه هَمچون مَریَمی
آن چُنان که در تَنِ مَردانْ زنان
خُفْیهاَند و ماده از ضَعْفِ جَنان
آن جهانْ صورت شود آن مادگی
هر کِه در مَردی ندید آمادگی
روزِ عَدل و عَدلْ دادِ دَرخوراست
کَفشْ آنِ پا کُلاه آنِ سَراست
تا به مَطْلَب دَر رَسَد هر طالِبی
تا به غَربِ خود رَوَد هر غارِبی
نیست هر مَطْلوب از طالِبْ دَریغ
جُفتِ تابِشْ شَمْس و جُفتِ آبْ میغ
هست دنیا قَهْرْخانهیْ کِردگار
قَهْر بین چون قَهْر کردی اِخْتیار
اُستخوان و مویِ مَقْهوران نِگَر
تیغِ قَهْر اَفْکَنْده اَنْدَر بَحْر و بَر
پَرّ و پایِ مُرغ بین بر گِردِ دام
شَرحِ قَهْرِ حَقْ کُننده بیکَلام
مُرد او بر جایِ خَرپُشته نِشانْد
وان که کُهنه گشت هم پُشته نَمانْد
هر کسی را جُفت کرده عَدلِ حَق
پیل را با پیل و بَق را جِنْسِ بَق
مونِسِ اَحمَد به مَجْلِس چارْ یار
مونِسِ بوجَهَل عُتْبَه وْ ذوالْخِمار
کعبهٔ جِبْریل و جانها سِدْرهیی
قِبْلهٔ عَبْدُالْبُطون شُد سُفرهیی
قِبْلهٔ عارف بُوَد نورِ وِصال
قِبْلهٔ عقلِ مُفَلْسِف شُد خیال
قِبْلهٔ زاهِد بُوَد یَزدانِ بَرّ
قِبْلهٔ مُطْمِع بُوَد هَمْیانِ زَر
قِبْلهٔ مَعنیوَرانْ صَبر و دِرَنگ
قِبْلهٔ صورتپَرَستانْ نَقْشِ سنگ
قِبْلهٔ باطِنْنِشینانْ ذوالْمِنَن
قِبْلهٔ ظاهِرپَرَستانْ رویِ زن
همچُنین برمیشِمُر تازه و کُهُن
وَرْ مَلولی رو تو کارِ خویش کُن
رِزْقِ ما در کاسِ زَرّین شُد عُقار
وان سگان را آبِ تُتْماج و تَغار
لایِقِ آن کِه بِدو خو دادهایم
دَر خورِ آن رِزْقْ بِفْرِستادهایم
خویِ آن را عاشقِ نان کردهایم
خویِ اینْ را مَستِ جانان کردهایم
چون به خویِ خود خوشیِّ و خُرَّمی
پس چه از دَرْخورْدِ خویَت میرَمی؟
مادگی خوش آمَدَت چادَر بِگیر
رُستَمی خوش آمَدَت خَنْجَر بِگیر
این سُخَن پایان ندارد وان فَقیر
گشته است از زَخْمِ درویشی عَقیر
که زِ بیچیزی هزاران زَهْر خَورْد
لابِه کردی در نماز و در دُعا
کِی خداوند و نِگَهبانِ رِعا
بیزِ جَهْدی آفریدی مَر مرا
بی فَنِ من روزیاَم دِهْ زین سَرا
پنج گوهر دادی اَم در دُرْجِ سَر
پنج حِسِّ دیگری هم مُسْتَتَر
لا یُعَدّ این داد و لا یُحْصی زِ تو
من کَلیلَم از بَیانَش شَرمْرو
چون که در خَلّاقی اَم تنها تُوی
کارِ رَزّاقیم تو کُن مُسْتَوی
سالها زو این دُعا بسیار شُد
عاقِبَت زاری او بر کارْ شُد
هَمچو آن شخصی که روزیِّ حَلال
از خدا میخواست بیکَسْب و کَلال
گاوْ آوَرْدَش سَعادت عاقِبَت
عَهْدِ داوودِ لَدُنّی مَعْدِلَت
این مُتَیَّم نیز زاریها نِمود
هم زِ میدانِ اِجابَت گو رُبود
گاه بَدظَن میشُدی اَنْدَر دُعا
از پِیِ تاخیرِ پاداش و جَزا
باز اِرْجاء خداوندِ کَریم
در دِلَش بَشّار گشتیّ و زَعیم
چون شُدی نومید در جَهْد از کَلال
از جَنابِ حَقْ شنیدی که تَعال
خافِض است و رافِع است این کِردگار
بیاَزین دو بَرنَیایَد هیچ کار
خَفْضِ اَرْضی بین و رَفْعِ آسْمان
بیاَزین دو نیست دَورانْش ای فُلان
خَفْض و رَفْعِ این زمین نوعی دِگَر
نیم سالی شوره نیمی سَبز و تَر
خَفْض و رَفْعِ روزگارِ با کُرَب
نوعِ دیگر نیمْ روز و نیمْ شب
خَفْض و رَفْعِ این مِزاجِ مُمْتَرِج
گاه صِحَّتْ گاه رَنْجوری مُضِج
همچُنین دان جُمله اَحْوالِ جهان
قَحْط و جَذْب و صُلْح و جنگ از اِفْتِتان
این جهانْ با این دو پَر اَنْدَر هواست
زین دو جانها مَوْطِنِ خَوْف و رَجاست
تا جهانْ لَرْزان بُوَد مانندِ بَرگ
در شَمال و در سُمومِ بَعْث و مرگ
تا خُمِ یکرَنگیِ عیسیِّ ما
بِشْکَنَد نِرخِ خُمِ صدرَنگ را
کان جهانْ هَمچون نَمَکْسار آمدهست
هر چه آن جا رَفت بیتَلْوین شُدهست
خاک را بینْ خَلْقِ رَنگارنگ را
میکُند یک رَنگ اَنْدَر گورها
این نَمَکسارِ جُسومِ ظاهِراست
خودْ نَمَکْسارِ مَعانی دیگراست
آن نَمَکْسارِ مَعانی مَعْنوی ست
از اَزَل آن تا اَبَد اَنْدَر نُویست
این نُوی را کُهنگی ضِدِّش بُوَد
آن نُویْ بی ضِدّ و بینِدّ و عَدَد
آن چُنانْک از صَقْلِ نورِ مُصْطَفی
صد هزاران نوعْ ظُلْمَت شُد ضیا
از جُهود و مُشرک و تَرسا و مُغ
جُملِگی یکرَنگ شُد زان اَلْپ اُلُغ
صد هزاران سایه کوتاه و دراز
شُد یکی در نورِ آن خورشیدِ راز
نه درازی مانْد نه کوتَه نه پَهْن
گونه گونه سایه در خورشیدْ رَهْن
لیکْ یکرَنگی که اَنْدَر مَحْشَراست
بر بَد و بر نیکْ کَشف و ظاهِراست
که مَعانی آن جهانْ صورت شود
نَقْش هامان دَر خورِ خَصْلَت شود
گردد آن گَهْ فِکرْ نَقْشِ نامهها
این بِطانه رویِ کارِ جامهها
این زمانْ سِرها مِثالِ گاوِ پیس
دوکِ نُطْقْ اَنْدَر مِلَل صد رَنگْ ریس
نوبَتِ صد رَنگی است و صددلی
عالَمِ یک رَنگ کِی گردد جَلی؟
نوبَتِ زَنگیست رومی شُد نَهان
این شب است و آفتابْ اَنْدَر رِهان
نوبَتِ گُرگ است و یوسُف زیرِ چاه
نوبَتِ قِبْط است و فرعون است شاه
تا زِ رِزْقِ بیدَریغِ خیرهخَند
این سگان را حِصّه باشد روزِ چند
در دَرونِ بیشه شیرانْ مُنْتَظِر
تا شود اَمْرِ تَعالوا مُنْتَشِر
پَس بُرون آیند آن شیرانْ زِ مَرْج
بیحِجابی حَقْ نِمایَد دَخْل و خَرج
جوهرِ انسان بِگیرَد بَرّ و بَحْر
پیسه گاوان بِسْمِلانْ آن روزِ نَحْر
روزِ نَحْرِ رَسْتخیزِ سَهْمناک
مؤمنان را عید و گاوان را هَلاک
جُملهٔ مُرغانِ آبْ آن روزِ نَحْر
هَمچو کَشتیها رَوانْ بر رویِ بَحْر
تا که یَهْلِکْ مَنْ هَلَکْ عَن بَیِّنَه
تا که یَنْجو مَنْ نَجا وَاسْتَیْقَنَه
تا که بازانْ جانِبِ سُلْطان رَوَند
تا که زاغانْ سویِ گورستان رَوَند
کُاسْتخوان وَ اجْزایِ سَرگینْ هَمچو نان
نُقْلِ زاغان آمدهست اَنْدَر جهان
قَنْدِ حِکْمَت از کجا زاغ از کجا؟
کِرمِ سَرگین از کجا باغ از کجا؟
نیست لایِقْ غَزْوِ نَفْس و مَردِ غَر
نیست لایِقْ عود و مُشک و کونِ خَر
چون غَزا نَدْهَد زنان را هیچ دست
کِی دَهَد آن که جِهادِ اَکْبَراست؟
جُز به نادِر در تَنِ زن رُستَمی
گشته باشد خُفْیه هَمچون مَریَمی
آن چُنان که در تَنِ مَردانْ زنان
خُفْیهاَند و ماده از ضَعْفِ جَنان
آن جهانْ صورت شود آن مادگی
هر کِه در مَردی ندید آمادگی
روزِ عَدل و عَدلْ دادِ دَرخوراست
کَفشْ آنِ پا کُلاه آنِ سَراست
تا به مَطْلَب دَر رَسَد هر طالِبی
تا به غَربِ خود رَوَد هر غارِبی
نیست هر مَطْلوب از طالِبْ دَریغ
جُفتِ تابِشْ شَمْس و جُفتِ آبْ میغ
هست دنیا قَهْرْخانهیْ کِردگار
قَهْر بین چون قَهْر کردی اِخْتیار
اُستخوان و مویِ مَقْهوران نِگَر
تیغِ قَهْر اَفْکَنْده اَنْدَر بَحْر و بَر
پَرّ و پایِ مُرغ بین بر گِردِ دام
شَرحِ قَهْرِ حَقْ کُننده بیکَلام
مُرد او بر جایِ خَرپُشته نِشانْد
وان که کُهنه گشت هم پُشته نَمانْد
هر کسی را جُفت کرده عَدلِ حَق
پیل را با پیل و بَق را جِنْسِ بَق
مونِسِ اَحمَد به مَجْلِس چارْ یار
مونِسِ بوجَهَل عُتْبَه وْ ذوالْخِمار
کعبهٔ جِبْریل و جانها سِدْرهیی
قِبْلهٔ عَبْدُالْبُطون شُد سُفرهیی
قِبْلهٔ عارف بُوَد نورِ وِصال
قِبْلهٔ عقلِ مُفَلْسِف شُد خیال
قِبْلهٔ زاهِد بُوَد یَزدانِ بَرّ
قِبْلهٔ مُطْمِع بُوَد هَمْیانِ زَر
قِبْلهٔ مَعنیوَرانْ صَبر و دِرَنگ
قِبْلهٔ صورتپَرَستانْ نَقْشِ سنگ
قِبْلهٔ باطِنْنِشینانْ ذوالْمِنَن
قِبْلهٔ ظاهِرپَرَستانْ رویِ زن
همچُنین برمیشِمُر تازه و کُهُن
وَرْ مَلولی رو تو کارِ خویش کُن
رِزْقِ ما در کاسِ زَرّین شُد عُقار
وان سگان را آبِ تُتْماج و تَغار
لایِقِ آن کِه بِدو خو دادهایم
دَر خورِ آن رِزْقْ بِفْرِستادهایم
خویِ آن را عاشقِ نان کردهایم
خویِ اینْ را مَستِ جانان کردهایم
چون به خویِ خود خوشیِّ و خُرَّمی
پس چه از دَرْخورْدِ خویَت میرَمی؟
مادگی خوش آمَدَت چادَر بِگیر
رُستَمی خوش آمَدَت خَنْجَر بِگیر
این سُخَن پایان ندارد وان فَقیر
گشته است از زَخْمِ درویشی عَقیر
مولوی : دفتر ششم
بخش ۶۵ - قصهٔ آن گنجنامه کی پهلوی قبهای روی به قبله کن و تیر در کمان نه بینداز آنجا کی افتد گنجست
دید در خواب او شبیّ و خواب کو؟
واقِعهیْ بیخوابْ صوفیراست خو
هاتِفی گُفتَش که ای دیده تَعَب
رُقْعهیی در مَشْقِ وَرّاقانْ طَلَب
خُفْیه زان وَرّاق کِتْ همسایه است
سویِ کاغذپارههاش آوَر تو دست
رُقْعهیی شَکْلَش چُنین رَنگَش چُنین
پَس بِخوان آن را به خَلْوَت ای حَزین
چون بِدُزدی آن زِ وَرّاق ای پسر
پَس بُرون رو زَ انْبُهیّ و شور و شَر
تو بِخوان آن را به خود در خَلْوَتی
هین مَجو در خواندنِ آن شِرکَتی
وَرْ شود آن فاش هم غمگین مَشو
که نَیابَد غیرِ تو زان نیمْ جو
وَرْ کَشَد آن دیر هان زِنْهارْ تو
وِرْدِ خود کُن دَم به دَم لاتَقْنَطوا
این بِگُفت و دستِ خود آن مُژدهوَر
بر دلِ او زد که رو زَحمَت بِبَر
چون به خویش آمد زِ غَیْبَت آن جوان
مینگُنجید از فَرَح اَنْدَر جهان
زَهْرهٔ او بَر دَریدی از قَلَق
گَر نبودی رِفْق و حِفْظ و لُطْفِ حَق
یک فَرَح آن کَز پَسِ شِصَّد حِجاب
گوشِ او بِشْنید از حَضْرتْ جواب
از حُجُب چون حِسِّ سَمْعَش دَر گُذشت
شُد سَراَفْراز و زِ گَردون بَر گُذشت
که بُوَد کان حِسِّ چَشمَش زِ اعْتِبار
زان حِجابِ غَیْب هم یابد گُذار
چون گُذاره شُد حَواسَش از حِجاب
پَسْ پَیاپِی گَرددَش دید و خِطاب
جانِبِ دُکّان وَرّاق آمد او
دست میبُرد او به مَشْقَش سو به سو
پیشِ چَشمَش آمد آن مَکْتوب زود
با عَلاماتی که هاتِفْ گفته بود
در بَغَل زَد گفت خواجه خیر باد
این زمان وا میرَسَم ای اوسْتاد
رَفت کُنجِ خَلْوَتی وان را بِخوانْد
وَزْ تَحیُّر والِهْ و حیرانْ بِمانْد
که بِدین سان گنجْنامهیْ بیبَها
چون فُتاده مانْد اَنْدَر مَشْقها؟
باز اَنْدَر خاطِرَش این فِکْر جَست
کَزْ پِیِ هر چیزْ یَزدان حافِظ است
کِی گُذارَد حافِظ اَنْدَر اِکْتِناف
که کسی چیزی رُبایَد از گِزاف؟
گَر بیابان پُر شود زَرّ و نُقود
بی رِضایِ حَقْ جوی نَتْوان رُبود
وَرْ بِخوانی صد صُحُف بیسَکْتهیی
بی قَدَر یادَت نَمانَد نُکتهیی
وَرْ کُنی خِدمَتْ نَخوانی یک کتاب
عِلْمهایِ نادِرِه یابی زِ جیب
شُد زِ جَیْب آن کَفِّ موسی ضَوْ فَشان
کان فُزون آمد زِ ماهِ آسْمان
کان کِه میجُستی زِ چَرخِ با نِهیب
سَر بَر آوَرْدسْتَت ای موسی ز جیب
تا بِدانی کاسْمانهایِ سَمی
هست عکسِ مُدرَکاتِ آدمی
نی که اَوَّل دستِ یَزدانِ مَجید
از دو عالَمْ پیشتَرعقل آفرید
این سُخَن پیدا و پنهان است بَسْ
که نباشد مَحْرَمِ عَنْقا مگس
باز سویِ قِصّه باز آ ای پسر
قِصّهٔ گنج و فَقیر آوَرْ به سر
واقِعهیْ بیخوابْ صوفیراست خو
هاتِفی گُفتَش که ای دیده تَعَب
رُقْعهیی در مَشْقِ وَرّاقانْ طَلَب
خُفْیه زان وَرّاق کِتْ همسایه است
سویِ کاغذپارههاش آوَر تو دست
رُقْعهیی شَکْلَش چُنین رَنگَش چُنین
پَس بِخوان آن را به خَلْوَت ای حَزین
چون بِدُزدی آن زِ وَرّاق ای پسر
پَس بُرون رو زَ انْبُهیّ و شور و شَر
تو بِخوان آن را به خود در خَلْوَتی
هین مَجو در خواندنِ آن شِرکَتی
وَرْ شود آن فاش هم غمگین مَشو
که نَیابَد غیرِ تو زان نیمْ جو
وَرْ کَشَد آن دیر هان زِنْهارْ تو
وِرْدِ خود کُن دَم به دَم لاتَقْنَطوا
این بِگُفت و دستِ خود آن مُژدهوَر
بر دلِ او زد که رو زَحمَت بِبَر
چون به خویش آمد زِ غَیْبَت آن جوان
مینگُنجید از فَرَح اَنْدَر جهان
زَهْرهٔ او بَر دَریدی از قَلَق
گَر نبودی رِفْق و حِفْظ و لُطْفِ حَق
یک فَرَح آن کَز پَسِ شِصَّد حِجاب
گوشِ او بِشْنید از حَضْرتْ جواب
از حُجُب چون حِسِّ سَمْعَش دَر گُذشت
شُد سَراَفْراز و زِ گَردون بَر گُذشت
که بُوَد کان حِسِّ چَشمَش زِ اعْتِبار
زان حِجابِ غَیْب هم یابد گُذار
چون گُذاره شُد حَواسَش از حِجاب
پَسْ پَیاپِی گَرددَش دید و خِطاب
جانِبِ دُکّان وَرّاق آمد او
دست میبُرد او به مَشْقَش سو به سو
پیشِ چَشمَش آمد آن مَکْتوب زود
با عَلاماتی که هاتِفْ گفته بود
در بَغَل زَد گفت خواجه خیر باد
این زمان وا میرَسَم ای اوسْتاد
رَفت کُنجِ خَلْوَتی وان را بِخوانْد
وَزْ تَحیُّر والِهْ و حیرانْ بِمانْد
که بِدین سان گنجْنامهیْ بیبَها
چون فُتاده مانْد اَنْدَر مَشْقها؟
باز اَنْدَر خاطِرَش این فِکْر جَست
کَزْ پِیِ هر چیزْ یَزدان حافِظ است
کِی گُذارَد حافِظ اَنْدَر اِکْتِناف
که کسی چیزی رُبایَد از گِزاف؟
گَر بیابان پُر شود زَرّ و نُقود
بی رِضایِ حَقْ جوی نَتْوان رُبود
وَرْ بِخوانی صد صُحُف بیسَکْتهیی
بی قَدَر یادَت نَمانَد نُکتهیی
وَرْ کُنی خِدمَتْ نَخوانی یک کتاب
عِلْمهایِ نادِرِه یابی زِ جیب
شُد زِ جَیْب آن کَفِّ موسی ضَوْ فَشان
کان فُزون آمد زِ ماهِ آسْمان
کان کِه میجُستی زِ چَرخِ با نِهیب
سَر بَر آوَرْدسْتَت ای موسی ز جیب
تا بِدانی کاسْمانهایِ سَمی
هست عکسِ مُدرَکاتِ آدمی
نی که اَوَّل دستِ یَزدانِ مَجید
از دو عالَمْ پیشتَرعقل آفرید
این سُخَن پیدا و پنهان است بَسْ
که نباشد مَحْرَمِ عَنْقا مگس
باز سویِ قِصّه باز آ ای پسر
قِصّهٔ گنج و فَقیر آوَرْ به سر
مولوی : دفتر ششم
بخش ۶۶ - تمامی قصهٔ آن فقیر و نشان جای آن گنج
اَنْدَر آن رُقْعه نِبِشته بود این
که بُرونِ شهر گنجی دان دَفین
آن فُلانْ قُبّه که در وِیْ مَشْهَد است
پُشتِ او در شهر و دَر در فَدْفَد است
پُشت با وِیْ کُن تو رو در قِبْله آر
وان گَهان از قَوْسْ تیری دَر گُذار
چون فَکَندی تیرْ از قَوْس ای سُعاد
بَر کَن آن موضِع که تیرَت اوفْتاد
پَسْ کَمانِ سخت آوَرْد آن فَتی
تیر پَرّانید در صَحْنِ فَضا
زو تَبَر آوَرْد و بیلْ او شادْ شاد
کَنْد آن موضِع که تیرش اوفْتاد
کُند شُد هم او و هم بیل و تَبَر
خود نَدید از گنجِ پنهانی اَثَر
همچُنین هر روز تیر اَنْداختی
لیکْ جایِ گنج را نَشْناختی
چون که این را پیشه کرد او بر دَوام
فُجْفُجی در شهر اُفتاد و عَوام
که بُرونِ شهر گنجی دان دَفین
آن فُلانْ قُبّه که در وِیْ مَشْهَد است
پُشتِ او در شهر و دَر در فَدْفَد است
پُشت با وِیْ کُن تو رو در قِبْله آر
وان گَهان از قَوْسْ تیری دَر گُذار
چون فَکَندی تیرْ از قَوْس ای سُعاد
بَر کَن آن موضِع که تیرَت اوفْتاد
پَسْ کَمانِ سخت آوَرْد آن فَتی
تیر پَرّانید در صَحْنِ فَضا
زو تَبَر آوَرْد و بیلْ او شادْ شاد
کَنْد آن موضِع که تیرش اوفْتاد
کُند شُد هم او و هم بیل و تَبَر
خود نَدید از گنجِ پنهانی اَثَر
همچُنین هر روز تیر اَنْداختی
لیکْ جایِ گنج را نَشْناختی
چون که این را پیشه کرد او بر دَوام
فُجْفُجی در شهر اُفتاد و عَوام
مولوی : دفتر ششم
بخش ۶۷ - فاش شدن خبر این گنج و رسیدن به گوش پادشاه
پَس خَبَر کردند سُلْطان را ازین
آن گروهی که بُدَند اَنْدَر کَمین
عَرضِه کردند آن سُخَن را زیرْدست
که فُلانی گنجْنامه یافتهست
چون شَنید این شَخصْ کین با شَهْ رَسید
جُز که تَسْلیم و رِضا چاره ندید
پیش از آنْک اِشْکَنجه بینَد زان قُباد
رُقْعه را آن شَخصْ پیشِ او نَهاد
گفت تا این رُقْعه را یابیدهاَم
گنج نه و رَنجِ بیحَد دیدهاَم
خود نَشْد یک حَبّه از گنجْ آشکار
لیکْ پیچیدم بَسی من هَمچو مار
مُدَّتِ ماهی چُنینَم تَلْخکام
که زیان و سودِ این بر من حَرام
بوکْ بَختَت بَر کَنَد زینْ کان غِطا
ای شَهِ پیروزْجنگ و دِزگشا
مُدَّتِ شش ماه و اَفْزون پادشاه
تیر میاَنْداخت و بَرمیکَند چاه
هرکُجا سَخْته کَمانی بود چُست
تیرْ داد اَنْداخت و هر سو گنج جُست
غیرِ تَشْویش و غَم و طاماتْ نی
هَمچو عَنْقا نامْ فاش و ذاتْ نی
آن گروهی که بُدَند اَنْدَر کَمین
عَرضِه کردند آن سُخَن را زیرْدست
که فُلانی گنجْنامه یافتهست
چون شَنید این شَخصْ کین با شَهْ رَسید
جُز که تَسْلیم و رِضا چاره ندید
پیش از آنْک اِشْکَنجه بینَد زان قُباد
رُقْعه را آن شَخصْ پیشِ او نَهاد
گفت تا این رُقْعه را یابیدهاَم
گنج نه و رَنجِ بیحَد دیدهاَم
خود نَشْد یک حَبّه از گنجْ آشکار
لیکْ پیچیدم بَسی من هَمچو مار
مُدَّتِ ماهی چُنینَم تَلْخکام
که زیان و سودِ این بر من حَرام
بوکْ بَختَت بَر کَنَد زینْ کان غِطا
ای شَهِ پیروزْجنگ و دِزگشا
مُدَّتِ شش ماه و اَفْزون پادشاه
تیر میاَنْداخت و بَرمیکَند چاه
هرکُجا سَخْته کَمانی بود چُست
تیرْ داد اَنْداخت و هر سو گنج جُست
غیرِ تَشْویش و غَم و طاماتْ نی
هَمچو عَنْقا نامْ فاش و ذاتْ نی
مولوی : دفتر ششم
بخش ۶۸ - نومید شدن آن پادشاه از یافتن آن گنج و ملول شدن او از طلب آن
چون که تَعْویق آمد اَنْدَر عَرض و طول
شاه شُد زان گنجْ دلْ سیر و مَلول
دشتها را گَزْ گَزْ آن شَهْ چاه کَند
رُقْعه را از خشمْ پیشِ او فَکَند
گفت گیر این رُقْعه کِشْ آثار نیست
تو بِدین اولی تَری کِتْ کار نیست
نیست این کارِ کسی کِشْ هست کار
که بِسوزَد گُل بِگَردَد گِردِ خار
نادر اُفْتَد اَهْلِ این ماخولیا
مُنْتَظِر که رویَد از آهنْ گیا
سخت جانی باید این فَن را چو تو
تو که داری جانِ سخت این را بِجو
گر نَیابی نَبْوَدت هرگز مَلال
وَرْ بیابی آن به تو کردم حَلال
عقلْ راهِ ناامیدی کِی رَوَد؟
عشق باشد کان طَرَف بر سَر دَوَد
لااُبالی عشق باشد نی خِرَد
عقلْ آن جویَد کزان سودی بَرَد
تُرکتاز و تَنْگُداز و بیحَیا
در بَلا چون سنگِ زیرِ آسیا
سَخترویی که ندارد هیچْ پُشت
بَهْرهجویی را دَرونِ خویش کُشت
پاک میبازَد نباشد مُزدْجو
آن چُنان که پاک میگیرد زِ هو
میدَهَد حَقْ هَستیاَش بیعِلَّتی
میسِپارَد بازْ بیعِلَّت فَتی
که فُتُوَّت دادنِ بیعِلِّت است
پاکْبازی خارج هر مِلَّت است
زان که مِلِّت فَضْل جویَد یا خَلاص
پاکْ بازانَند قُربانانِ خاص
نی خدا را اِمْتِحانی میکُنند
نی دَرِ سود و زیانی میزَنَنَد
شاه شُد زان گنجْ دلْ سیر و مَلول
دشتها را گَزْ گَزْ آن شَهْ چاه کَند
رُقْعه را از خشمْ پیشِ او فَکَند
گفت گیر این رُقْعه کِشْ آثار نیست
تو بِدین اولی تَری کِتْ کار نیست
نیست این کارِ کسی کِشْ هست کار
که بِسوزَد گُل بِگَردَد گِردِ خار
نادر اُفْتَد اَهْلِ این ماخولیا
مُنْتَظِر که رویَد از آهنْ گیا
سخت جانی باید این فَن را چو تو
تو که داری جانِ سخت این را بِجو
گر نَیابی نَبْوَدت هرگز مَلال
وَرْ بیابی آن به تو کردم حَلال
عقلْ راهِ ناامیدی کِی رَوَد؟
عشق باشد کان طَرَف بر سَر دَوَد
لااُبالی عشق باشد نی خِرَد
عقلْ آن جویَد کزان سودی بَرَد
تُرکتاز و تَنْگُداز و بیحَیا
در بَلا چون سنگِ زیرِ آسیا
سَخترویی که ندارد هیچْ پُشت
بَهْرهجویی را دَرونِ خویش کُشت
پاک میبازَد نباشد مُزدْجو
آن چُنان که پاک میگیرد زِ هو
میدَهَد حَقْ هَستیاَش بیعِلَّتی
میسِپارَد بازْ بیعِلَّت فَتی
که فُتُوَّت دادنِ بیعِلِّت است
پاکْبازی خارج هر مِلَّت است
زان که مِلِّت فَضْل جویَد یا خَلاص
پاکْ بازانَند قُربانانِ خاص
نی خدا را اِمْتِحانی میکُنند
نی دَرِ سود و زیانی میزَنَنَد
مولوی : دفتر ششم
بخش ۶۹ - باز دادن شاه گنجنامه را به آن فقیر کی بگیر ما از سر این برخاستیم
چون که رُقْعهیْ گنجِ پُر آشوب را
شَهْ مُسَلَّم داشت آن مَکْروب را
گشت ایمِن او زِ خَصْمان و زِ نیش
رَفت و میپیچید در سودایِ خویش
یار کرد او عشقِ دَرداَنْدیش را
کَلْب لیسَد خویشْ ریشِ خویش را
عشق را در پیچِشِ خودْ یار نیست
مَحْرَمَش در دِهْ یکی دَیّار نیست
نیست از عاشقْ کسی دیوانهتَر
عقل از سودایِ او کوراست و کَر
زان که این دیوانگیِّ عام نیست
طِبّ را اِرْشادِ این اَحْکام نیست
گَر طَبیبی را رَسَد زین گون جُنون
دَفترِ طِب را فرو شویَد به خون
طِبِّ جُملهیْ عقلها مَنْقوشِ اوست
رویِ جُمله دِلْبَران روپوشِ اوست
رویْ در رویِ خود آر ای عشقْکیش
نیست ای مَفْتونْ تورا جُز خویشْ خویش
قِبْله از دل ساخت آمد در دُعا
لَیْسَ لِلْاِ نْسانِ اِلّا ما سَعی
پیش از آن کو پاسُخی بِشْنیده بود
سالها اَنْدَر دُعا پیچیده بود
بیاِجابَت بر دُعاها میتَنید
از کَرَم لَبَّیکِ پنهان میشَنید
چون که بیدَفْ رَقْص میکرد آن عَلیل
زِ اعْتِمادِ جودِ خَلّاق جَلیل
سویِ او نه هاتِف و نه پیک بود
گوشِ اومیدش پُر از لَبَّیک بود
بیزبان میگفت اومیدَش تَعال
از دِلَش میروفت آن دَعوتْ مَلال
آن کبوتر را که بامْ آموختهست
تو مَخوان میرانْش کان پَر دوخته ست
ای ضیاءُ الْحَقْ حُسامُالدّین بِرانْش
کَزْ مُلاقاتِ تو بَر رُستهست جانْش
گَر بِرانی مُرغِ جانَش از گِزاف
هم به گِرْدِ بامِ تو آرَد طَواف
چینه و نُقْلَش همه بر بامِ توست
پَر زَنان بر اوجْ مَستِ دام توست
گَر دَمی مُنْکِر شود دُزدانه روح
در اَدایِ شُکْرَت ای فَتْح و فُتوح
شِحْنهٔ عشقِ مُکَرَّر کینهاَش
طَشْتِ آتش مینَهَد بر سینهاَش
که بیا سویِ مَهْ و بُگْذَر زِ گَرْد
شاهِ عشقَت خوانْد زوتَر باز گَرد
گِرْدِ این بام و کبوترخانه من
چون کبوتر پَر زَنَم مَسْتانه من
جِبْرئیلِ عشقَم و سِدْرَهم تویی
من سَقیمَم عیسیِ مَریَم تویی
جوش دِهْ آن بَحْرِ گوهرْبار را
خوش بِپُرس امروز این بیمار را
چون تو آنِ او شُدی بَحرْ آن اوست
گَرچه این دَمْ نوبَتِ بُحرانِ اوست
این خود آن نالهست کو کرد آشکار
آنچه پنهان است یا رَب زینهار
دو دَهان داریم گویا هَمچو نی
یک دَهانْ پنهانسْت در لبهایِ وِیْ
یک دَهان نالان شُده سویِ شما
هایْ هویی دَر فَکَنده در هوا
لیکْ داند هر کِه او را مَنْظَراست
که فَغانِ این سَری هم زان سَراست
دَمْدَمهیْ این نایْ از دَمهایِ اوست
هایْ هویِ روحْ از هَیْهایِ اوست
گَر نبودی با لَبَش نِی را سَمَر
نِی جهان را پُر نکردی از شِکَر
با کِه خُفْتی؟ وَزْ چه پَهْلو خاستی؟
که چُنین پُر جوشْ چون دریاسْتی؟
یا اَبیتُ عِنْدَ رَبّی خوانْدی
در دلِ دریایِ آتش رانْدی؟
نَعْرهٔ یا نارُ کُونی بارِدا
عِصْمَتِ جانِ تو گشت ای مُقْتَدا
ای ضیاءُ الْحَقْ حُسامِ دین و دل
کِی توان اَنْدودْ خورشیدی به گِل؟
قَصد کَردَسْتَند این گِلپارهها
که بِپوشانَند خورشیدِ تورا
در دلِ که لَعْلها دَلّال توست
باغها از خَنده مالامالِ توست
مَحْرَمِ مَردیت را کو رُستَمی؟
تا زِ صد خَرمَن یکی جو گُفتَمی
چون بِخواهم کَزْ سِرَت آهی کُنم
چون علی سَر را فرو چاهی کُنم
چون که اِخْوان را دلِ کینهوَراست
یوسُفَم را قَعْرِ چه اولی تَراست
مَست گشتم خویش بر غوغا زَنَم
چَهْ چه باشد؟ خیمه بر صَحرا زَنَم
بر کَفِ من نِهْ شرابِ آتشین
وان گَهْ آن کَرّ و فَرِ مَسْتانه بین
مُنْتَظِر گو باش بیگنجْ آن فقیر
زان که ما غَرقیم این دَمْ در عَصیر
از خدا خواه ای فَقیر این دَمْ پَناه
از منِ غَرقه شُده یاری مَخواه
که مرا پَروایِ آن اِسْناد نیست
از خود و از ریشِ خویشَم یاد نیست
بادِ سَبْلَت کِی بِگُنجَد و آبِ رو
در شرابی که نگُنجَد تارِ مو؟
دَر دِهْ ای ساقی یکی رَطْلی گِران
خواجه را از ریش و سَبْلَت وا رَهان
نَخْوَتَش بر ما سِبالی میزَنَد
لیکْ ریش از رَشکِ ما بَر میکَنَد
ماتِ او و ماتِ او و ماتِ او
که هَمیدانیم تَزویراتِ او
از پَسِ صد سالْ آنچ آیَد ازو
پیر میبینَد مُعَیَّن مو به مو
اَنْدَر آیینه چه بینَد مَردِ عام
که نَبینَد پیر اَنْدَر خِشْتِ خام؟
آنچه لِحْیانی به خانهیْ خود نَدید
هست بر کوسه یکایک آن پَدید
رو به دریایی که ماهیزادهیی
هَمچو خَسْ در ریشْ چون اُفتاده یی؟
خَسْ نهیی دور از تو رَشکِ گوهری
در میانِ موج و بَحْر اولی تَری
بَحْرِ وُحْدان است جُفت و زوج نیست
گوهر و ماهیْش غیرِ موج نیست
ای مُحال و ای مُحالْ اِشْراکِ او
دور از آن دریا و موجِ پاکِ او
نیست اَنْدَر بَحْرِ شِرک و پیچ پیچ
لیکْ با اَحْوَل چه گویم؟ هیچْ هیچ
چون که جُفتِ اَحْوَلانیم ای شَمَن
لازم آید مُشرکانه دَمْ زَدن
آن یکییی زان سویِ وَصْف است و حال
جُز دُوی نایَد به میدانِ مَقال
یا چو اَحْوَل این دُوی را نوش کُن
یا دَهان بَر دوز و خوشْ خاموش کُن
یا به نوبَتْ گَهْ سکوت و گَهْ کَلام
اَحْوَلانه طَبْل میزَن وَالسَّلام
چون بِبینی مَحْرَمی گو سِرِّ جان
گُل بِبینی نَعْره زَن چون بُلبُلان
چون بِبینی مَشکِ پُر مَکْر و مَجاز
لَبْ بِبَند و خویشتن را خُنْب ساز
دُشمنِ آب است پیشِ او مَجُنب
وَرْنه سنگِ جَهْلِ او بِشْکَست خُنْب
با سیاستهایِ جاهِلْ صَبر کُن
خوش مُدارا کُن به عقلِ مِنْ لَدُن
صَبر با نااَهْلْ اَهْلان را جَلاست
صَبْر صافی میکُند هر جا دلی ست
آتشِ نِمْرود اِبْراهیم را
صَفْوَتِ آیینه آمد در جَلا
جورِ کُفرِ نوحیان و صَبرِ نوح
نوح را شُد صَیْقَلِ مِرآتِ روح
شَهْ مُسَلَّم داشت آن مَکْروب را
گشت ایمِن او زِ خَصْمان و زِ نیش
رَفت و میپیچید در سودایِ خویش
یار کرد او عشقِ دَرداَنْدیش را
کَلْب لیسَد خویشْ ریشِ خویش را
عشق را در پیچِشِ خودْ یار نیست
مَحْرَمَش در دِهْ یکی دَیّار نیست
نیست از عاشقْ کسی دیوانهتَر
عقل از سودایِ او کوراست و کَر
زان که این دیوانگیِّ عام نیست
طِبّ را اِرْشادِ این اَحْکام نیست
گَر طَبیبی را رَسَد زین گون جُنون
دَفترِ طِب را فرو شویَد به خون
طِبِّ جُملهیْ عقلها مَنْقوشِ اوست
رویِ جُمله دِلْبَران روپوشِ اوست
رویْ در رویِ خود آر ای عشقْکیش
نیست ای مَفْتونْ تورا جُز خویشْ خویش
قِبْله از دل ساخت آمد در دُعا
لَیْسَ لِلْاِ نْسانِ اِلّا ما سَعی
پیش از آن کو پاسُخی بِشْنیده بود
سالها اَنْدَر دُعا پیچیده بود
بیاِجابَت بر دُعاها میتَنید
از کَرَم لَبَّیکِ پنهان میشَنید
چون که بیدَفْ رَقْص میکرد آن عَلیل
زِ اعْتِمادِ جودِ خَلّاق جَلیل
سویِ او نه هاتِف و نه پیک بود
گوشِ اومیدش پُر از لَبَّیک بود
بیزبان میگفت اومیدَش تَعال
از دِلَش میروفت آن دَعوتْ مَلال
آن کبوتر را که بامْ آموختهست
تو مَخوان میرانْش کان پَر دوخته ست
ای ضیاءُ الْحَقْ حُسامُالدّین بِرانْش
کَزْ مُلاقاتِ تو بَر رُستهست جانْش
گَر بِرانی مُرغِ جانَش از گِزاف
هم به گِرْدِ بامِ تو آرَد طَواف
چینه و نُقْلَش همه بر بامِ توست
پَر زَنان بر اوجْ مَستِ دام توست
گَر دَمی مُنْکِر شود دُزدانه روح
در اَدایِ شُکْرَت ای فَتْح و فُتوح
شِحْنهٔ عشقِ مُکَرَّر کینهاَش
طَشْتِ آتش مینَهَد بر سینهاَش
که بیا سویِ مَهْ و بُگْذَر زِ گَرْد
شاهِ عشقَت خوانْد زوتَر باز گَرد
گِرْدِ این بام و کبوترخانه من
چون کبوتر پَر زَنَم مَسْتانه من
جِبْرئیلِ عشقَم و سِدْرَهم تویی
من سَقیمَم عیسیِ مَریَم تویی
جوش دِهْ آن بَحْرِ گوهرْبار را
خوش بِپُرس امروز این بیمار را
چون تو آنِ او شُدی بَحرْ آن اوست
گَرچه این دَمْ نوبَتِ بُحرانِ اوست
این خود آن نالهست کو کرد آشکار
آنچه پنهان است یا رَب زینهار
دو دَهان داریم گویا هَمچو نی
یک دَهانْ پنهانسْت در لبهایِ وِیْ
یک دَهان نالان شُده سویِ شما
هایْ هویی دَر فَکَنده در هوا
لیکْ داند هر کِه او را مَنْظَراست
که فَغانِ این سَری هم زان سَراست
دَمْدَمهیْ این نایْ از دَمهایِ اوست
هایْ هویِ روحْ از هَیْهایِ اوست
گَر نبودی با لَبَش نِی را سَمَر
نِی جهان را پُر نکردی از شِکَر
با کِه خُفْتی؟ وَزْ چه پَهْلو خاستی؟
که چُنین پُر جوشْ چون دریاسْتی؟
یا اَبیتُ عِنْدَ رَبّی خوانْدی
در دلِ دریایِ آتش رانْدی؟
نَعْرهٔ یا نارُ کُونی بارِدا
عِصْمَتِ جانِ تو گشت ای مُقْتَدا
ای ضیاءُ الْحَقْ حُسامِ دین و دل
کِی توان اَنْدودْ خورشیدی به گِل؟
قَصد کَردَسْتَند این گِلپارهها
که بِپوشانَند خورشیدِ تورا
در دلِ که لَعْلها دَلّال توست
باغها از خَنده مالامالِ توست
مَحْرَمِ مَردیت را کو رُستَمی؟
تا زِ صد خَرمَن یکی جو گُفتَمی
چون بِخواهم کَزْ سِرَت آهی کُنم
چون علی سَر را فرو چاهی کُنم
چون که اِخْوان را دلِ کینهوَراست
یوسُفَم را قَعْرِ چه اولی تَراست
مَست گشتم خویش بر غوغا زَنَم
چَهْ چه باشد؟ خیمه بر صَحرا زَنَم
بر کَفِ من نِهْ شرابِ آتشین
وان گَهْ آن کَرّ و فَرِ مَسْتانه بین
مُنْتَظِر گو باش بیگنجْ آن فقیر
زان که ما غَرقیم این دَمْ در عَصیر
از خدا خواه ای فَقیر این دَمْ پَناه
از منِ غَرقه شُده یاری مَخواه
که مرا پَروایِ آن اِسْناد نیست
از خود و از ریشِ خویشَم یاد نیست
بادِ سَبْلَت کِی بِگُنجَد و آبِ رو
در شرابی که نگُنجَد تارِ مو؟
دَر دِهْ ای ساقی یکی رَطْلی گِران
خواجه را از ریش و سَبْلَت وا رَهان
نَخْوَتَش بر ما سِبالی میزَنَد
لیکْ ریش از رَشکِ ما بَر میکَنَد
ماتِ او و ماتِ او و ماتِ او
که هَمیدانیم تَزویراتِ او
از پَسِ صد سالْ آنچ آیَد ازو
پیر میبینَد مُعَیَّن مو به مو
اَنْدَر آیینه چه بینَد مَردِ عام
که نَبینَد پیر اَنْدَر خِشْتِ خام؟
آنچه لِحْیانی به خانهیْ خود نَدید
هست بر کوسه یکایک آن پَدید
رو به دریایی که ماهیزادهیی
هَمچو خَسْ در ریشْ چون اُفتاده یی؟
خَسْ نهیی دور از تو رَشکِ گوهری
در میانِ موج و بَحْر اولی تَری
بَحْرِ وُحْدان است جُفت و زوج نیست
گوهر و ماهیْش غیرِ موج نیست
ای مُحال و ای مُحالْ اِشْراکِ او
دور از آن دریا و موجِ پاکِ او
نیست اَنْدَر بَحْرِ شِرک و پیچ پیچ
لیکْ با اَحْوَل چه گویم؟ هیچْ هیچ
چون که جُفتِ اَحْوَلانیم ای شَمَن
لازم آید مُشرکانه دَمْ زَدن
آن یکییی زان سویِ وَصْف است و حال
جُز دُوی نایَد به میدانِ مَقال
یا چو اَحْوَل این دُوی را نوش کُن
یا دَهان بَر دوز و خوشْ خاموش کُن
یا به نوبَتْ گَهْ سکوت و گَهْ کَلام
اَحْوَلانه طَبْل میزَن وَالسَّلام
چون بِبینی مَحْرَمی گو سِرِّ جان
گُل بِبینی نَعْره زَن چون بُلبُلان
چون بِبینی مَشکِ پُر مَکْر و مَجاز
لَبْ بِبَند و خویشتن را خُنْب ساز
دُشمنِ آب است پیشِ او مَجُنب
وَرْنه سنگِ جَهْلِ او بِشْکَست خُنْب
با سیاستهایِ جاهِلْ صَبر کُن
خوش مُدارا کُن به عقلِ مِنْ لَدُن
صَبر با نااَهْلْ اَهْلان را جَلاست
صَبْر صافی میکُند هر جا دلی ست
آتشِ نِمْرود اِبْراهیم را
صَفْوَتِ آیینه آمد در جَلا
جورِ کُفرِ نوحیان و صَبرِ نوح
نوح را شُد صَیْقَلِ مِرآتِ روح
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۰ - حکایت مرید شیخ حسن خرقانی قدس الله سره
رَفت درویشی زِ شهرِ طالَقان
بَهرِ صیتِ بوالْحُسین خارِقان
کوهها بُبْرید و وادیِّ دراز
بَهرِ دیدِ شیخ با صِدْق و نیاز
آنچه در رَهْ دید از رَنْج و سِتَم
گَرچه دَرخورْد است کوتَهْ میکُنم
چون به مَقْصَد آمد از رَهْ آن جوان
خانهٔ آن شاه را جُست او نِشان
چون به صد حُرمَت بِزَد حَلْقهیْ دَرَش
زَن بُرون کرد از دَرِ خانه سَرَش
که چه میخواهی؟ بگو ای ذوالْکَرَم
گفت بر قَصْدِ زیارت آمدم
خَندهیی زَد زَن که خَهْخَه ریش بین
این سَفَرگیریّ و این تَشْویش بین
خودْ ترا کاری نبود آن جایِگاه
که به بیهوده کُنی این عَزْمِ راه؟
اِشْتِهای گولْگردی آمَدَت؟
یا مَلولیِّ وَطَن غالِب شُدَت؟
یا مگر دیوَت دو شاخه بَر نَهاد
بر تو وَسْواسِ سَفَر را دَر گُشاد؟
گفت نافَرجام و فُحش و دَمْدَمه
من نَتوانم باز گفتن آن همه
از مَثَل وَز ریشخَندِ بیحساب
آن مُرید افْتاد از غَمْ در نِشیب
بَهرِ صیتِ بوالْحُسین خارِقان
کوهها بُبْرید و وادیِّ دراز
بَهرِ دیدِ شیخ با صِدْق و نیاز
آنچه در رَهْ دید از رَنْج و سِتَم
گَرچه دَرخورْد است کوتَهْ میکُنم
چون به مَقْصَد آمد از رَهْ آن جوان
خانهٔ آن شاه را جُست او نِشان
چون به صد حُرمَت بِزَد حَلْقهیْ دَرَش
زَن بُرون کرد از دَرِ خانه سَرَش
که چه میخواهی؟ بگو ای ذوالْکَرَم
گفت بر قَصْدِ زیارت آمدم
خَندهیی زَد زَن که خَهْخَه ریش بین
این سَفَرگیریّ و این تَشْویش بین
خودْ ترا کاری نبود آن جایِگاه
که به بیهوده کُنی این عَزْمِ راه؟
اِشْتِهای گولْگردی آمَدَت؟
یا مَلولیِّ وَطَن غالِب شُدَت؟
یا مگر دیوَت دو شاخه بَر نَهاد
بر تو وَسْواسِ سَفَر را دَر گُشاد؟
گفت نافَرجام و فُحش و دَمْدَمه
من نَتوانم باز گفتن آن همه
از مَثَل وَز ریشخَندِ بیحساب
آن مُرید افْتاد از غَمْ در نِشیب
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۱ - پرسیدن آن وارد از حرم شیخ کی شیخ کجاست کجا جوییم و جواب نافرجام گفتن حرم
اَشْکَش از دیده بِجَست و گفت او
با همه آن شاهِ شیرینْنامْ کو؟
گفت آن سالوسِ زَرّاق تَهی؟
دام گولان و کَمَنْدِ گُمرَهی؟
صد هزاران خامْ ریشانْ هَمچو تو
اوفتاده از وِیْ اَنْدَر صد عُتو
گَر نَبینیش و سَلامَت وا رَوی
خیرِ تو باشد نگردی زو غَوی
لافْکیشی کاسهلیسی طَبْلخوار
بانگِ طَبْلَش رَفته اَطْرافِ دیار
سِبْطی اَند این قوم و گوسالهپَرَست
در چُنین گاوی چه میمالَند دست؟
جیفَةُ اللَّیْل است و بَطّال النَّهار
هر کِه او شد غِرِّهٔ این طَبْلخوار
هِشْتهاَند این قوم صد عِلْم و کَمال
مَکْر و تَزویری گرفته کینْست حال
آلِ موسی کو دَریغا تاکُنون
عابِدانِ عِجْل را ریزند خون؟
شَرع و تَقْوی را فَکَنده سویِ پُشت
کو عُمَر؟ کو اَمْرِ مَعْروفِ دُرُشت
کین اِباحَت زین جَماعَت فاش شُد
رُخْصَتِ هر مُفسِدِ قَلّاش شُد
کو رَهِ پیغامبری و اَصْحابِ او؟
کو نماز و سُبْحه و آدابِ او؟
با همه آن شاهِ شیرینْنامْ کو؟
گفت آن سالوسِ زَرّاق تَهی؟
دام گولان و کَمَنْدِ گُمرَهی؟
صد هزاران خامْ ریشانْ هَمچو تو
اوفتاده از وِیْ اَنْدَر صد عُتو
گَر نَبینیش و سَلامَت وا رَوی
خیرِ تو باشد نگردی زو غَوی
لافْکیشی کاسهلیسی طَبْلخوار
بانگِ طَبْلَش رَفته اَطْرافِ دیار
سِبْطی اَند این قوم و گوسالهپَرَست
در چُنین گاوی چه میمالَند دست؟
جیفَةُ اللَّیْل است و بَطّال النَّهار
هر کِه او شد غِرِّهٔ این طَبْلخوار
هِشْتهاَند این قوم صد عِلْم و کَمال
مَکْر و تَزویری گرفته کینْست حال
آلِ موسی کو دَریغا تاکُنون
عابِدانِ عِجْل را ریزند خون؟
شَرع و تَقْوی را فَکَنده سویِ پُشت
کو عُمَر؟ کو اَمْرِ مَعْروفِ دُرُشت
کین اِباحَت زین جَماعَت فاش شُد
رُخْصَتِ هر مُفسِدِ قَلّاش شُد
کو رَهِ پیغامبری و اَصْحابِ او؟
کو نماز و سُبْحه و آدابِ او؟
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۲ - جواب گفتن مرید و زجر کردن مرید آن طعانه را از کفر و بیهوده گفتن
بانگ زد بر وِیْ جوان و گفت بَس
روزِ روشنْ از کجا آمد عَسَس؟
نورِ مَردانْ مَشرق و مَغرب گرفت
آسْمانها سَجْده کردند از شِگِفت
آفتابِ حَقْ بر آمَد از حَمَل
زیرِ چادَر رفت خورشید از خَجَل
تُرَّهاتِ چون تو اِبْلیسی مرا
کِی بِگَردانَد ز خاکِ این سَرا؟
من به بادی نامَدَم هَمچون سَحاب
تا بِگَردی بازْ گردم زین جَناب
عِجْلْ با آن نور شُد قِبْلهٔ کَرَم
قِبْلهبی آن نور شُد کُفر و صَنَم
هست اِباحَت کَزْ هوا آمد ضَلال
هست اِباحَت کَزْ خدا آمد کَمال
کُفْرْ ایمان گشت و دیوْ اسلام یافت
آن طَرَف کان نورِ بیاندازه تافت
مَظْهَرِ عِزّاست و مَحْبوبِ به حَق
از همه کَرّوبیانْ بُرده سَبَق
سَجْده آدم را بَیانِ سَبْقِ اوست
سَجْده آرَد مَغْز را پیوست پوست
شَمعِ حَق را پُف کُنی تو ای عَجوز؟
هم تو سوزی هم سَرَت ای گَنْدهپوز
کِی شود دریا زِ پوزِ سگْ نَجِس؟
کِی شود خورشید از پُفْ مُنْطَمِس؟
حُکْمْ بر ظاهِر اگر هم میکُنی
چیست ظاهِرتَر بِگو زین روشنی؟
جُمله ظاهِرها به پیشِ این ظُهور
باشد اَنْدَر غایَتِ نَقْص و قُصور
هر کِه بر شمعِ خدا آرَد پُفو
شمعْ کِی میرَد بِسوزَد پوزِ او
چون تو خُفّاشان بَسی بینَند خواب
کین جهان مانَد یَتیم از آفتاب
موجهایِ تیزِ دریاهایِ روح
هست صد چندان که بُد طوفانِ نوح
لیکْ اَنْدَر چَشمِ کَنْعان مویْ رُست
نوح و کَشتی را بِهِشت و کوه جُست
کوه و کَنْعان را فُرو بُرد آن زمان
نیمْ موجی تا به قَعْرِ اِمْتِهان
مَهْ فَشانَد نور و سگْ وَعْ وَعْ کُند
سگْ زِ نورِ ماهْ کِی مَرتَع کُند؟
شبْ رُوان و هَمرَهانِ مَهْ به تَگ
تَرکِ رفتن کِی کُنند از بانگِ سگ؟
جُزو سویِ کُلْ دَوانْ مانندِ تیر
کِی کُند وَقْف از پِیِ هر گَنْدهپیر؟
جانِ شَرع و جانِ تَقْوی عارف است
مَعْرِفَتْ مَحْصولِ زُهْدِ سالِف است
زُهْد اَنْدَر کاشتنْ کوشیدن است
مَعْرِفَت آن کِشت را روییدن است
پَس چو تَنْ باشد جِهاد و اِعْتِقاد
جانِ این کِشتن نَبات است و حَصاد
اَمْرِ مَعْروفْ او و هم مَعْروف اوست
کاشِفِ اَسْرار و هم مَکْشوفْ اوست
شاهِ امروزینه و فردایِ ماست
پوستْ بَندهیْ مَغْزِ نَغْزَش دایماست
چون اَنَا الْحَق گفت شیخ و پیش بُرد
پَس گِلویِ جُمله کوران را فَشُرد
چون اَنایِ بَنده لا شُد از وجود
پَس چه مانَد تو بِیَندیش ای جَحود؟
گَر تورا چَشمیست بُگْشا در نِگَر
بَعدِ لا آخِر چه میمانَد دِگَر؟
ای بُریده آن لب و حَلْق و دَهان
که کُند تُفْ سویِ مَهْ یا آسْمان
تُف به رویَش باز گردد بیشَکی
تُفْ سویِ گَردون نَیابَد مَسْلَکی
تا قیامَت تُف بَرو بارَد زِ رَب
هَمچو تَبَّتْ بر رَوانِ بولَهَب
طَبْل و رایَت هست مُلْکِ شهریار
سگ کسی که خوانْد او را طَبْلخوار
آسْمانها بَندهٔ ماهِ وِیْاَند
شَرق و مَغربْ جُمله نان خواهِ وِیْاَند
زان که لَوْلاک است بر توقیع او
جُمله در اِنْعام و در توزیعِ او
گَر نبودی او نَیابیدی فَلَک
گَردش و نور و مَکانیِّ مَلَک
گَر نبودی او نَیابیدی بِحار
هَیْبَت و ماهیّ و دُرِّ شاهْوار
گَر نبودی او نَیابیدی زمین
در دَرونه گنج و بیرونْ یاسَمین
رِزْقها هم رِزْقخوارانِ وِیْاَنْد
میوهها لَبخُشکِ بارانِ وِیْاَند
هین که مَعْکوس است در اَمْر این گِرِه
صَدْقهبَخشِ خویش را صَدْقه بِدِه
از فَقیرَسْتَت همه زَرّ و حَریر
هین غَنی رادِهْ زکاتی ای فَقیر
چون تو ننگی جفت آن مقبولروح
چون عِیالِ کافِر اَنْدَر عَقدِ نوح
گر نبودی نسبت تو زین سرا
پارهپاره کَردَمی این دَمْ تورا
دادمی آن نوح را از تو خلاص
تا مُشَرَّف گَشتَمی من در قِصاص
لیک با خانهٔ شهنشاه زمن
این چُنین گُستاخییی نایَد زِ من
رو دعا کن که سگ این موطنی
وَرْنه اکنون کَردَمی من کَردنی
روزِ روشنْ از کجا آمد عَسَس؟
نورِ مَردانْ مَشرق و مَغرب گرفت
آسْمانها سَجْده کردند از شِگِفت
آفتابِ حَقْ بر آمَد از حَمَل
زیرِ چادَر رفت خورشید از خَجَل
تُرَّهاتِ چون تو اِبْلیسی مرا
کِی بِگَردانَد ز خاکِ این سَرا؟
من به بادی نامَدَم هَمچون سَحاب
تا بِگَردی بازْ گردم زین جَناب
عِجْلْ با آن نور شُد قِبْلهٔ کَرَم
قِبْلهبی آن نور شُد کُفر و صَنَم
هست اِباحَت کَزْ هوا آمد ضَلال
هست اِباحَت کَزْ خدا آمد کَمال
کُفْرْ ایمان گشت و دیوْ اسلام یافت
آن طَرَف کان نورِ بیاندازه تافت
مَظْهَرِ عِزّاست و مَحْبوبِ به حَق
از همه کَرّوبیانْ بُرده سَبَق
سَجْده آدم را بَیانِ سَبْقِ اوست
سَجْده آرَد مَغْز را پیوست پوست
شَمعِ حَق را پُف کُنی تو ای عَجوز؟
هم تو سوزی هم سَرَت ای گَنْدهپوز
کِی شود دریا زِ پوزِ سگْ نَجِس؟
کِی شود خورشید از پُفْ مُنْطَمِس؟
حُکْمْ بر ظاهِر اگر هم میکُنی
چیست ظاهِرتَر بِگو زین روشنی؟
جُمله ظاهِرها به پیشِ این ظُهور
باشد اَنْدَر غایَتِ نَقْص و قُصور
هر کِه بر شمعِ خدا آرَد پُفو
شمعْ کِی میرَد بِسوزَد پوزِ او
چون تو خُفّاشان بَسی بینَند خواب
کین جهان مانَد یَتیم از آفتاب
موجهایِ تیزِ دریاهایِ روح
هست صد چندان که بُد طوفانِ نوح
لیکْ اَنْدَر چَشمِ کَنْعان مویْ رُست
نوح و کَشتی را بِهِشت و کوه جُست
کوه و کَنْعان را فُرو بُرد آن زمان
نیمْ موجی تا به قَعْرِ اِمْتِهان
مَهْ فَشانَد نور و سگْ وَعْ وَعْ کُند
سگْ زِ نورِ ماهْ کِی مَرتَع کُند؟
شبْ رُوان و هَمرَهانِ مَهْ به تَگ
تَرکِ رفتن کِی کُنند از بانگِ سگ؟
جُزو سویِ کُلْ دَوانْ مانندِ تیر
کِی کُند وَقْف از پِیِ هر گَنْدهپیر؟
جانِ شَرع و جانِ تَقْوی عارف است
مَعْرِفَتْ مَحْصولِ زُهْدِ سالِف است
زُهْد اَنْدَر کاشتنْ کوشیدن است
مَعْرِفَت آن کِشت را روییدن است
پَس چو تَنْ باشد جِهاد و اِعْتِقاد
جانِ این کِشتن نَبات است و حَصاد
اَمْرِ مَعْروفْ او و هم مَعْروف اوست
کاشِفِ اَسْرار و هم مَکْشوفْ اوست
شاهِ امروزینه و فردایِ ماست
پوستْ بَندهیْ مَغْزِ نَغْزَش دایماست
چون اَنَا الْحَق گفت شیخ و پیش بُرد
پَس گِلویِ جُمله کوران را فَشُرد
چون اَنایِ بَنده لا شُد از وجود
پَس چه مانَد تو بِیَندیش ای جَحود؟
گَر تورا چَشمیست بُگْشا در نِگَر
بَعدِ لا آخِر چه میمانَد دِگَر؟
ای بُریده آن لب و حَلْق و دَهان
که کُند تُفْ سویِ مَهْ یا آسْمان
تُف به رویَش باز گردد بیشَکی
تُفْ سویِ گَردون نَیابَد مَسْلَکی
تا قیامَت تُف بَرو بارَد زِ رَب
هَمچو تَبَّتْ بر رَوانِ بولَهَب
طَبْل و رایَت هست مُلْکِ شهریار
سگ کسی که خوانْد او را طَبْلخوار
آسْمانها بَندهٔ ماهِ وِیْاَند
شَرق و مَغربْ جُمله نان خواهِ وِیْاَند
زان که لَوْلاک است بر توقیع او
جُمله در اِنْعام و در توزیعِ او
گَر نبودی او نَیابیدی فَلَک
گَردش و نور و مَکانیِّ مَلَک
گَر نبودی او نَیابیدی بِحار
هَیْبَت و ماهیّ و دُرِّ شاهْوار
گَر نبودی او نَیابیدی زمین
در دَرونه گنج و بیرونْ یاسَمین
رِزْقها هم رِزْقخوارانِ وِیْاَنْد
میوهها لَبخُشکِ بارانِ وِیْاَند
هین که مَعْکوس است در اَمْر این گِرِه
صَدْقهبَخشِ خویش را صَدْقه بِدِه
از فَقیرَسْتَت همه زَرّ و حَریر
هین غَنی رادِهْ زکاتی ای فَقیر
چون تو ننگی جفت آن مقبولروح
چون عِیالِ کافِر اَنْدَر عَقدِ نوح
گر نبودی نسبت تو زین سرا
پارهپاره کَردَمی این دَمْ تورا
دادمی آن نوح را از تو خلاص
تا مُشَرَّف گَشتَمی من در قِصاص
لیک با خانهٔ شهنشاه زمن
این چُنین گُستاخییی نایَد زِ من
رو دعا کن که سگ این موطنی
وَرْنه اکنون کَردَمی من کَردنی
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۳ - واگشتن مرید از وثاق شیخ و پرسیدن از مردم و نشان دادن ایشان کی شیخ به فلان بیشه رفته است
بَعد از آن پُرسان شُد او از هر کسی
شیخ را میجُست از هر سو بَسی
پَس کسی گُفتَش که آن قُطْبِ دیار
رَفت تا هیزُم کَشَد از کوهْسار
آن مُریدِ ذوالْفَقاراَنْدیشْ تَفت
در هوایِ شیخْ سویِ بیشه رَفت
دیوْ میآوَرْد پیشِ هوشِ مَرد
وَسْوَسه تا خُفْیه گردد مَهْ زِ گَرد
کین چُنین زن را چرا این شیخِ دین
دارد اَنْدَر خانه یار و هم نِشین؟
ضِدّ را با ضِدّ ایناس از کجا؟
یا اِمامُالنّاسْ نَسْناس از کجا؟
باز او لاحَوْل میکرد آتَشین
کِاعْتِراضِ من بَرو کُفراست و کین
من کِه باشم با تَصَرُّفهایِ حَق
که بَر آرَد نَفْسِ من اِشْکال و دَق؟
باز نَفْسَش حَمله میآوَرْد زود
زین تَعَرُّف در دِلَش چون کاهْ دود
که چه نِسْبَت دیو را با جِبرئیل؟
که بُوَد با او به صُحبَت هم مَقیل؟
چون تَوانَد ساخت با آزَر خَلیل؟
چون تَوانَد ساخت با رَهْزنْ دَلیل؟
شیخ را میجُست از هر سو بَسی
پَس کسی گُفتَش که آن قُطْبِ دیار
رَفت تا هیزُم کَشَد از کوهْسار
آن مُریدِ ذوالْفَقاراَنْدیشْ تَفت
در هوایِ شیخْ سویِ بیشه رَفت
دیوْ میآوَرْد پیشِ هوشِ مَرد
وَسْوَسه تا خُفْیه گردد مَهْ زِ گَرد
کین چُنین زن را چرا این شیخِ دین
دارد اَنْدَر خانه یار و هم نِشین؟
ضِدّ را با ضِدّ ایناس از کجا؟
یا اِمامُالنّاسْ نَسْناس از کجا؟
باز او لاحَوْل میکرد آتَشین
کِاعْتِراضِ من بَرو کُفراست و کین
من کِه باشم با تَصَرُّفهایِ حَق
که بَر آرَد نَفْسِ من اِشْکال و دَق؟
باز نَفْسَش حَمله میآوَرْد زود
زین تَعَرُّف در دِلَش چون کاهْ دود
که چه نِسْبَت دیو را با جِبرئیل؟
که بُوَد با او به صُحبَت هم مَقیل؟
چون تَوانَد ساخت با آزَر خَلیل؟
چون تَوانَد ساخت با رَهْزنْ دَلیل؟
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۴ - یافتن مرید مراد را و ملاقات او با شیخ نزدیک آن بیشه
اَنْدَرین بود او که شیخِ نامْدار
زود پیش اُفتاد بر شیری سَوار
شیرْ غُرّان هیزُمَش را میکَشید
بر سَرِ هیزُم نِشَسته آن سَعید
تازیانَهش مارِ نَر بود از شَرَف
مار را بِگْرفته چون خَرزَن به کَف
تو یَقین میدان که هر شیخی که هست
هم سَواری میکُند بر شیرِ مَست
گَرچه آن مَحْسوس و این مَجْسوس نیست
لیکْ آن بر چَشمِ جانْ مَلْبوس نیست
صد هزاران شیرْ زیرِ را نَشان
پیشِ دیدهیْ غَیْبدانْ هیزُمکَشان
لیکْ یک یک را خدا مَحْسوس کرد
تا که بینَد نیز او که نیست مَرد
دیدَش از دور و بِخَندید آن خَدیو
گفت آن را مَشْنو ای مَفْتونِ دیو
از ضَمیرِ او بِدانست آن جَلیل
هم زِ نورِ دل بَلی نِعْمَ الدَّلیل
خوانْد بر وِیْ یک به یک آن ذوفُنون
آنچه در رَهْ رَفت بر وِیْ تا کُنون
بَعد از آن در مُشکلِ اِنْکارِ زَن
بَر گُشاد آن خوشْسَراینده دَهَن
کان تَحَمُّل از هوایِ نَفْس نیست
آن خیالِ نَفْسِ توست آن جا مَایست
گَرنه صَبرم میکَشیدی بارِ زَن
کِی کَشیدی شیرِ نَر بیگارِ من؟
اُشتُرانِ بُخْتی ایم اَنْدَر سَبَق
مَست و بیخود زیرِ مَحْمِلهایِ حَق
من نِیَم در اَمْر و فرمانْ نیمْْ خام
تا بِیَندیشَم من از تَشْنیعِ عام
عامِ ما و خاصِ ما فرمانِ اوست
جانِ ما بر رو دَوان جویانِ اوست
فَردیِ ما جُفْتیِ ما نَزْ هواست
جانِ ما چون مُهْره در دستِ خداست
نازِ آن اَبْلَه کَشیم و صد چو او
نه زِ عشقِ رَنگ و نه سودایِ بو
این قَدَر خود درسِ شاگردانِ ماست
کَرّ و فَرِّ مَلْحَمهیْ ما تا کجاست؟
تا کجا؟ آن جا که جا را راه نیست
جُز سَنا بَرقِ مَهِ اللهْ نیست
از همه اَوْهام و تَصویراتْ دور
نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ
بَهرِ تو ار پَست کردم گفت و گو
تا بِسازی با رفیقِ زشتْخو
تا کَشی خَندان و خوشْ بارِ حَرَج
از پِیِ اَلصَّبْرُ مِفْتاحُ الْفَرَج
چون بِسازی با خَسیِّ این خَسان
گَردی اَنْدَر نورِ سُنَّتها رَسان
کَانْبیا رَنْجِ خَسانْ بَسْ دیدهاند
از چُنین مارانْ بَسی پیچیدهاند
چون مُراد و حُکْمِ یَزدانِ غَفور
بود در قِدْمَت تَجَلیّ و ظُهور
بی زِ ضِدّیْ ضِدّ را نَتْوان نِمود
وان شَهِ بیمِثْل را ضِدّی نبود
زود پیش اُفتاد بر شیری سَوار
شیرْ غُرّان هیزُمَش را میکَشید
بر سَرِ هیزُم نِشَسته آن سَعید
تازیانَهش مارِ نَر بود از شَرَف
مار را بِگْرفته چون خَرزَن به کَف
تو یَقین میدان که هر شیخی که هست
هم سَواری میکُند بر شیرِ مَست
گَرچه آن مَحْسوس و این مَجْسوس نیست
لیکْ آن بر چَشمِ جانْ مَلْبوس نیست
صد هزاران شیرْ زیرِ را نَشان
پیشِ دیدهیْ غَیْبدانْ هیزُمکَشان
لیکْ یک یک را خدا مَحْسوس کرد
تا که بینَد نیز او که نیست مَرد
دیدَش از دور و بِخَندید آن خَدیو
گفت آن را مَشْنو ای مَفْتونِ دیو
از ضَمیرِ او بِدانست آن جَلیل
هم زِ نورِ دل بَلی نِعْمَ الدَّلیل
خوانْد بر وِیْ یک به یک آن ذوفُنون
آنچه در رَهْ رَفت بر وِیْ تا کُنون
بَعد از آن در مُشکلِ اِنْکارِ زَن
بَر گُشاد آن خوشْسَراینده دَهَن
کان تَحَمُّل از هوایِ نَفْس نیست
آن خیالِ نَفْسِ توست آن جا مَایست
گَرنه صَبرم میکَشیدی بارِ زَن
کِی کَشیدی شیرِ نَر بیگارِ من؟
اُشتُرانِ بُخْتی ایم اَنْدَر سَبَق
مَست و بیخود زیرِ مَحْمِلهایِ حَق
من نِیَم در اَمْر و فرمانْ نیمْْ خام
تا بِیَندیشَم من از تَشْنیعِ عام
عامِ ما و خاصِ ما فرمانِ اوست
جانِ ما بر رو دَوان جویانِ اوست
فَردیِ ما جُفْتیِ ما نَزْ هواست
جانِ ما چون مُهْره در دستِ خداست
نازِ آن اَبْلَه کَشیم و صد چو او
نه زِ عشقِ رَنگ و نه سودایِ بو
این قَدَر خود درسِ شاگردانِ ماست
کَرّ و فَرِّ مَلْحَمهیْ ما تا کجاست؟
تا کجا؟ آن جا که جا را راه نیست
جُز سَنا بَرقِ مَهِ اللهْ نیست
از همه اَوْهام و تَصویراتْ دور
نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ
بَهرِ تو ار پَست کردم گفت و گو
تا بِسازی با رفیقِ زشتْخو
تا کَشی خَندان و خوشْ بارِ حَرَج
از پِیِ اَلصَّبْرُ مِفْتاحُ الْفَرَج
چون بِسازی با خَسیِّ این خَسان
گَردی اَنْدَر نورِ سُنَّتها رَسان
کَانْبیا رَنْجِ خَسانْ بَسْ دیدهاند
از چُنین مارانْ بَسی پیچیدهاند
چون مُراد و حُکْمِ یَزدانِ غَفور
بود در قِدْمَت تَجَلیّ و ظُهور
بی زِ ضِدّیْ ضِدّ را نَتْوان نِمود
وان شَهِ بیمِثْل را ضِدّی نبود
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۵ - حکمت در انی جاعل فی الارض خلیفة
پَس خَلیفه ساخت صاحبْسینهیی
تا بُوَد شاهیْش را آیینهیی
بَس صَفایِ بیحُدودَش دادْ او
وان گَهْ از ظُلْمَتْ ضِدَش بِنْهاد او
دو عَلَم بَر ساخت اِسْپید و سیاه
آن یکی آدم دِگَر اِبْلیسِ راه
در میانِ آن دو لشکرگاهِ زَفت
چالِش و پیکار آنچه رَفتْ رفت
همچُنان دورِ دُوُم هابیل شُد
ضِدِّ نورِ پاکِ او قابیل شُد
همچُنان این دو عَلَم از عَدل و جور
تا به نِمْرود آمد اَنْدَر دور دور
ضِدِّ ابراهیم گشت و خَصْمِ او
وآن دو لشکر کینْگُزار و جنگجو
چون درازیْ جَنگ آمد ناخَوشَش
فَیْصَلِ آن هر دو آمد آتَشَش
پَس حَکَم کرد آتشی را و نُکَر
تا شود حَلْ مُشکلِ آن دو نَفَر
دورْ دور و قَرنْ قَرنْ این دو فَریق
تا به فرعون و به موسیِّ شَفیق
سالها اَنْدَر میانْشان حَرْب بود
چون زِ حَد رَفت و مَلولی میفُزود
آبِ دریا را حَکَم سازید حَق
تا کِه مانَد کی بَرَد زین دو سَبَق؟
همچُنان تا دور و طَوْرِ مُصْطَفی
با ابوجَهَلْ آن سِپَهْدارِ جَفا
هم نُکَر سازید از بَهرِ ثَمود
صَیْحهیی که جانَشان را دَر رُبود
هم نُکَر سازید بَهرِ قومِ عاد
زودْ خیزی تیزْرو یعنی که باد
هم نُکَر سازید بر قارونْ زِ کین
در حَلیمی این زمین پوشید کین
تا حَلیمیِّ زمین شُد جُمله قَهْر
بُرد قارون را و گَنجَش را به قَعْر
لُقمهیی را که سُتونِ این تَن است
دَفْعِ تیغ جوع نان چون جوشنست
چون که حَقْ قَهْری نَهَد در نانِ تو
چون خناق آن نانْ بگیرد در گِلو
این لباسی که زِ سَرما شُد مُجیر
حَق دَهَد او را مِزاجِ زَمْهَریر
تا شود بر تَنْت این جُبّهیْ شِگَرف
سَرد هَمچون یَخ گَزَنده هَمچو بَرف
تا گُریزی از وَشَقْ هم از حَریر
زو پَناه آری به سویِ زَمْهَریر
تو دو قُلّه نیستی یک قُلّهیی
غافِل از قِصّهیْ عَذابِ ظُلّهیی
اَمرِ حَق آمد به شهرستان و دِهْ
خانه و دیوار را سایه مَدِه
مانِعِ باران مَباش و آفتاب
تا بِدان مُرسَل شُدند اُمَّت شِتاب
که بِمُردیم اَغْلَب ای مِهْتَر اَمان
باقی اَش از دَفترِ تَفسیرْ خوان
چون عَصا را مار کرد آن چُستْدست
گَر تورا عقلیست آن نکته بَسْ است
تو نَظَر داری وَلیک اِمْعانْش نیست
چَشمهٔ اَفْسرده است و کرده ایست
زین هَمی گوید نِگارندهیْ فِکَر
که بِکُن ای بَنده اِمْعانِ نَظَر
آن نمیخواهد که آهنْ کوبْ سَرد
لیک ای پولاد بر داود گَرد
تَنْ بِمُردَت سویِ اِسْرافیلْ ران
دلْ فَسُردَت رو به خورشیدِ رَوان
در خیالْ از بَسْ که گشتی مُکْتَسی
نَکْ به سوفَسْطاییِ بَدظَن رَسی
او خود از لُبِّ خِرَد مَعْزول بود
شُد زِ حِسْ مَحْروم و مَعْزول از وجود
هین سُخَن خا نوبَتِ لبْ خایی است
گَر بگویی خَلْق را رُسوایی است
چیست اِمْعان؟ چَشمه را کردن رَوان
چون زِ تَنْ جانْ رَست گویَندَش رَوان
آن حکیمی را که جانْ از بَندِ تَن
بازْ رَست و شُد رَوانْ اَنْدَر چَمَن
دو لَقَب را او بَرین هر دو نَهاد
بَهرِ فَرق ای آفرین بر جانْش باد
در بیانِ آن کِه بر فَرمانْ رَوَد
گَر گُلی را خارْ خواهد آن شود
تا بُوَد شاهیْش را آیینهیی
بَس صَفایِ بیحُدودَش دادْ او
وان گَهْ از ظُلْمَتْ ضِدَش بِنْهاد او
دو عَلَم بَر ساخت اِسْپید و سیاه
آن یکی آدم دِگَر اِبْلیسِ راه
در میانِ آن دو لشکرگاهِ زَفت
چالِش و پیکار آنچه رَفتْ رفت
همچُنان دورِ دُوُم هابیل شُد
ضِدِّ نورِ پاکِ او قابیل شُد
همچُنان این دو عَلَم از عَدل و جور
تا به نِمْرود آمد اَنْدَر دور دور
ضِدِّ ابراهیم گشت و خَصْمِ او
وآن دو لشکر کینْگُزار و جنگجو
چون درازیْ جَنگ آمد ناخَوشَش
فَیْصَلِ آن هر دو آمد آتَشَش
پَس حَکَم کرد آتشی را و نُکَر
تا شود حَلْ مُشکلِ آن دو نَفَر
دورْ دور و قَرنْ قَرنْ این دو فَریق
تا به فرعون و به موسیِّ شَفیق
سالها اَنْدَر میانْشان حَرْب بود
چون زِ حَد رَفت و مَلولی میفُزود
آبِ دریا را حَکَم سازید حَق
تا کِه مانَد کی بَرَد زین دو سَبَق؟
همچُنان تا دور و طَوْرِ مُصْطَفی
با ابوجَهَلْ آن سِپَهْدارِ جَفا
هم نُکَر سازید از بَهرِ ثَمود
صَیْحهیی که جانَشان را دَر رُبود
هم نُکَر سازید بَهرِ قومِ عاد
زودْ خیزی تیزْرو یعنی که باد
هم نُکَر سازید بر قارونْ زِ کین
در حَلیمی این زمین پوشید کین
تا حَلیمیِّ زمین شُد جُمله قَهْر
بُرد قارون را و گَنجَش را به قَعْر
لُقمهیی را که سُتونِ این تَن است
دَفْعِ تیغ جوع نان چون جوشنست
چون که حَقْ قَهْری نَهَد در نانِ تو
چون خناق آن نانْ بگیرد در گِلو
این لباسی که زِ سَرما شُد مُجیر
حَق دَهَد او را مِزاجِ زَمْهَریر
تا شود بر تَنْت این جُبّهیْ شِگَرف
سَرد هَمچون یَخ گَزَنده هَمچو بَرف
تا گُریزی از وَشَقْ هم از حَریر
زو پَناه آری به سویِ زَمْهَریر
تو دو قُلّه نیستی یک قُلّهیی
غافِل از قِصّهیْ عَذابِ ظُلّهیی
اَمرِ حَق آمد به شهرستان و دِهْ
خانه و دیوار را سایه مَدِه
مانِعِ باران مَباش و آفتاب
تا بِدان مُرسَل شُدند اُمَّت شِتاب
که بِمُردیم اَغْلَب ای مِهْتَر اَمان
باقی اَش از دَفترِ تَفسیرْ خوان
چون عَصا را مار کرد آن چُستْدست
گَر تورا عقلیست آن نکته بَسْ است
تو نَظَر داری وَلیک اِمْعانْش نیست
چَشمهٔ اَفْسرده است و کرده ایست
زین هَمی گوید نِگارندهیْ فِکَر
که بِکُن ای بَنده اِمْعانِ نَظَر
آن نمیخواهد که آهنْ کوبْ سَرد
لیک ای پولاد بر داود گَرد
تَنْ بِمُردَت سویِ اِسْرافیلْ ران
دلْ فَسُردَت رو به خورشیدِ رَوان
در خیالْ از بَسْ که گشتی مُکْتَسی
نَکْ به سوفَسْطاییِ بَدظَن رَسی
او خود از لُبِّ خِرَد مَعْزول بود
شُد زِ حِسْ مَحْروم و مَعْزول از وجود
هین سُخَن خا نوبَتِ لبْ خایی است
گَر بگویی خَلْق را رُسوایی است
چیست اِمْعان؟ چَشمه را کردن رَوان
چون زِ تَنْ جانْ رَست گویَندَش رَوان
آن حکیمی را که جانْ از بَندِ تَن
بازْ رَست و شُد رَوانْ اَنْدَر چَمَن
دو لَقَب را او بَرین هر دو نَهاد
بَهرِ فَرق ای آفرین بر جانْش باد
در بیانِ آن کِه بر فَرمانْ رَوَد
گَر گُلی را خارْ خواهد آن شود
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۶ - معجزهٔ هود علیهالسلام در تخلص مؤمنان امت به وقت نزول باد
مؤمنان از دستِ بادِ ضایِره
جُمله بِنْشَستند اَنْدَر دایره
بادْ طوفان بود و کَشتی لُطْفِ هو
بَسْ چُنین کَشتیّ و طوفان دارد او
پادشاهی را خدا کَشتی کُند
تا به حِرْصِ خویشْ بر صَفها زَنَد
قَصْدِ شَهْ آن نه که خَلْق ایمِن شوند
قَصْدَش آن که مُلْک گردد پایْبَند
آن خَرآسی میدَوَد قَصْدَش خَلاص
تا بِیابَد او زِ زَخْمْ آن دَمْ مَناص
قَصْدِ او آن نه که آبی بَرکَشَد
یاکه کُنْجِد را بِدان روغن کُند
گاوْ بِشْتابَد زِ بیمِ زَخْمِ سخت
نه برایِ بُردنِ گَردون و رَخْت
لیکْ دادَش حَقْ چُنین خَوْفِ وَجَع
تا مَصالِح حاصِل آید در تَبَع
همچُنان هر کاسِبی اَنْدَر دُکان
بَهرِ خود کوشَد نه اِصْلاحِ جهان
هر یکی بر دَردْ جویَد مَرهَمی
در تَبَع قایِم شُده زین عالَمی
حَقْ سُتونِ این جهانْ از تَرسْ ساخت
هر یکی از تَرسْ جانْ در کارْ باخت
حَمْدْ ایزد را که تَرسی را چُنین
کرد او مِعْمار و اِصْلاحِ زمین
این همه تَرسَندهاَند از نیک و بَد
هیچ تَرسَنده نَتَرسَد خود زِ خَود
پَسْ حقیقت بر همه حاکِمْ کسیست
که قَریب است او اگر مَحْسوس نیست
هستْ او مَحْسوس اَنْدَر مَکْمَنی
لیکْ مَحْسوسِ حِسِ این خانه نی
آن حِسی که حَقْ بر آن حِسْ مُظْهَراست
نیست حِسِّ این جهان آن دیگراست
حِسِّ حیوان گَر بِدیدی آن صُوَر
بایَزیدِ وَقت بودی گاو و خَر
آن کِه تَن را مَظْهَر هر روح کرد
وان کِه کَشتی را بُراقِ نوح کرد
گَر بخواهد عینِ کَشتی را به خو
او کُند طوفانِ تو ای نورْجو
هر دَمَت طوفان و کَشتی ای مُقِل
با غَم و شادیْت کرد او مُتَّصِل
گَر نَبینی کَشتی و دریا به پیش
لَرْزها بین در همه اَجْزایِ خویش
چون نَبینَد اَصْلِ تَرسَش را عُیون
تَرس دارد از خیالِ گونهگون
مُشت بر اَعْمی زَنَد یک جِلْفِ مَست
کورْ پِنْدارَد لَگَدزن اُشتُراست
زان که آن دَمْ بانگِ اُشتُر میشَنید
کور را گوش است آیینه نه دید
باز گوید کور نه این سنگ بود
یا مگر از قُبّهیی پُر طَنْگ بود؟
این نبود و او نبود و آن نبود
آن کِه او تَرس آفرید اینها نِمود
تَرس و لَرْزه باشد از غیری یَقین
هیچ کَس از خود نَتَرسَد ای حَزین
آن حَکیمَکْ وَهْم خوانَد تَرس را
فَهْمْ کَژْ کردهست او این دَرس را
هیچ وَهْمی بیحقیقت کِی بَوَد؟
هیچ قَلْبی بیصَحیحی کیِ رَوَد؟
کِی دروغی قیمَت آرَد بی زِ راست؟
در دو عالَمْ هر دروغ از راستْ خاست
راست را دید او رَواجیّ و فُروغ
بر امیدِ آن رَوان کرد او دُروغ
ای دُروغی که زِ صِدْقَت این نَواست؟
شُکرِ نِعْمَت گو مَکُن اِنْکارِ راست
از مُفَلْسِف گویم و سودایِ او
یا زِ کَشتیها و دریاهایِ او
بَلْ زِ کَشتی هاش کان پَندِ دل است
گویم از کُل جُزو در کُلْ داخل است
هر وَلی را نوح و کَشتیبانْ شِناس
صُحبَتِ این خَلْق را طوفانْ شِناس
کَم گُریز از شیر و اَژدَرهایِ نَر
ز آشنایان و زِ خویشان کُن حَذَر
در تَلاقی روزگارَت میبَرَند
یادهاشانْ غایِبیاَت میچَرَند
چون خَرِ تشنه خیالِ هر یکی
از قِفِ تَنْ فِکر را شَربَتمَکی
نَشْف کرد از تو خیالِ آن وُشات
شَبْنَمی که داری از بَحْرُ الْحَیات
پَس نِشانِ نَشْفِ آب اَنْدَر غُصون
آن بُوَد کان مینَجُنبَد در رُکون
عُضوِ حُرْ شاخِ تَر و تازه بُوَد
میکَشی هر سو کَشیده میشود
گَر سَبَد خواهی توانی کَردَنَش
هم توانی کرد چَنْبَر گَردَنَش
چون شُد آن ناشِفْ زِ نَشْفِ بیخ خَود
نایَد آن سویی که اَمرَش میکَشَد
پَس بِخوان قاموا کُسالی از نُبی
چون نَیابَد شاخْ از بیخَش طِبی
آتشین است این نِشان کوتَه کُنم
بر فَقیر و گنج و اَحْوالَش زَنَم
آتشی دیدی که سوزَد هر نِهال؟
آتشِ جانْ بین کَزو سوزَد خیال
نه خیال و نه حقیقت را اَمان
زین چُنین آتش که شُعله زد زِ جان
خَصْمِ هر شیر آمد و هر روبَهْ او
کُلُّ شَیْءٍ هالِکْ اِلّا وَجْهَهُ
در وجوهِ وَجْهِ او رو خَرجْ شو
چون اَلِفْ در بِسْم دَر رَو دَرْج شو
آن اَلِفْ در بِسْمْ پنهان کرد ایست
هست او در بِسْم و هم در بِسْم نیست
همچُنین جُملهٔ حُروفِ گشته مات
وَقتِ حَذفِ حَرفْ از بَهرِ صِلات
او صِلَهست و بیّ و سین زو وَصْل یافت
وَصْلِ بیّ و سینْ اَلِف را بَر نَتافت
چون که حَرفی بَرنَتابَد این وِصال
واجِب آید که کُنم کوتَهْ مَقال
چون یکی حَرفی فِراقِ سین و بیست
خامُشی این جا مُهمتَرواجِبی ست
چون الف از خود فنا شد مکتنف
بی و سین بی او همیگویند الف
ما رَمَیْتَ اِذْ رَمَیْتَ بی وِیْ است
همچُنین قالَ اللهْ از صَمْتَش بِجَست
تا بُوَد دارو ندارد او عَمَل
چون که شُد فانی کُند دَفْعِ عِلَل
گَر شود بیشه قَلَم دریا مِداد
مَثْنوی را نیست پایانی امید
چارچوب خشتزن تا خاک هست
میدهد تقطیع شعرش نیز دست
چون نَمانَد خاک و بودَش جَفْ کُند
خاک سازد بَحْرِ او چون کَفْ کُند
چون نَمانَد بیشه و سَر دَر کَشَد
بیشهها از عینِ دریا سَر کَشَد
بَهرِ این گفت آن خداوندِ فَرَج
حَدِّثوا عَنْ بَحْرِنا اِذْ لا حَرَجْ
باز گرد از بَحْر و رو در خُشک نِهْ
هم زِ لُعْبَت گو که کودکراست بِهْ
تا زِ لُعْبَت اندک اندک در صِبا
جانْش گردد با یَمِ عقلْ آشنا
عقل از آن بازی هَمییابَد صَبی
گَرچه با عقل است در ظاهِر اَبی
کودکِ دیوانه بازی کِی کُند؟
جُزو باید تا که کُل را فَی کُند
جُمله بِنْشَستند اَنْدَر دایره
بادْ طوفان بود و کَشتی لُطْفِ هو
بَسْ چُنین کَشتیّ و طوفان دارد او
پادشاهی را خدا کَشتی کُند
تا به حِرْصِ خویشْ بر صَفها زَنَد
قَصْدِ شَهْ آن نه که خَلْق ایمِن شوند
قَصْدَش آن که مُلْک گردد پایْبَند
آن خَرآسی میدَوَد قَصْدَش خَلاص
تا بِیابَد او زِ زَخْمْ آن دَمْ مَناص
قَصْدِ او آن نه که آبی بَرکَشَد
یاکه کُنْجِد را بِدان روغن کُند
گاوْ بِشْتابَد زِ بیمِ زَخْمِ سخت
نه برایِ بُردنِ گَردون و رَخْت
لیکْ دادَش حَقْ چُنین خَوْفِ وَجَع
تا مَصالِح حاصِل آید در تَبَع
همچُنان هر کاسِبی اَنْدَر دُکان
بَهرِ خود کوشَد نه اِصْلاحِ جهان
هر یکی بر دَردْ جویَد مَرهَمی
در تَبَع قایِم شُده زین عالَمی
حَقْ سُتونِ این جهانْ از تَرسْ ساخت
هر یکی از تَرسْ جانْ در کارْ باخت
حَمْدْ ایزد را که تَرسی را چُنین
کرد او مِعْمار و اِصْلاحِ زمین
این همه تَرسَندهاَند از نیک و بَد
هیچ تَرسَنده نَتَرسَد خود زِ خَود
پَسْ حقیقت بر همه حاکِمْ کسیست
که قَریب است او اگر مَحْسوس نیست
هستْ او مَحْسوس اَنْدَر مَکْمَنی
لیکْ مَحْسوسِ حِسِ این خانه نی
آن حِسی که حَقْ بر آن حِسْ مُظْهَراست
نیست حِسِّ این جهان آن دیگراست
حِسِّ حیوان گَر بِدیدی آن صُوَر
بایَزیدِ وَقت بودی گاو و خَر
آن کِه تَن را مَظْهَر هر روح کرد
وان کِه کَشتی را بُراقِ نوح کرد
گَر بخواهد عینِ کَشتی را به خو
او کُند طوفانِ تو ای نورْجو
هر دَمَت طوفان و کَشتی ای مُقِل
با غَم و شادیْت کرد او مُتَّصِل
گَر نَبینی کَشتی و دریا به پیش
لَرْزها بین در همه اَجْزایِ خویش
چون نَبینَد اَصْلِ تَرسَش را عُیون
تَرس دارد از خیالِ گونهگون
مُشت بر اَعْمی زَنَد یک جِلْفِ مَست
کورْ پِنْدارَد لَگَدزن اُشتُراست
زان که آن دَمْ بانگِ اُشتُر میشَنید
کور را گوش است آیینه نه دید
باز گوید کور نه این سنگ بود
یا مگر از قُبّهیی پُر طَنْگ بود؟
این نبود و او نبود و آن نبود
آن کِه او تَرس آفرید اینها نِمود
تَرس و لَرْزه باشد از غیری یَقین
هیچ کَس از خود نَتَرسَد ای حَزین
آن حَکیمَکْ وَهْم خوانَد تَرس را
فَهْمْ کَژْ کردهست او این دَرس را
هیچ وَهْمی بیحقیقت کِی بَوَد؟
هیچ قَلْبی بیصَحیحی کیِ رَوَد؟
کِی دروغی قیمَت آرَد بی زِ راست؟
در دو عالَمْ هر دروغ از راستْ خاست
راست را دید او رَواجیّ و فُروغ
بر امیدِ آن رَوان کرد او دُروغ
ای دُروغی که زِ صِدْقَت این نَواست؟
شُکرِ نِعْمَت گو مَکُن اِنْکارِ راست
از مُفَلْسِف گویم و سودایِ او
یا زِ کَشتیها و دریاهایِ او
بَلْ زِ کَشتی هاش کان پَندِ دل است
گویم از کُل جُزو در کُلْ داخل است
هر وَلی را نوح و کَشتیبانْ شِناس
صُحبَتِ این خَلْق را طوفانْ شِناس
کَم گُریز از شیر و اَژدَرهایِ نَر
ز آشنایان و زِ خویشان کُن حَذَر
در تَلاقی روزگارَت میبَرَند
یادهاشانْ غایِبیاَت میچَرَند
چون خَرِ تشنه خیالِ هر یکی
از قِفِ تَنْ فِکر را شَربَتمَکی
نَشْف کرد از تو خیالِ آن وُشات
شَبْنَمی که داری از بَحْرُ الْحَیات
پَس نِشانِ نَشْفِ آب اَنْدَر غُصون
آن بُوَد کان مینَجُنبَد در رُکون
عُضوِ حُرْ شاخِ تَر و تازه بُوَد
میکَشی هر سو کَشیده میشود
گَر سَبَد خواهی توانی کَردَنَش
هم توانی کرد چَنْبَر گَردَنَش
چون شُد آن ناشِفْ زِ نَشْفِ بیخ خَود
نایَد آن سویی که اَمرَش میکَشَد
پَس بِخوان قاموا کُسالی از نُبی
چون نَیابَد شاخْ از بیخَش طِبی
آتشین است این نِشان کوتَه کُنم
بر فَقیر و گنج و اَحْوالَش زَنَم
آتشی دیدی که سوزَد هر نِهال؟
آتشِ جانْ بین کَزو سوزَد خیال
نه خیال و نه حقیقت را اَمان
زین چُنین آتش که شُعله زد زِ جان
خَصْمِ هر شیر آمد و هر روبَهْ او
کُلُّ شَیْءٍ هالِکْ اِلّا وَجْهَهُ
در وجوهِ وَجْهِ او رو خَرجْ شو
چون اَلِفْ در بِسْم دَر رَو دَرْج شو
آن اَلِفْ در بِسْمْ پنهان کرد ایست
هست او در بِسْم و هم در بِسْم نیست
همچُنین جُملهٔ حُروفِ گشته مات
وَقتِ حَذفِ حَرفْ از بَهرِ صِلات
او صِلَهست و بیّ و سین زو وَصْل یافت
وَصْلِ بیّ و سینْ اَلِف را بَر نَتافت
چون که حَرفی بَرنَتابَد این وِصال
واجِب آید که کُنم کوتَهْ مَقال
چون یکی حَرفی فِراقِ سین و بیست
خامُشی این جا مُهمتَرواجِبی ست
چون الف از خود فنا شد مکتنف
بی و سین بی او همیگویند الف
ما رَمَیْتَ اِذْ رَمَیْتَ بی وِیْ است
همچُنین قالَ اللهْ از صَمْتَش بِجَست
تا بُوَد دارو ندارد او عَمَل
چون که شُد فانی کُند دَفْعِ عِلَل
گَر شود بیشه قَلَم دریا مِداد
مَثْنوی را نیست پایانی امید
چارچوب خشتزن تا خاک هست
میدهد تقطیع شعرش نیز دست
چون نَمانَد خاک و بودَش جَفْ کُند
خاک سازد بَحْرِ او چون کَفْ کُند
چون نَمانَد بیشه و سَر دَر کَشَد
بیشهها از عینِ دریا سَر کَشَد
بَهرِ این گفت آن خداوندِ فَرَج
حَدِّثوا عَنْ بَحْرِنا اِذْ لا حَرَجْ
باز گرد از بَحْر و رو در خُشک نِهْ
هم زِ لُعْبَت گو که کودکراست بِهْ
تا زِ لُعْبَت اندک اندک در صِبا
جانْش گردد با یَمِ عقلْ آشنا
عقل از آن بازی هَمییابَد صَبی
گَرچه با عقل است در ظاهِر اَبی
کودکِ دیوانه بازی کِی کُند؟
جُزو باید تا که کُل را فَی کُند
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۷ - رجوع کردن به قصهٔ قبه و گنج
نَکْ خیالِ آن فَقیرم بیریا
عاجِز آوَرْد از بیا و از بیا
بانگِ او تو نَشْنَوی من بِشْنَوَم
زان که در اَسْرار هَمْرازِ وِیْ اَم
طالِبِ گَنجَش مَبین خودْ گنجْ اوست
دوست کِی باشد به مَعنی غیرِ دوست؟
سَجده خود را میکُند هر لحظه او
سَجده پیشِ آیِنهست از بَهْرِ رو
گَر بِدیدی ز آیِنه او یک پَشیز
بیخیالی زو نَمانْدی هیچ چیز
هم خیالاتَش هم او فانی شُدی
دانشِ او مَحْوِ نادانی شُدی
دانشی دیگر زِ نادانیِّ ما
سَر بَرآوَرْدی عِیان که اِنّی اَنا
اُسْجُدوا لادَمْ نِدا آمد هَمی
کآدَمید و خویشْ بینیدَش دَمی
اَحْوَلی از چَشمِ ایشان دور کرد
تا زمین شُد عینِ چَرخِ لاژْوَرْد
لا اِلهَ گفت و اِلَّا الله گفت
گشت لا اِلَّا الله و وَحدت شِکُفت
آن حَبیب و آن خَلیلِ با رَشَد
وَقتِ آن آمد که گوشِ ما کَشَد
سویِ چَشمه که دَهان زینها بِشو
آنچه پوشیدیم از خَلْقانْ مگو
وَرْ بگویی خود نگردد آشکار
تو به قَصْدِ کَشفْ گَردی جُرمْدار
لیکْ من اینک بَریشان میتَنَم
قایِلِ این سامِعِ این هم مَنَم
صورتِ دَرویش و نَقْشِ گنج گو
رَنْج کیشَند این گروه از رَنْج گو
چَشمهٔ رَحمَت بَریشان شُد حَرام
میخورَند از زَهْرِ قاتِلْ جامْجام
خاکها پُر کرده دامَن میکَشَند
تا کُنند این چَشمهها را خُشکبَند
کِی شود این چَشمهٔ دریا مَدَد
مُکْتَنِس زین مُشتِ خاکِ نیک و بَد؟
لیکْ گوید با شما من بَستهام
بیشما من تا اَبَد پیوستهام
قومْ مَعْکوساَند اَنْدَر مُشتها
خاکْخوار و آب را کرده رَها
ضِدِّ طَبْعِ اَنْبیا دارند خَلْق
اَژدَها را مُتَّکا دارند خَلْق
چَشمْبَندِ خَتْمْ چون دانسته یی
هیچ دانی از چه دیده بَستهیی؟
بر چه بُگْشادی َبدَلْ این دیدهها
یک به یک بِئْسَ الْبَدَل دان آن تورا
لیکْ خورشیدِ عِنایَت تافتهست
آیِسان را از کَرَمْ دَریافتهست
نَردِ بَس نادِرْ ز رَحمَت باخته
عینِ کُفران را اِنابَت ساخته
هم ازین بَدبَختیِ خَلْق آن جَواد
مُنْفَجِر کرده دو صد چَشمهیْ وَداد
غُنْچه را از خارْ سرمایه دَهَد
مُهْره را از مارْ پیرایه دَهَد
از سَوادِ شبْ بُرون آرَد نَهار
وَز کَفِ مُعْسِر بِرویانَد یَسار
آرْد سازد ریگ را بَهْرِ خَلیل
کوه با داوود گردد هم رَسیل
کوهِ با وحشت در آن ابرِ ظُلَم
بَر گُشایَد بانگِ چَنگ و زیر و بَم
خیز ای داوودِ از خَلْقانْ نَفیر
تَرکِ آن کردی عِوَض از ما بگیر
عاجِز آوَرْد از بیا و از بیا
بانگِ او تو نَشْنَوی من بِشْنَوَم
زان که در اَسْرار هَمْرازِ وِیْ اَم
طالِبِ گَنجَش مَبین خودْ گنجْ اوست
دوست کِی باشد به مَعنی غیرِ دوست؟
سَجده خود را میکُند هر لحظه او
سَجده پیشِ آیِنهست از بَهْرِ رو
گَر بِدیدی ز آیِنه او یک پَشیز
بیخیالی زو نَمانْدی هیچ چیز
هم خیالاتَش هم او فانی شُدی
دانشِ او مَحْوِ نادانی شُدی
دانشی دیگر زِ نادانیِّ ما
سَر بَرآوَرْدی عِیان که اِنّی اَنا
اُسْجُدوا لادَمْ نِدا آمد هَمی
کآدَمید و خویشْ بینیدَش دَمی
اَحْوَلی از چَشمِ ایشان دور کرد
تا زمین شُد عینِ چَرخِ لاژْوَرْد
لا اِلهَ گفت و اِلَّا الله گفت
گشت لا اِلَّا الله و وَحدت شِکُفت
آن حَبیب و آن خَلیلِ با رَشَد
وَقتِ آن آمد که گوشِ ما کَشَد
سویِ چَشمه که دَهان زینها بِشو
آنچه پوشیدیم از خَلْقانْ مگو
وَرْ بگویی خود نگردد آشکار
تو به قَصْدِ کَشفْ گَردی جُرمْدار
لیکْ من اینک بَریشان میتَنَم
قایِلِ این سامِعِ این هم مَنَم
صورتِ دَرویش و نَقْشِ گنج گو
رَنْج کیشَند این گروه از رَنْج گو
چَشمهٔ رَحمَت بَریشان شُد حَرام
میخورَند از زَهْرِ قاتِلْ جامْجام
خاکها پُر کرده دامَن میکَشَند
تا کُنند این چَشمهها را خُشکبَند
کِی شود این چَشمهٔ دریا مَدَد
مُکْتَنِس زین مُشتِ خاکِ نیک و بَد؟
لیکْ گوید با شما من بَستهام
بیشما من تا اَبَد پیوستهام
قومْ مَعْکوساَند اَنْدَر مُشتها
خاکْخوار و آب را کرده رَها
ضِدِّ طَبْعِ اَنْبیا دارند خَلْق
اَژدَها را مُتَّکا دارند خَلْق
چَشمْبَندِ خَتْمْ چون دانسته یی
هیچ دانی از چه دیده بَستهیی؟
بر چه بُگْشادی َبدَلْ این دیدهها
یک به یک بِئْسَ الْبَدَل دان آن تورا
لیکْ خورشیدِ عِنایَت تافتهست
آیِسان را از کَرَمْ دَریافتهست
نَردِ بَس نادِرْ ز رَحمَت باخته
عینِ کُفران را اِنابَت ساخته
هم ازین بَدبَختیِ خَلْق آن جَواد
مُنْفَجِر کرده دو صد چَشمهیْ وَداد
غُنْچه را از خارْ سرمایه دَهَد
مُهْره را از مارْ پیرایه دَهَد
از سَوادِ شبْ بُرون آرَد نَهار
وَز کَفِ مُعْسِر بِرویانَد یَسار
آرْد سازد ریگ را بَهْرِ خَلیل
کوه با داوود گردد هم رَسیل
کوهِ با وحشت در آن ابرِ ظُلَم
بَر گُشایَد بانگِ چَنگ و زیر و بَم
خیز ای داوودِ از خَلْقانْ نَفیر
تَرکِ آن کردی عِوَض از ما بگیر
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۸ - انابت آن طالب گنج به حق تعالی بعد از طلب بسیار و عجز و اضطرار کی ای ولی الاظهار تو کن این پنهان را آشکار
گفت آن درویش ای دانایِ راز
از پِیِ این گنجْ کردم یاوهتاز
دیوِ حِرْص و آز و مُسْتَعجِلْ تَگی
نی تَانّی جُست و نی آهستگی
من زِ دیگی لُقمهیی نَنْدوختم
کَفْ سِیَه کردم دَهان را سوختم
خود نگفتم چون دَرین ناموقِنَم
زان گِرهزَنْ این گِرِه را حَل کُنم
قولِ حَق را هم زِ حَقْ تَفسیر جو
هین مگو ژاژْ از گُمانْ ای سخترو
آن گِرِه کو زد هَمو بُگْشایَدَش
مُهْره کو اَنْداخت او بِرْبایَدَش
گَرچه آسانَت نِمود آن سان سُخُن
کِی بُوَد آسان رُموزِ مِنْ لَدُن؟
گفت یا رَب توبه کردم زین شِتاب
چون تو دَر بَستی تو کُن هم فَتْحِ باب
بر سَرِ خِرقه شُدن بارِ دِگَر
در دُعا کردن بُدَم هم بیهُنَر
کو هُنر؟ کو من؟ کجا دلْ مُسْتَوی؟
این همه عکسِ تواست و خود تُوی
هر شبی تَدْبیر و فَرهنگَم به خواب
هَمچو کَشتی غَرقه میگردد زِ آب
خود نه من میمانَم و نه آن هُنَر
تَنْ چو مُرداری فُتاده بیخَبَر
تا سَحَر جُمله شب آن شاهِ عُلی
خود هَمیگوید اَلَسْتیّ و بَلی
کو بَلیگو؟ جُمله را سَیْلاب بُرد
یا نَهَنگی خورْد کُل را کِرْد و مُرد
صُبحدَم چون تیغِ گوهردارِ خَود
از نیامِ ظُلْمَتِ شب بَرکَنَد
آفتابِ شرقْ شب را طی کُند
از نَهَنگ آن خورْدهها را قَی کُند
رَسته چون یونُس ز معدهٔ آن نهنگ
مُنْتَشِر گردیم اَنْدَر بو و رَنگ
خَلْق چون یونُس مُسَبِّح آمدند
کَنْدَر آن ظُلْماتْ پُر راحت شُدند
هر یکی گوید به هنگامِ سَحَر
چون زِ بَطْنِ حوتِ شب آید به در
کِی کَریمی که در آن لَیْلِ وَحِش
گنجِ رَحمَت بِنْهی و چندین چَشِش
چَشمْ تیز و گوشْ تازه تَنْ سَبُک
از شبِ هَمچون نَهَنگِ ذوالْحُبُک
از مَقاماتِ وَحِشْرو زین سِپَس
هیچ نَگْریزیم ما با چون تو کَس
موسی آن را نارْ دید و نورْ بود
زَنگییی دیدیمْ شب را حور بود
بَعد ازین ما دیده خواهیم از تو بَس
تا نَپوشَد بَحْر را خاشاک و خَس
ساحِران را چَشمْ چون رَست از عَمی
کَفْزَنان بودند بیاین دست و پا
چَشمْبند خَلْقْ جُز اَسْباب نیست
هر کِه لَرْزَد بر سَبَب زَ اصْحاب نیست
لیکْ حَق اَصْحابَنا اَصْحاب را
دَر گُشاد و بُرد تا صَدْرِ سَرا
با کَفَش نامُسْتَحِقّ و مُسْتَحِق
مُعْتَقانِ رَحمَتاَند از بَندِ رِق
در عَدَم ما مُسْتَحِقّانْ کِی بُدیم
که بَرین جان و بَرین دانشْ زدیم؟
ای بِکَرده یارْ هر اَغْیار را
وِیْ بِداده خِلْعَتِ گُلْ خار را
خاکِ ما را ثانیا پالیز کُن
هیچ نی را بارِ دیگر چیز کُن
این دعا تو اَمْر کردی زِابْتِدا
وَرْنه خاکی را چه زَهْرهیْ این بُدی؟
چون دُعامان اَمْر کردی ای عُجاب
این دُعایِ خویش را کُن مُسْتَجاب
شبْ شِکَسته کَشتیِ فَهْم و حَواس
نه امیدی مانْده نه خَوْف و نه یاس
بُرده در دریایِ رَحمَت ایزدم
تا زِ چه فَن پُر کُند بِفْرستدم
آن یکی را کرده پُر نورِ جَلال
وآن دِگَر را کرده پُر وَهْم و خیال
گَر به خویشم هیچ رای و فن بدی
رای و تَدْبیرَم به حُکْمِ من بُدی
شب نرفتی هوش بیفَرمانِ من
زیرِ دامِ من بُدی مُرغانِ من
بودمی آگَهْ زِ مَنْزِلهایِ جان
وَقتِ خواب و بیهُشی و اِمْتِحان
چون کَفَم زین حَلّ و عَقْدِ او تَهیست
ای عَجَب این مُعْجَبیِّ من زِ کیست؟
دیده را نادیده خود اِنْگاشتم
بازْ زَنْبیلِ دُعا بَرداشتم
چون اَلِف چیزی ندارم ای کَریم
جُز دلی دلتَنگتَر از چَشمِ میم
این اَلِف وین میمْ اُمّ بودِ ماست
میمِ اُمْ تَنگ است اَلِف زو نَرگداست
آن اَلِف چیزی ندارد غافِلیست
میمِ دِلْتَنگ آن زمانِ عاقلیست
در زمانِ بیهُشی خودْ هیچ من
در زمانِ هوشْ اَنْدَر پیچ مَنِه
هیچِ دیگر بر چُنین هیچی مَنِهْ
نامِ دولَت بر چُنین پیچی مَنِهْ
خود ندارم هیچ بِهْ سازد مرا
که زِ وَهْمِ دارم است این صد عَنا
دَر ندارم هم تو داراییم کُن
رَنْج دیدم راحتاَفْزاییم کُن
هم در آبِ دیده عُریان بیسْتَم
بر دَرِ تو چون که دیده نیسْتَم
آبِ دیدهیْ بَندهٔ بیدیده را
سَبزهیی بَخش و نَباتی زین چَرا
وَرْ نَمانَم آب آبَم دِهْ زِعَیْن
هَمچو عَیْنَیْنِ نَبی هَطّا لَتَیْن
او چو آبِ دیده جُست از جودِ حَق
با چُنان اِقْبال و اِجْلال و سَبَق
چون نباشم زَاشْکِ خونْ باریکْریس؟
من تَهیدستِ قُصورِ کاسه لیس
چون چُنان چَشمْ اشک را مَفْتون بُوَد
اشکِ من باید که صد جَیْحون بُوَد
قَطرهیی زان زین دو صد جَیْحون بِهْ است
که بِدان یک قطره اِنْس و جِنْ بِرَست
چون که باران جُست آن روضهیْ بهشت
چون نَجویَد آبْ شورهخاکِ زشت؟
ای اَخی دَست از دُعا کردن مَدار
با اِجابَت یا رَدِ اویَت چه کار؟
نان که سَدّ و مانِعِ این آب بود
دست از آن نان میبِبایَد شُست زود
خویش را موزون و چُست و سَخْته کُن
ز آبِ دیده نانِ خود را پُخْته کُن
از پِیِ این گنجْ کردم یاوهتاز
دیوِ حِرْص و آز و مُسْتَعجِلْ تَگی
نی تَانّی جُست و نی آهستگی
من زِ دیگی لُقمهیی نَنْدوختم
کَفْ سِیَه کردم دَهان را سوختم
خود نگفتم چون دَرین ناموقِنَم
زان گِرهزَنْ این گِرِه را حَل کُنم
قولِ حَق را هم زِ حَقْ تَفسیر جو
هین مگو ژاژْ از گُمانْ ای سخترو
آن گِرِه کو زد هَمو بُگْشایَدَش
مُهْره کو اَنْداخت او بِرْبایَدَش
گَرچه آسانَت نِمود آن سان سُخُن
کِی بُوَد آسان رُموزِ مِنْ لَدُن؟
گفت یا رَب توبه کردم زین شِتاب
چون تو دَر بَستی تو کُن هم فَتْحِ باب
بر سَرِ خِرقه شُدن بارِ دِگَر
در دُعا کردن بُدَم هم بیهُنَر
کو هُنر؟ کو من؟ کجا دلْ مُسْتَوی؟
این همه عکسِ تواست و خود تُوی
هر شبی تَدْبیر و فَرهنگَم به خواب
هَمچو کَشتی غَرقه میگردد زِ آب
خود نه من میمانَم و نه آن هُنَر
تَنْ چو مُرداری فُتاده بیخَبَر
تا سَحَر جُمله شب آن شاهِ عُلی
خود هَمیگوید اَلَسْتیّ و بَلی
کو بَلیگو؟ جُمله را سَیْلاب بُرد
یا نَهَنگی خورْد کُل را کِرْد و مُرد
صُبحدَم چون تیغِ گوهردارِ خَود
از نیامِ ظُلْمَتِ شب بَرکَنَد
آفتابِ شرقْ شب را طی کُند
از نَهَنگ آن خورْدهها را قَی کُند
رَسته چون یونُس ز معدهٔ آن نهنگ
مُنْتَشِر گردیم اَنْدَر بو و رَنگ
خَلْق چون یونُس مُسَبِّح آمدند
کَنْدَر آن ظُلْماتْ پُر راحت شُدند
هر یکی گوید به هنگامِ سَحَر
چون زِ بَطْنِ حوتِ شب آید به در
کِی کَریمی که در آن لَیْلِ وَحِش
گنجِ رَحمَت بِنْهی و چندین چَشِش
چَشمْ تیز و گوشْ تازه تَنْ سَبُک
از شبِ هَمچون نَهَنگِ ذوالْحُبُک
از مَقاماتِ وَحِشْرو زین سِپَس
هیچ نَگْریزیم ما با چون تو کَس
موسی آن را نارْ دید و نورْ بود
زَنگییی دیدیمْ شب را حور بود
بَعد ازین ما دیده خواهیم از تو بَس
تا نَپوشَد بَحْر را خاشاک و خَس
ساحِران را چَشمْ چون رَست از عَمی
کَفْزَنان بودند بیاین دست و پا
چَشمْبند خَلْقْ جُز اَسْباب نیست
هر کِه لَرْزَد بر سَبَب زَ اصْحاب نیست
لیکْ حَق اَصْحابَنا اَصْحاب را
دَر گُشاد و بُرد تا صَدْرِ سَرا
با کَفَش نامُسْتَحِقّ و مُسْتَحِق
مُعْتَقانِ رَحمَتاَند از بَندِ رِق
در عَدَم ما مُسْتَحِقّانْ کِی بُدیم
که بَرین جان و بَرین دانشْ زدیم؟
ای بِکَرده یارْ هر اَغْیار را
وِیْ بِداده خِلْعَتِ گُلْ خار را
خاکِ ما را ثانیا پالیز کُن
هیچ نی را بارِ دیگر چیز کُن
این دعا تو اَمْر کردی زِابْتِدا
وَرْنه خاکی را چه زَهْرهیْ این بُدی؟
چون دُعامان اَمْر کردی ای عُجاب
این دُعایِ خویش را کُن مُسْتَجاب
شبْ شِکَسته کَشتیِ فَهْم و حَواس
نه امیدی مانْده نه خَوْف و نه یاس
بُرده در دریایِ رَحمَت ایزدم
تا زِ چه فَن پُر کُند بِفْرستدم
آن یکی را کرده پُر نورِ جَلال
وآن دِگَر را کرده پُر وَهْم و خیال
گَر به خویشم هیچ رای و فن بدی
رای و تَدْبیرَم به حُکْمِ من بُدی
شب نرفتی هوش بیفَرمانِ من
زیرِ دامِ من بُدی مُرغانِ من
بودمی آگَهْ زِ مَنْزِلهایِ جان
وَقتِ خواب و بیهُشی و اِمْتِحان
چون کَفَم زین حَلّ و عَقْدِ او تَهیست
ای عَجَب این مُعْجَبیِّ من زِ کیست؟
دیده را نادیده خود اِنْگاشتم
بازْ زَنْبیلِ دُعا بَرداشتم
چون اَلِف چیزی ندارم ای کَریم
جُز دلی دلتَنگتَر از چَشمِ میم
این اَلِف وین میمْ اُمّ بودِ ماست
میمِ اُمْ تَنگ است اَلِف زو نَرگداست
آن اَلِف چیزی ندارد غافِلیست
میمِ دِلْتَنگ آن زمانِ عاقلیست
در زمانِ بیهُشی خودْ هیچ من
در زمانِ هوشْ اَنْدَر پیچ مَنِه
هیچِ دیگر بر چُنین هیچی مَنِهْ
نامِ دولَت بر چُنین پیچی مَنِهْ
خود ندارم هیچ بِهْ سازد مرا
که زِ وَهْمِ دارم است این صد عَنا
دَر ندارم هم تو داراییم کُن
رَنْج دیدم راحتاَفْزاییم کُن
هم در آبِ دیده عُریان بیسْتَم
بر دَرِ تو چون که دیده نیسْتَم
آبِ دیدهیْ بَندهٔ بیدیده را
سَبزهیی بَخش و نَباتی زین چَرا
وَرْ نَمانَم آب آبَم دِهْ زِعَیْن
هَمچو عَیْنَیْنِ نَبی هَطّا لَتَیْن
او چو آبِ دیده جُست از جودِ حَق
با چُنان اِقْبال و اِجْلال و سَبَق
چون نباشم زَاشْکِ خونْ باریکْریس؟
من تَهیدستِ قُصورِ کاسه لیس
چون چُنان چَشمْ اشک را مَفْتون بُوَد
اشکِ من باید که صد جَیْحون بُوَد
قَطرهیی زان زین دو صد جَیْحون بِهْ است
که بِدان یک قطره اِنْس و جِنْ بِرَست
چون که باران جُست آن روضهیْ بهشت
چون نَجویَد آبْ شورهخاکِ زشت؟
ای اَخی دَست از دُعا کردن مَدار
با اِجابَت یا رَدِ اویَت چه کار؟
نان که سَدّ و مانِعِ این آب بود
دست از آن نان میبِبایَد شُست زود
خویش را موزون و چُست و سَخْته کُن
ز آبِ دیده نانِ خود را پُخْته کُن
مولوی : دفتر ششم
بخش ۷۹ - آواز دادن هاتف مر طالب گنج را و اعلام کردن از حقیقت اسرار آن
اَنْدَرین بود او که اِلْهام آمَدَش
کَشف شُد این مشکلات از ایزَدَش
کو بِگُفتَت در کَمانْ تیری بِنِه
کِی بُگَفتَنْدَت که اَنْدَر کَش تو زِه؟
او نگُفتَت که کَمان را سختکَش
در کَمان نِهْ گفت او نه پُر کُنَش
از فُضولی تو کَمانْ اَفْراشتی
صَنْعَتِ قَواسّییی بَر داشتی
تَرکِ این سَخته کَمانی رو بِگو
در کَمان نِهْ تیر و پُرّیدن مَجو
چون بِیُفتد بَر کَن آنجا میطَلَب
زور بُگْذار و به زاری جو ذَهَب
آنچه حَقّ است اَقْرَب از حَبْلُ الْوَرید
تو فَکَنده تیرِ فِکْرَت را بَعید
ای کَمان و تیرها بَر ساخته
صَیْدْ نزدیک و تو دور اَنْداخته
هرکِه دوراَنْدازْتَر او دورتَر
وَزْ چُنین گنج است او مَهْجورتَر
فلسفی خود را از اندیشه بِکُشت
گو بِدو کوراست سویِ گنجْ پُشت
گو بِدو چَندان که اَفْزون میدَوَد
از مُرادِ دِلْ جُداتَر میشود
جاهِدوا فینا بِگُفت آن شهریار
جاهِدوا عَنّا نگفت ای بیقَرار
هَمچو کَنْعانْ کو زِ نَنگِ نوح رفت
بر فَرازِ قُلّهٔ آن کوهِ زَفْت
هرچه اَفْزونتَر هَمیجست او خَلاص
سویِ کُهْ میشُد جُداتَر از مَناص
هَمچو این دَرویشْ بَهْرِ گنج و کان
هر صَباحی سَختتُر جُستی کَمان
هر کَمانی کو گرفتی سَختتر
بود از گنج و نِشانْ بَدبَختتَر
این مَثَل اَنْدَر زمانه جانی است
جانِ نادانانْ به رَنجْ اَرْزانی است
زان که جاهِل نَنگ دارد زُ اوسْتاد
لاجَرَم رفت و دُکانی نو گُشاد
آن دُکانْ بالایِ اُستاد ای نِگار
گَنْده و پُر گُزْدُم است و پُر زِ مار
زود ویران کُن دُکان و بازگَرد
سویِ سَبزه وْ گُلْبُنان و آبْخَورد
نه چو کَنْعان کو زِ کِبْر و ناشِناخت
از کُهِ عاصِمْ سفینهیْ فَوْز ساخت
عِلْمِ تیراَنْدازی اَش آمد حِجاب
وان مُرادْ او را بُده حاضر به جیب
ای بَسا عِلْم و ذَکاوات و فِطَن
گشته رَهْرو را چو غول و راهزَن
بیشتَراَصْحابِ جَنَّت اَبْلَهَند
تا زِ شَرِّ فَیْلَسوفی میَرَهَند
خویش را عُریان کُن از فَضْل و فُضول
تا کُند رَحمَت به تو هر دَمْ نُزول
زیرکی ضِدِّ شِکَسْتَست و نیاز
زیرکی بُگْذار و با گولیبِساز
زیرکی دان دامِ بُرد و طَمْع و گاز
تا چه خواهد زیرکی را پاکْباز؟
زیرکان با صَنْعَتی قانِع شُده
اَبْلَهان از صُنْع در صانِع شُده
زان که طِفْلِ خُرد را مادر نَهار
دست و پا باشد نهاده بر کِنار
کَشف شُد این مشکلات از ایزَدَش
کو بِگُفتَت در کَمانْ تیری بِنِه
کِی بُگَفتَنْدَت که اَنْدَر کَش تو زِه؟
او نگُفتَت که کَمان را سختکَش
در کَمان نِهْ گفت او نه پُر کُنَش
از فُضولی تو کَمانْ اَفْراشتی
صَنْعَتِ قَواسّییی بَر داشتی
تَرکِ این سَخته کَمانی رو بِگو
در کَمان نِهْ تیر و پُرّیدن مَجو
چون بِیُفتد بَر کَن آنجا میطَلَب
زور بُگْذار و به زاری جو ذَهَب
آنچه حَقّ است اَقْرَب از حَبْلُ الْوَرید
تو فَکَنده تیرِ فِکْرَت را بَعید
ای کَمان و تیرها بَر ساخته
صَیْدْ نزدیک و تو دور اَنْداخته
هرکِه دوراَنْدازْتَر او دورتَر
وَزْ چُنین گنج است او مَهْجورتَر
فلسفی خود را از اندیشه بِکُشت
گو بِدو کوراست سویِ گنجْ پُشت
گو بِدو چَندان که اَفْزون میدَوَد
از مُرادِ دِلْ جُداتَر میشود
جاهِدوا فینا بِگُفت آن شهریار
جاهِدوا عَنّا نگفت ای بیقَرار
هَمچو کَنْعانْ کو زِ نَنگِ نوح رفت
بر فَرازِ قُلّهٔ آن کوهِ زَفْت
هرچه اَفْزونتَر هَمیجست او خَلاص
سویِ کُهْ میشُد جُداتَر از مَناص
هَمچو این دَرویشْ بَهْرِ گنج و کان
هر صَباحی سَختتُر جُستی کَمان
هر کَمانی کو گرفتی سَختتر
بود از گنج و نِشانْ بَدبَختتَر
این مَثَل اَنْدَر زمانه جانی است
جانِ نادانانْ به رَنجْ اَرْزانی است
زان که جاهِل نَنگ دارد زُ اوسْتاد
لاجَرَم رفت و دُکانی نو گُشاد
آن دُکانْ بالایِ اُستاد ای نِگار
گَنْده و پُر گُزْدُم است و پُر زِ مار
زود ویران کُن دُکان و بازگَرد
سویِ سَبزه وْ گُلْبُنان و آبْخَورد
نه چو کَنْعان کو زِ کِبْر و ناشِناخت
از کُهِ عاصِمْ سفینهیْ فَوْز ساخت
عِلْمِ تیراَنْدازی اَش آمد حِجاب
وان مُرادْ او را بُده حاضر به جیب
ای بَسا عِلْم و ذَکاوات و فِطَن
گشته رَهْرو را چو غول و راهزَن
بیشتَراَصْحابِ جَنَّت اَبْلَهَند
تا زِ شَرِّ فَیْلَسوفی میَرَهَند
خویش را عُریان کُن از فَضْل و فُضول
تا کُند رَحمَت به تو هر دَمْ نُزول
زیرکی ضِدِّ شِکَسْتَست و نیاز
زیرکی بُگْذار و با گولیبِساز
زیرکی دان دامِ بُرد و طَمْع و گاز
تا چه خواهد زیرکی را پاکْباز؟
زیرکان با صَنْعَتی قانِع شُده
اَبْلَهان از صُنْع در صانِع شُده
زان که طِفْلِ خُرد را مادر نَهار
دست و پا باشد نهاده بر کِنار
مولوی : دفتر ششم
بخش ۸۰ - حکایت آن سه مسافر مسلمان و ترسا و جهود و آن کی به منزل قوتی یافتند و ترسا و جهود سیر بودند گفتند این قوت را فردا خوریم مسلمان صایم بود گرسنه ماند از آنک مغلوب بود
یک حِکایَت بِشْنو این جا ای پسر
تا نگردی مُمْتَحَن اَنْدَر هُنر
آن جُهود و مؤمن و تَرسا مگر
هَمرَهی کردند با هم در سَفَر
با دو گُمرَه هَمرَه آمد مؤمنی
چون خِرَد با نَفْس و با آهَرْمَنی
مَرغَزیّ و رازی اُفْتَند از سَفَر
هَمرَه و همسُفره پیشِ همدِگَر
در قَفَص اُفْتَند زاغ و جُغد و باز
جُفت شُد در حَبْسْ پاک و بینماز
کرده مَنْزِل شب به یک کاروان سَرا
اَهْلِ شَرق و اَهْلِ غرب و ما وَرا
مانْده در کاروان سَرا خُرد و شِگَرف
روزها با هم زِ سرما و زِ بَرف
چون گُشاده شُد رَهْ و بُگْشاد بَند
بِسْکُلَند و هر یکی جایی رَوَند
چون َقفَص را بِشْکَند شاهِ خِرَد
جَمعِ مُرغانْ هر یکی سویی پَرَد
پَر گُشایَد پیش ازین بر شوق و یاد
در هوایِ جِنْسِ خود سویِ مَعاد
پَر گُشایَد هر دَمی با اشک و آه
لیکْ پَرّیدن ندارد روی و راه
راه شُد هر یک پَرَد مانندِ باد
سویِ آن کَز یادِ آن پَر میگُشاد
آن طَرَف که بود اشک و آهِ او
چون که فُرصَت یافت باشد راهِ او
در تَنِ خود بِنْگَر این اجَزایِ تَن
از کجاها گِرْد آمد در بَدَن؟
آبی و خاکیّ و بادی و آتَشی
عَرشی و فَرشیّ و رومیّ و کَشی
از امیدِ عَوْد هر یک بَسته طَرْف
اَنْدَرین کاروان سَرا از بیمِ بَرف
بَرفِ گوناگون جُمودِ هر جَماد
در شِتایِ بُعدِ آن خورشیدِ داد
چون بِتابَد تَفِّ آن خورشیدِ خشم
کوه گردد گاه ریگ و گاه پَشم
در گُداز آید جَماداتِ گِران
چون گُدازِ تَنْ به وَقتِ نَقْلِ جان
چون رَسیدند این سه هَمرَه مَنْزِلی
هَدیهشان آوَرْد حَلْوا مُقْبِلی
بُرد حَلْوا پیشِ آن هر سه غریب
مُحْسنی از مَطْبَخِ اِنّی قَریب
نانِ گرم و صَحْنِ حَلْوایِ عَسَل
بُرد آن کِه در ثَوابَش بود اَمَل
اَلْکِیاسَه وَالاَدَب لاهْلِ الْمَدَر
اَلضِّیافه وَالْقَری لَاهْلِ الْوَبَر
اَلضّیافة لِلْغَریبِ وَالْقِری
اَوْدَعَ الرَّحْمنُ فی اَهْلِ الْقُری
کُلُّ یَوْمٍ فِی الْقُری ضَیْفٌ حَدیث
ما لَهُ غَیْرُ الْاِلهِ مِنْ مُغیث
کُلُّ لَیْلٍ فِی الْقُری وَفْدٌ جَدید
ما لَهُم ثُمَّ سِوَی اللهِ مَحید
تُخمه بودند آن دو بیگانه زِ خَور
بود صایِمْ روزْ آن مؤمن مَگَر
چون نمازِ شامْ آن حَلْوا رَسید
بود مؤمن مانْده در جوعِ شَدید
آن دو کَس گفتند ما از خور پُریم
اِمشبَش بِنَهیم و فردایَش خوریم
صَبر گیریم امشب از خورْ تَنْ زَنیم
بَهْرِ فردا لوت را پنهان کُنیم
گفت مؤمن امشب این خورده شود
صَبر را بِنْهیم تا فردا بُوَد
پَس بِدو گفتند زین حِکْمَتگَری
قَصْدِ تو آن است تا تنها خَوری
گفت ای یاران نه که ما سه تَنیم
چون خِلاف اُفتاد تا قِسْمَت کُنیم
هرکِه خواهد قِسْمِ خود بر جان زَنَد
هرکِه خواهد قِسْمِ خود پنهان کُند
آن دو گُفتَنَدَش زِ قِسْمَت دَر گُذَر
گوش کُن قَسّامُ فِیالنّار از خَبَر
گفت قَسّام آن بُوَد کو خویش را
کرد قِسْمَت بر هوا و بر خدا
مُلْکِ حَقّ و جُمله قِسْمِ اوسْتی
قِسْمْ دیگر را دَهی دوگوسْتی
این اَسَد غالِب شُدی هم بر سَگان
گَر نبودی نوبَتِ آن بَدرَگان
قَصْدَشان آن کان مُسلمانْ غَم خَورَد
شب بَرو در بینَوایی بُگْذَرَد
بود مَغْلوب او به تَسْلیم و رِضا
گفت سَمْعاً طاعَةً اَصْحابَنا
پَس بِخُفتند آن شب و بَرخاستند
بامْدادانْ خویش را آراسْتند
رویْ شُسْتند و دَهان و هر یکی
داشت اَنْدَر وِرْدْ راه و مَسْلکی
یک زمانی هر کسی آوَرْد رو
سویِ وِرْدِ خویش از حَق فَضْلْجو
مؤمن و تَرسا جُهود و گَبْر و مُغ
جُمله را رو سویِ آن سُلْطانْ اُلُغ
بلکه سنگ و خاک و کوه و آب را
هست واگشتِ نهانی با خدا
این سُخَن پایان ندارد هر سه یار
رو به هم کردند آن دَمْ یارْوار
آن یکی گفتا که هر یک خوابِ خویش
آنچه دید او دوش گو آوَرْ به پیش
هرکِه خوابَش بهتر این را او خَورَد
قِسْمِ هر مَفْضول را اَفْضَل بَرَد
آن که اَنْدَر عقلْ بالاتر رَوَد
خوردنِ او خوردنِ جُمله بُوَد
فَوْق آمد جانِ پُر انَوارِ او
باقیان را بَس بُوَد تیمارِ او
عاقلان را چون بَقا آمد اَبَد
پَس به مَعنی این جهانْ باقی بُوَد
پَس جُهود آوَرْد آنچه دیده بود
تا کجا شبْ روحِ او گردیده بود
گفت در رَهْ موسیاَم آمد به پیش
گُربه بینَد دُنْبه اَنْدَر خوابِ خویش
در پِیِ موسی شُدم تا کوهِ طور
هر سهمان گشتیم ناپیدا زِ نور
هر سه سایه مَحْو شد زان آفتاب
بَعد از آن زان نورْ شُد یک فَتْحِ باب
نورِ دیگر از دلِ آن نور رُست
پَس تَرقّی جُست آن ثانیش چُست
هم من و هم موسی و هم کوهِ طور
هر سه گم گشتیم زان اِشْراقِ نور
بَعد از آن دیدم که کُهْ سه شاخ شُد
چون که نورِ حَق دَرو نَفّاخ شُد
وَصْفِ هَیْبَت چون تَجَلّی زد بَرو
میسُکُست از هم هَمیشُد سو به سو
آن یکی شاخِ کُه آمد سویِ یَم
گشت شیرین آبِ تَلْخِ هَمچو سَم
آن یکی شاخَش فُرو شُد در زمین
چَشمهٔ دارو بُرون آمد مَعین
که شِفایِ جُمله رَنْجوران شُد آب
از هُمایونیِّ وَحْیِ مُسْتَطاب
آن یکی شاخِ دِگَر پَرّید زود
تا جَوارِ کعبه که عَرْفات بود
باز از آن صَعْقه چو با خود آمدم
طور بَر جا بُد نه اَفْزون و نه کَم
لیکْ زیرِ پایِ موسی هَمچو یَخ
میگُدازید او نَمانْدش شاخ و شَخ
با زمینْ هَموار شُد کُهْ از نِهیب
گشت بالایَش از آن هَیْبَت نِشیب
باز با خود آمدم زان اِنْتِشار
باز دیدم طور و موسی بَرقَرار
وان بیابانْ سَر به سَر در ذَیْلِ کوه
پُر خَلایِقْ شَکلِ موسی در وجوه
چون عَصا و خِرقهٔ او خِرقهشان
جُمله سویِ طورْ خوش دامَن کَشان
جُمله کَفها در دُعا اَفْراخته
نَغْمهٔ اَرْنی به هم دَر ساخته
باز آن غِشْیان چو از من رَفت زود
صورتِ هر یک دِگَرگونَم نِمود
اَنْبیا بودند ایشان اَهْلِ وُد
اِتّحاد اَنبیایَم فَهْم شُد
باز اَمْلاکی هَمیدیدم شِگَرف
صورتِ ایشان بُد از اَجْرامِ بَرف
حَلْقهٔ دیگر مَلایِک مُستَعین
صورتِ ایشان به جُمله آتَشین
زین نَسَق میگفت آن شَخْصِ جُهود
بَسْ جُهودی کآخِرَش مَحْمود بود
هیچ کافِر را به خواری مَنْگَرید
که مُسلمانْ مُردَنَش باشد امید
چه خَبَر داری زِ خَتْمِ عُمرِ او؟
تا بِگَردانی ازو یکباره رو؟
بَعد از ان تَرسا دَرآمَد در کَلام
که مَسیحَم رو نِمود اَنْدَر مَنام
من شُدم با او به چارُم آسْمان
مَرکَز و مَثْوایِ خورشیدِ جهان
خود عَجَبهایِ قِلاعِ آسْمان
نِسْبَتَش نَبْوَد به آیاتِ جهان
هر کسی دانَند ای فَخْرُ الْبَنین
که فُزون باشد فَنِ چَرخْ از زمین
تا نگردی مُمْتَحَن اَنْدَر هُنر
آن جُهود و مؤمن و تَرسا مگر
هَمرَهی کردند با هم در سَفَر
با دو گُمرَه هَمرَه آمد مؤمنی
چون خِرَد با نَفْس و با آهَرْمَنی
مَرغَزیّ و رازی اُفْتَند از سَفَر
هَمرَه و همسُفره پیشِ همدِگَر
در قَفَص اُفْتَند زاغ و جُغد و باز
جُفت شُد در حَبْسْ پاک و بینماز
کرده مَنْزِل شب به یک کاروان سَرا
اَهْلِ شَرق و اَهْلِ غرب و ما وَرا
مانْده در کاروان سَرا خُرد و شِگَرف
روزها با هم زِ سرما و زِ بَرف
چون گُشاده شُد رَهْ و بُگْشاد بَند
بِسْکُلَند و هر یکی جایی رَوَند
چون َقفَص را بِشْکَند شاهِ خِرَد
جَمعِ مُرغانْ هر یکی سویی پَرَد
پَر گُشایَد پیش ازین بر شوق و یاد
در هوایِ جِنْسِ خود سویِ مَعاد
پَر گُشایَد هر دَمی با اشک و آه
لیکْ پَرّیدن ندارد روی و راه
راه شُد هر یک پَرَد مانندِ باد
سویِ آن کَز یادِ آن پَر میگُشاد
آن طَرَف که بود اشک و آهِ او
چون که فُرصَت یافت باشد راهِ او
در تَنِ خود بِنْگَر این اجَزایِ تَن
از کجاها گِرْد آمد در بَدَن؟
آبی و خاکیّ و بادی و آتَشی
عَرشی و فَرشیّ و رومیّ و کَشی
از امیدِ عَوْد هر یک بَسته طَرْف
اَنْدَرین کاروان سَرا از بیمِ بَرف
بَرفِ گوناگون جُمودِ هر جَماد
در شِتایِ بُعدِ آن خورشیدِ داد
چون بِتابَد تَفِّ آن خورشیدِ خشم
کوه گردد گاه ریگ و گاه پَشم
در گُداز آید جَماداتِ گِران
چون گُدازِ تَنْ به وَقتِ نَقْلِ جان
چون رَسیدند این سه هَمرَه مَنْزِلی
هَدیهشان آوَرْد حَلْوا مُقْبِلی
بُرد حَلْوا پیشِ آن هر سه غریب
مُحْسنی از مَطْبَخِ اِنّی قَریب
نانِ گرم و صَحْنِ حَلْوایِ عَسَل
بُرد آن کِه در ثَوابَش بود اَمَل
اَلْکِیاسَه وَالاَدَب لاهْلِ الْمَدَر
اَلضِّیافه وَالْقَری لَاهْلِ الْوَبَر
اَلضّیافة لِلْغَریبِ وَالْقِری
اَوْدَعَ الرَّحْمنُ فی اَهْلِ الْقُری
کُلُّ یَوْمٍ فِی الْقُری ضَیْفٌ حَدیث
ما لَهُ غَیْرُ الْاِلهِ مِنْ مُغیث
کُلُّ لَیْلٍ فِی الْقُری وَفْدٌ جَدید
ما لَهُم ثُمَّ سِوَی اللهِ مَحید
تُخمه بودند آن دو بیگانه زِ خَور
بود صایِمْ روزْ آن مؤمن مَگَر
چون نمازِ شامْ آن حَلْوا رَسید
بود مؤمن مانْده در جوعِ شَدید
آن دو کَس گفتند ما از خور پُریم
اِمشبَش بِنَهیم و فردایَش خوریم
صَبر گیریم امشب از خورْ تَنْ زَنیم
بَهْرِ فردا لوت را پنهان کُنیم
گفت مؤمن امشب این خورده شود
صَبر را بِنْهیم تا فردا بُوَد
پَس بِدو گفتند زین حِکْمَتگَری
قَصْدِ تو آن است تا تنها خَوری
گفت ای یاران نه که ما سه تَنیم
چون خِلاف اُفتاد تا قِسْمَت کُنیم
هرکِه خواهد قِسْمِ خود بر جان زَنَد
هرکِه خواهد قِسْمِ خود پنهان کُند
آن دو گُفتَنَدَش زِ قِسْمَت دَر گُذَر
گوش کُن قَسّامُ فِیالنّار از خَبَر
گفت قَسّام آن بُوَد کو خویش را
کرد قِسْمَت بر هوا و بر خدا
مُلْکِ حَقّ و جُمله قِسْمِ اوسْتی
قِسْمْ دیگر را دَهی دوگوسْتی
این اَسَد غالِب شُدی هم بر سَگان
گَر نبودی نوبَتِ آن بَدرَگان
قَصْدَشان آن کان مُسلمانْ غَم خَورَد
شب بَرو در بینَوایی بُگْذَرَد
بود مَغْلوب او به تَسْلیم و رِضا
گفت سَمْعاً طاعَةً اَصْحابَنا
پَس بِخُفتند آن شب و بَرخاستند
بامْدادانْ خویش را آراسْتند
رویْ شُسْتند و دَهان و هر یکی
داشت اَنْدَر وِرْدْ راه و مَسْلکی
یک زمانی هر کسی آوَرْد رو
سویِ وِرْدِ خویش از حَق فَضْلْجو
مؤمن و تَرسا جُهود و گَبْر و مُغ
جُمله را رو سویِ آن سُلْطانْ اُلُغ
بلکه سنگ و خاک و کوه و آب را
هست واگشتِ نهانی با خدا
این سُخَن پایان ندارد هر سه یار
رو به هم کردند آن دَمْ یارْوار
آن یکی گفتا که هر یک خوابِ خویش
آنچه دید او دوش گو آوَرْ به پیش
هرکِه خوابَش بهتر این را او خَورَد
قِسْمِ هر مَفْضول را اَفْضَل بَرَد
آن که اَنْدَر عقلْ بالاتر رَوَد
خوردنِ او خوردنِ جُمله بُوَد
فَوْق آمد جانِ پُر انَوارِ او
باقیان را بَس بُوَد تیمارِ او
عاقلان را چون بَقا آمد اَبَد
پَس به مَعنی این جهانْ باقی بُوَد
پَس جُهود آوَرْد آنچه دیده بود
تا کجا شبْ روحِ او گردیده بود
گفت در رَهْ موسیاَم آمد به پیش
گُربه بینَد دُنْبه اَنْدَر خوابِ خویش
در پِیِ موسی شُدم تا کوهِ طور
هر سهمان گشتیم ناپیدا زِ نور
هر سه سایه مَحْو شد زان آفتاب
بَعد از آن زان نورْ شُد یک فَتْحِ باب
نورِ دیگر از دلِ آن نور رُست
پَس تَرقّی جُست آن ثانیش چُست
هم من و هم موسی و هم کوهِ طور
هر سه گم گشتیم زان اِشْراقِ نور
بَعد از آن دیدم که کُهْ سه شاخ شُد
چون که نورِ حَق دَرو نَفّاخ شُد
وَصْفِ هَیْبَت چون تَجَلّی زد بَرو
میسُکُست از هم هَمیشُد سو به سو
آن یکی شاخِ کُه آمد سویِ یَم
گشت شیرین آبِ تَلْخِ هَمچو سَم
آن یکی شاخَش فُرو شُد در زمین
چَشمهٔ دارو بُرون آمد مَعین
که شِفایِ جُمله رَنْجوران شُد آب
از هُمایونیِّ وَحْیِ مُسْتَطاب
آن یکی شاخِ دِگَر پَرّید زود
تا جَوارِ کعبه که عَرْفات بود
باز از آن صَعْقه چو با خود آمدم
طور بَر جا بُد نه اَفْزون و نه کَم
لیکْ زیرِ پایِ موسی هَمچو یَخ
میگُدازید او نَمانْدش شاخ و شَخ
با زمینْ هَموار شُد کُهْ از نِهیب
گشت بالایَش از آن هَیْبَت نِشیب
باز با خود آمدم زان اِنْتِشار
باز دیدم طور و موسی بَرقَرار
وان بیابانْ سَر به سَر در ذَیْلِ کوه
پُر خَلایِقْ شَکلِ موسی در وجوه
چون عَصا و خِرقهٔ او خِرقهشان
جُمله سویِ طورْ خوش دامَن کَشان
جُمله کَفها در دُعا اَفْراخته
نَغْمهٔ اَرْنی به هم دَر ساخته
باز آن غِشْیان چو از من رَفت زود
صورتِ هر یک دِگَرگونَم نِمود
اَنْبیا بودند ایشان اَهْلِ وُد
اِتّحاد اَنبیایَم فَهْم شُد
باز اَمْلاکی هَمیدیدم شِگَرف
صورتِ ایشان بُد از اَجْرامِ بَرف
حَلْقهٔ دیگر مَلایِک مُستَعین
صورتِ ایشان به جُمله آتَشین
زین نَسَق میگفت آن شَخْصِ جُهود
بَسْ جُهودی کآخِرَش مَحْمود بود
هیچ کافِر را به خواری مَنْگَرید
که مُسلمانْ مُردَنَش باشد امید
چه خَبَر داری زِ خَتْمِ عُمرِ او؟
تا بِگَردانی ازو یکباره رو؟
بَعد از ان تَرسا دَرآمَد در کَلام
که مَسیحَم رو نِمود اَنْدَر مَنام
من شُدم با او به چارُم آسْمان
مَرکَز و مَثْوایِ خورشیدِ جهان
خود عَجَبهایِ قِلاعِ آسْمان
نِسْبَتَش نَبْوَد به آیاتِ جهان
هر کسی دانَند ای فَخْرُ الْبَنین
که فُزون باشد فَنِ چَرخْ از زمین
