ای حَیاتِ دلْ حُسامُ الدّین بَسی
مَیْلْ می‌جوشَد به قِسْمِ سادِسی
گشت از جَذْبِ چو تو عَلّامه‌یی
در جهانْ گَردان حُسامی نامه‌یی
پیش‌کَشْ می‌آرَمَت ای مَعْنوی
قِسْمِ سادِس در تمامِ مَثْنوی
شش جِهَت را نورْ دِهْ زین شش صُحُف
کَیْ یَطوفَ حَوْلَهُ مَنْ لَمْ یُطَف
عشق را با پنج و با ششْ کار نیست
مَقْصَد او جُز که جَذْبِ یار نیست
بوکْ فیما بَعْد دَستوری رَسَد
رازهایِ گفتنی گُفته شود
یا بَیانی که بُوَد نزدیک‌تَر
زین کِنایاتِ دَقیقِ مُسْتَتَر
رازْ جُز با رازْدانْ اَنْباز نیست
رازْ اَنْدَر گوشِ مُنْکِر راز نیست
لیکْ دَعوت وارِد است از کِردگار
با قَبول و ناقَبولْ او را چه کار؟
نوحْ نُهْصَد سالْ دَعوت می‌نِمود
دَمْ به دَمْ اِنْکارِ قومَش می‌فُزود
هیچ از گفتن عِنانْ واپَس کَشید؟
هیچ اَنْدَر غارِ خاموشی خَزید؟
گفت از بانگ و عَلالای سگان
هیچ واگردد زِ راهی کارَوان؟
یا شبِ مَهْتاب از غوغایِ سگ
سُست گردد بَدْر را در سَیْرْ تَگ؟
مَهْ فَشانَد نور و سگ عو عو کُند
هر کسی بر خِلْقَتِ خود می‌تَنَد
هر کسی را خِدمَتی داده قَضا
دَر خورِ آن گوهرش در اِبْتِلا
چون که نَگْذارَد سگ آن نَعْره‌یْ سَقَم
من مَهَم سَیْرانِ خود را چون هِلَم؟
چون که سِرکه سِرکِگی اَفْزون کُند
پَسْ شِکَر را واجِبْ اَفْزونی بُوَد
قَهْرْ سِرکه لُطْفْ همچون اَنْگَبین
کین دو باشد رُکْنِ هر اِسْکَنْجِبین
اَنْگبین گَر پایْ کَم آرَد زِ خَل
آید آن اِسْکَنْجَبین اَنْدَر خَلَل
قوم بر وِیْ سِرکه‌ها می‌ریختند
نوح را دریا فُزون می‌ریخت قَند
قَندِ او را بُد مَدَد از بَحْرِ جود
پس زِ سِرکه‌یْ اَهْلِ عالَم می‌فُزود
واحِدٌ کَالاَلْفِ کِی بود آن وَلی
بلکه صد قَرن است آن عَبْدُالْعَلی
خُم که از دریا دَرو راهی شود
پیشِ او جَیحون‌ها زانو زَنَد
خاصه این دریا که دریاها همه
چون شنیدند این مِثال و دَمْدَمه
شُد دَهانْشان تَلْخ ازین شَرم و خَجَل
که قَرین شُد نام اَعْظَم با اَقَل
در قِرانِ این جهانْ با آن جهان
این جهان از شَرم می‌گردد جهان
این عبارت تَنگ و قاصِر رُتْبَت است؟
وَرْنه خَس را با اَخَص چه نِسْبَت است؟
زاغ در رَزْ نَعْرهٔ زاغان زَنَد
بُلبُل از آوازِ خوش کِی کَم کُند؟
پَسْ خَریداراست هر یک را جُدا
اَنْدَرین بازارِ یَفْعَلْ ما یَشا
نُقلِ خارِسْتانْ غذایِ آتش است
بویِ گُلْ قوتِ دِماغ سَرخَوش است
گَر پَلیدی پیشِ ما رُسوا بُوَد
خوک و سگ را شِکّر و حَلْوا بُوَد
گَر پَلیدانْ این پَلیدی‌ها کُنند
آب‌ها بر پاک کردن می‌تَنَند
گَرچه مارانْ زَهْراَفْشان می‌کُنند
وَرْچه تَلخان‌مانْ پَریشان می‌کُنند
نَحْل‌ها بر کوه و کَنْدو و شَجَر
می‌نَهَند از شَهْدْ اَنْبارِ شِکَر
زَهْرها هرچند زَهْری می‌کُنند
زود تَریاقاتَشان بَر می‌کَنند
این جهانْ جَنگ است کُلْ چون بِنْگَری
ذَرّه با ذَرّه چو دینْ با کافِری
آن یکی ذَره هَمی پَرَّد به چَب
وآن دِگَر سویِ یَمین اَنْدَر طَلَب
ذَرّه‌یی بالا و آن دیگر نِگون
جنگِ فِعْلیشان بِبین اَنْدَر رُکون
جنگِ فِعْلی هست از جنگِ نَهان
زین تَخالُف آن تَخالُف را بِدان
ذَرّه‌یی کان مَحْو شُد در آفتاب
جنگِ او بیرون شُد از وَصْف و حساب
چون زِ ذَرّه مَحْو شُد نَفْس و نَفَس
جنگَش اکنون جنگِ خورشیداست بَس
رَفت از وِیْ جُنبِشِ طَبْع و سُکون
از چه ؟ ازاِنّا اِلَیْهِ راجِعون
ما به بَحْرِ تو زِ خود راجِع شُدیم
وَزْ رَضاعِ اَصْلْ مُسْتَرضِع شُدیم
در فُروعِ راه ای مانْده زِ غول
لاف کَم زَن از اصولْ ای بی‌اصول
جنگِ ما و صُلحِ ما در نورِ عَیْن
نیست از ما هست بَیْنَ اِصْبَعَیْن
جَنگِ طَبْعی جَنگِ فِعْلی جَنگِ قَوْل
در میانِ جُزوها حَربی‌ست هَوْل
این جهان زین جَنگْ قایِم می‌بُوَد
در عَناصِر دَرنِگَر تا حَل شود
چارْ عُنصر چارْاُسْتونِ قَوی ست
که بِدیشان سَقْفِ دنیا مُسْتَوی‌ست
هرسُتونی اِشْکَنَنده‌یْ آن دِگَر
اُسْتُنِ آب اِشْکننده‌یْ آن شَرَر
پَسْ بِنایِ خَلْق بر اَضْداد بود
لاجَرَم ما جَنگی ییم از ضَرّ و سود
هست اَحْوالَم خِلافِ هَمدِگَر
هر یکی با هم مخالف در اثر
چون که هر دَمْ راهِ خود را می‌زَنَم
با دِگَر کَسْ سازگاری چون کُنم؟
موجِ لشکرهایِ اَحْوالَم بِبین
هر یکی با دیگری در جنگ و کین
می‌نِگَر در خود چُنین جَنگِ گِران
پَسْ چه مشغولی به جَنگِ دیگران؟
یا مگر زین جنگْ حَقَّت وا خَرَد
در جهانِ صُلحِ یک رَنگَت بَرَد
آن جهانْ جُز باقی و آباد نیست
زان که آن تَرکیبْ از اضداد نیست
این تَفانی از ضِد آید ضِدّ را
چون نباشد ضِدّْ نَبْوَد جُز بَقا
نَفْیِ ضِد کرد از بهشت آن بی‌نَظیر
که نباشد شَمْس و ضِدَّش زَمْهَریر
هست بی‌رَنگی اصولِ رَنگ‌ها
صُلح‌ها باشد اُصولِ جنگ ها
آن جهان است اَصلِ این پُرغَم وُثاق
وَصْل باشد اَصْلِ هر هَجْر و فِراق
این مُخالِف از چه‌ایم ای خواجه ما؟
وَزْ چه زایَد وَحْدتْ این اَعْداد را؟
زان که ما فَرعیم و چارْ اَضْدادْ اَصْل
خویِ خود در فَرع کرد ایجادْ اَصْل
گوهرِ جانْ چون وَرایِ فَصْل‌هاست
خویِ او این نیست خویِ کِبْریاست
جنگ‌ها بین کان اُصولِ صُلح هاست
چون نَبیِ که جنگِ او بَهْرِ خداست
غالِب است و چیر در هر دو جهان
شَرحِ این غالِب نگُنجد در دَهان
آبِ جَیحون را اگر نَتْوان کَشید
هم زِ قَدْرِ تشنگی نَتْوان بُرید
گَر شُدی عَطْشانِ بَحْرِ معنوی
فُرجه‌یی کُن در جَزیره‌یْ مَثْنوی
فُرجه کُن چَندان که اَنْدَر هر نَفَس
مثنوی را معنوی بینیّ و بَس
بادْ کَهْ را ز آبِ جو چون وا کُنَد
آبْ یک‌رَنگیّ خود پیدا کُند
شاخ‌هایِ تازهٔ مَرجان بِبین
میوه‌هایِ رُسته ز آبِ جانْ بِبین
چون زِ حَرف و صوت و دَمْ یکتا شود
آن همه بُگْذارَد و دریا شود
حَرف‌گو و حَرف‌نوش و حَرف‌ها
هر سه جان گَردند اَنْدَر اِنْتِها
نان‌دهنده و نان‌ستان و نان‌پاک
ساده گردند از صور گردند خاک
لیکْ مَعْنیشان بُوَد در سه مَقام
در مَراتِب هم مُمَیَّز هم مُدام
خاک شُد صورت ولی مَعنی نَشُد
هر کِه گوید شُد تو گویَش نه نَشُد
در جهانِ روحْ هر سه مُنْتَظِر
گَهْ زِ صورتْ هارِب و گَهْ مُسْتَقِر
اَمر آید در صُوَر رو در رَوَد
باز هم زَامْرش مُجَرَّد می‌شود
پَسْ لَهُ الْخَلْقْ و لَهُ الاَمْرَش بِدان
خَلْقْ صورت اَمْر جان راکِب بر آن
راکِب و مَرکوبْ در فرمانِ شاه
جسمْ بر دَرگاه وجانْ در بارگاه
چونک خواهد که آب آید در سبو
شاه گوید جیش جان را که ارکبوا
بازْ جان‌ها را چو خوانَد در عُلُو
بانگ آید از نَقیبان کِه انْزِلوا
بَعد ازین باریک خواهد شُد سُخُن
کَم کُن آتش هیزُمَش اَفْزون مَکُن
تا نَجوشد دیگ‌هایِ خُردْ زود
دیگِ اِدْراکاتْ خُرد است و فُرود
پاکْ سُبْحانی که سیبِسْتان کُند
در غَمامِ حَرفَشان پنهان کُند
زین غَمامِ بانگ و حَرف و گفت و گوی
پَرده‌یی کَزْ سیب نایَد غیرِ بوی
باری اَفْزون کَش تو این بو را به هوش
تا سویِ اَصْلَت بَرَد بِگْرفته گوش
بو نِگَه‌دار و بِپَرهیز از زُکام
تَنِ بِپوش از باد و بودِ سَردِ عام
تا نَیَندایَد مَشامَت را زَ اَثَر
ای هواشان از زِمِسْتانْ سَردتَر
چون جَمادَند و فَسُرده و تَنْ‌ شِگَرف
می‌جَهَد اَنْفاسَشان از تَلِّ برف
چون زمین زین بَرف دَر پوشَد کَفَن
تیغِ خورشیدِ حُسامُ‌الدّین بِزَن
هین بَرآر از شَرقْ سَیْفُ‌الله را
گرم کُن زان شَرقْ این دَرگاه را
برف را خَنْجَر زَنَد آن آفتاب
سَیْل‌ها ریزد زِ کُه‌ها بر تُراب
زان که لا شَرقی‌ست و لا غَربی‌ست او
با مُنَجِّم روز و شب حَربی‌ست او
که چرا جُز من نُجومِ بی‌هُدی
قِبْله کردی از لَئیمیّ و عَمَی؟
ناخوشَت ناید مَقالِ آن اَمین
در نُبی که لا اُحِبِّ الا فِلین
از قُزَحْ در پیشِ مَهْ بَستی کَمَر
زان همی‌رَنْجی زِ وَانْشَقَّ الْقَمَر
مُنْکِری این را که شَمْسٌ کُوِّرَت
شَمْس پیشِ توست اَعْلَی‌ مَرْتَبَت
از ستاره دیده تَصْریفِ هوا
ناخوشَت آید اِذَا النَّجْمُ هَوی
خود مؤثرتَر نباشد مَهْ زِنان
ای بَسا نان که بِبُرَّد عِرقِ جان
خود مؤثرتَر نباشد زُهره زآب
ای بَسا آبا که کرد او تَنْ خَراب
مِهْرِ آن در جان توست و پَندِ دوست
می‌زَنَد بر گوشِ تو بیرونِ پوست
پَندِ ما در تو نگیرد ای فُلان
پَندِ تو در ما نگیرد هم بِدان
جُز مگر مِفْتاحِ خاص آید زِ دوست
که مَقالیدُ السَّموات آنِ اوست
این سُخَن هَمچون سِتاره‌ست و قَمَر
لیکْ بی‌فرمانِ حَقْ نَدْهَد اَثَر
این ستاره‌یْ بی‌جِهَت تاثیرِ او
می‌زَنَد بر گوش‌هایِ وَحیْ‌جو
کی بِیایید از جِهَت تا بی‌جِهات
تا نَدَرّا نَد شما را گُرگْ مات
آن چُنان که لَمْعهٔ درپاشِ اوست
شَمْسِ دنیا در صِفَتْ خُفّاش اوست
هفت چَرخِ اَزْرَقی در رِقِّ اوست
پیکِ ماه اَنْدَر تَب و در دِقِّ اوست
زُهره چَنگِ مسئله در وِیْ زَده
مُشتری با نَقْدِ جانْ پیش آمده
در هوایِ دَستْبوسِ او زُحَل
لیکْ خود را می‌نَبینَد از مَحَل
دست و پا مِّریخ چندین خَسْت ازو
وان عُطارِد صد قَلَم بِشْکَست ازو
با مُنَجِّم این همه اَنْجُم به جنگ
کِی رَها کرده تو جان بُگْزیده رَنگ
جان وِیْ است و ما همه رَنگ و رُقوم
کوکَبِ هر فکرِ او جانِ نُجوم
فکرْ کو؟ آن جا همه نوراست پاک
بَهْرِ توست این لَفْظِ فکر ای فِکْرْناک
هر سِتاره خانه دارد در عُلا
هیچ خانه دَر نگُنجد نَجْمِ ما
جایْ سوز اَنْدَر مکانْ کِی دَر رَوَد؟
نورِ نامَحْدود را حَد کِی بُوَد؟
لیکْ تَمثیلیّ و تصویری کُنند
تا که دَریابَد ضَعیفی عشقْمَند
مِثْل نَبْوَد لیکْ باشد آن مِثال
تا کُند عقلِ مُجَمَّد را گُسیل
عقلْ سَر تیزاَند لیکِن پایْ سُست
زان که دلْ ویران شُده‌ست و تَنْ دُرُست
عَقلَشان در نَقْلِ دنیا پیچْ پیچ
فِکْرَشان در تَرکِ شَهوت هیچْ هیچ
صَدْرَشان در وَقتِ دَعوی هَمچو شَرق
صَبرَشان در وَقتِ تَقْوی هَمچو بَرق
عالِمی اَنْدَر هُنرها خودنِما
هَمچو عالَمْ بی‌وَفا وقتِ وَفا
وَقتِ خودبینی نَگُنْجَد در جهان
در گِلویِ تَنگ گُم گشته چو نان
این همه اَوْصافَشان نیکو شود
بَد نَمانَد چون که نیکوجو شود
گر منی گنده بود هم‌چون منی
چون به جان پیوست یابد روشنی
هر جَمادی که کُند رو در نَبات
از درختِ بَختِ او رویَد حَیات
هر نَباتی کان به جانْ رو آوَرَد
خِضْروار از چَشمهٔ حیوان خَورَد
بازْ جان چون رو سویِ جانان نَهَد
رَخْت را در عُمر بی‌پایان نَهَد

واعِظی را گفت روزی سایلی
کِی تو مِنْبَر را سَنی‌تَر قایِلی
یک سؤالَسْتَم بِگو ای ذو لُباب
اَنْدَرین مَجْلِس سؤالَم را جواب
بر سَرِ بارو یکی مُرغی نِشَست
از سَر و از دُم کُدامینش بِهْ است؟
گفت اگر رویَش به شهر و دُم به دِهْ
رویِ او از دُمِّ او می‌دان که بِهْ
وَرْ سویِ شهراست دُمْ رویَش به دِهْ
خاکِ آن دُم باش و از رویَش بِجِه
مُرغ با پَر می‌پَرَد تا آشیان
پَرِّ مَردُم هِمَّت است ای مَردمان
عاشقی کالوده شُد در خیر و شَر
خیر و شَر مَنْگَر تو در هِمَّت نِگَر
باز اگر باشد سپید و بی‌نَظیر
چونکه صَیْدَش موش باشد شُد حَقیر
وَرْ بُوَد جُغدیّ و مَیْلِ او به شاه
او سَرِ بازاست مَنْگَر در کُلاه
آدمی بر قَدِّ یک طَشْتِ خَمیر
بَر فُزود از آسْمان و از اَثیر
هیچ کَرَّمْنا شَنید این آسْمان؟
که شَنید این آدمیِّ پُر غَمان؟
بر زمین و چَرخْ عَرضه کرد کَس
خوبی و عقل و عبارات و هَوَس؟
جِلْوه کردی هیچ تو بر آسْمان
خوبیِ روی و اِصابَت در گُمان؟
پیشِ صورت‌هایِ حَمّام ای وَلَد
عَرضه کردی هیچ سیم‌اَنْدامِ خَود؟
بُگْذَری زان نَقْش‌هایِ هَمچو حور
جِلْوه آری با عَجوزِ نیمْ‌کور
در عَجوزه چیست کایْشان را نَبود؟
که تو را زان نَقْش‌ها با خود رُبود؟
تو نَگویی من بگویم در بَیان
عقل و حِسّ و دَرک و تَدْبیراست و جان
در عَجوزه جانِ آمیزش‌کُنی ست
صورتِ گَرمابه‌ها را روح نیست
صورتِ گرمابه گَر جُنبِش کُند
در زمانْ او از عَجوزَت بَر کَنَد
جان چه باشد؟ با خَبَر از خیر و شر
شادْ با اِحْسان و گریان از ضَرَر
چون سِر و ماهیَّت جانْ مَخْبَراست
هر کِه او آگاه‌تَر با جان‌تَراست
روح را تاثیرْ آگاهی بُوَد
هر کِه را این بیش اَللّهی بُوَد
چون خَبَرها هست بیرون زین نَهاد
باشد این جان‌ها در آن میدانْ جَماد
جانِ اَوَّل مَظْهَرِ دَرگاه شُد
جانِ جانْ خود مَظْهَرِ اَلله شُد
آن مَلایِک جُمله عقل و جانْ بُدَند
جانِ نو آمد که جسمِ آن بُدَند
از سَعادت چون بر آن جانْ بَر زَدَند
هَمچو تَنْ آن روح را خادِم شُدند
آن بِلیس از جانْ از آن سَر بُرده بود
یک نَشُد با جان که عُضوِ مُرده بود
چون نَبودَش آن فِدایِ آن نَشُد
دستِ بِشْکَسته مُطیعِ جان نَشُد
جان نَشْد ناقِص گَر آن عُضوَش شِکَست
کان به دستِ اوست توانَد کرد هست
سِرِّ دیگر هست کو گوشِ دِگَر؟
طوطی‌یی کو مُسْتَعِدِّ آن شِکَر؟
طوطیانِ خاص را قَنْدی‌ست ژَرْف
طوطیانِ عام از آن خور بَسته طَرْف
کِی چَشَد دَرویشِ صورت زان زکات؟
مَعنی است آن نه فَعولُنْ فاعِلات
از خَرِ عیسی دَریغَش نیست قَند
لیکْ خَر آمد به خِلْقَت که پَسَند
قَنْد خَر را گَر طَرَب اَنْگیختی
پیشِ خَر قِنْطار شِکَّر ریختی
مَعنیِ نَخْتِمْ عَلی اَفْواهِهِم
این شِناس این است رَهْ‌رو را مُهِم
تا زِ راه خاتَم پیغامبران
بوکْ بَر خیزَد زِ لبْ خَتْمِ گِران
خَتْم‌هایی کَانْبیا بُگْذاشتند
آن به دین اَحْمَدی بَرداشتند
قُفل‌هایِ ناگُشاده مانْده بود
از کَفِ اِنّا فَتَحْنا بَرگُشود
او شَفیع است این جهان و آن جهان
این جهان زی دین و آن جا زی جِنان
این جهان گوید که تو رَهْشان نِما
وان جهان گوید که تو مَهْشان نَما
پیشه‌اَش اَنْدَر ظُهور و در کُمون
اِهْدِ قَوْمی اِنَّهُمْ لا یَعْلَمون
باز گشته از دَمِ او هر دو باب
در دو عالَمْ دَعوتِ او مُسْتَجاب
بَهرِ این خاتِم شُده‌ست او که به جود
مِثْلِ او نه بود و نه خواهند بود
چون که در صَنْعَت بَرَد اُستادْ دست
نه تو گویی خَتْمِ صَنْعَت بر تواست؟
در گُشادِ خَتْم‌ها تو خاتِمی
در جهانِ روحْ‌بَخشان حاتِمی
هست اِشاراتِ مُحَمَّد الْمُراد
کُل گُشادْ اَنْدَر گُشادْ اَنْدَر گُشاد
صد هزاران آفرین بر جانِ او
بر قُدوم و دورِ فرزندانِ او
آن خَلیفه ‌زادگان مُقْبِلَش
زاده‌اند از عُنصرِ جان و دِلَش
گَر زِ بَغداد و هِری یا از رِیْ‌اَند
بی‌مِزاجِ آب و گِلْ نَسْلِ وِیْ‌اَند
شاخِ گُل هر جا که رویَد هم گُل است
خُمِّ مُلْ هر جا که جوشَد هم مُلْ است
گَر زِ مَغرب بَر زَنَد خورشید سَر
عین خورشید است نه چیزِ دِگَر
عَیْب‌چینان را ازین دَمْ کور دار
هم به سَتاریِّ خود ای کِردگار
گفت حَق چَشمِ خُفاشِ بَدخِصال
بَسته‌ام من ز آفتابِ بی‌مِثال
از نَظَرهایِ خُفاشِ کَمّ و کاست
اَنْجُمِ آن شَمْس نیز اَنْدَر خَفاست

ای ضیاءُ الْحَقْ حُسامُ‌الدّین بیا
ای صِقالِ روح و سُلْطانُ الهُدی
مثنوی را مَسْرَحِ مَشْروحْ دِهْ
صورتِ اَمْثالِ او را روحْ دِهْ
تا حُروفَش جُمله عقل و جان شوند
سویِ خُلْدِسْتانِ جانْ پَرّان شوند
هم به سَعیِ تو زِ اَرْواح آمدند
سویِ دامِ حَرف و مُسْتَحْقَن شُدند
بادْ عُمرَت در جهان هَمچون خَضِر
جانْ‌فَزا و دَستگیر و مُسْتَمِر
چون خَضِر وَ اَلْیاس مانی در جهان
تا زمین گردد زِ لُطفَت آسْمان
گُفتَمی از لُطفِ تو جُزوی زِ صد
گَر نبودی طُمْطُراقِ چَشمِ بَد
لیکْ از چَشمِ بَدِ زَهرآبْ دَم
زَخْم‌هایِ روحْ‌فَرسا خورده‌ام
جُز به رَمْزِ ذِکْرِ حالِ دیگران
شَرحِ حالَت می‌نَیارَم در بَیان
این بَهانه هم زِ دَسْتانِ دلی‌ست
که ازو پاهایِ دلْ اَنْدَر گِلی‌ست
صد دل و جانْ عاشقِ صانِع شُده
چَشمِ بَد یا گوش بَد مانِع شُده
خود یکی بوطالِبْ آن عَمِّ رَسول
می‌نِمودَش شُنْعهٔ عُربانْ مَهول
که چه گویَندَم عَرَب کَزْ طِفْلِ خَود
او بِگَردانید دیدنِ مُعْتَمَد
گُفتَش ای عَم یک شهادت تو بِگو
تا کُنم با حَقْ خُصومَت بَهْرِ تو
گفت لیکِن فاش گردد از سَماع
کُلُّ سِرٍّ جاوَزَ الاثنَیْنِ شاع
من بِمانَم در زبانِ این عَرَب
پشِ ایشان خوار گردم زین سَبَب
لیکْ گَر بودیش لُطْفِ ما سَبَق
کِی بُدی این بَددلی با جَذْبِ حَق؟
اَلْغیاث ای تو غیاثُ الْمُسْتَغیث
زین دو شاخه‌یْ اِخْتیاراتِ خَبیث
من زِ دَسْتان و زِ مَکْرِ دل چُنان
مات گشتم که بِمانْدَم از فَغان
من کِه باشم؟ چَرخِ با صد کار و بار
زین کَمین بُگریخت یعنی اِخْتیار
کِی خداوندِ کَریم و بُردبار
دِهْ اَمانَم زین دو شاخه‌یْ اِخْتیار
جَذْبِ یک راهه‌یْ صِراطَ الْمُستَقیم
بِهْ زِ دو راهِ تَرَدُّد ای کَریم
زین دو رَهْ گَرچه همه مَقْصد تویی
لیکْ خود جانْ کَندن آمد این دویی
زین دو رَهْ گَرچه به جز تو عَزْم نیست
لیکْ هرگز رَزْم هَمچون بَزْم نیست
در نُبی بِشْنو بَیانَش از خدا
آیَتِ اَشْفَقْنَ اَنْ یَحْمِلْنَها
این تَرَدُّد هست در دلْ چون وَغا
کین بُوَد بِهْ یا که آن حالِ مرا؟
در تَرَدُّد می‌زَنَد بر هَمدِگَر
خَوْف و اومید بِهی در کَرّ و فَر

اَوَّلم این جَزْر و مَد از تو رَسید
وَرْنه ساکِن بود این بَحْر ای مَجید
هم از آن جا کین تَرَدُّد دادی‌اَم
بی‌تَرَدُّد کُن مرا هم از کَرَم
اِبْتِلایَم می‌کُنی آه اَلْغیاث
ای ذُکور از اِبْتِلایَت چون اِناث
تا به کِی این اِبْتِلا؟ یا رَب مِکُن
مَذهَبی‌اَم بَخْش و دَه‌مَذهَب مَکُن
اُشتُری‌اَم لاغَریّ و پُشتْ ریش
زِ اخْتیارِ هَمچو پالان‌شَکلِ خویش
این کَژاوه گَهْ شود این سو گَران
آن کَژاوه گَهْ شود آن سو کَشان
بِفْکَن از منْ حِمْلِ ناهَموار را
تا بِبینَم روضهٔ اَبْرار را
هَمچو آن اَصْحابِ کَهْف از باغِ جود
می‌چَرَم اَیْقاظْ نی بَلْ هُمْ رُقود
خُفته باشم بر یَمین یا بر یَسار
برنَگَردم جُز چو گو بی‌اِخْتیار
هم به تَقْلیبِ تو تا ذاتَ الْیَمین
یا سویِ ذاتَ الشِّمالْ ای رَبِّ دین
صد هزاران سال بودم در مَطار
هَمچو ذَرّات هوا بی‌اِخْتیار
گَر فراموشَم شُده‌ست آن وَقت و حال
یادگارم هست در خوابْ اِرْتِحال
می‌رَهَم زین چارْمیخِ چارْشاخ
می‌جَهَم در مَسْرَحِ جانْ زین مُناخ
شیرِ آن اَیّام ماضی‌هایِ خَود
می‌چَشَم از دایهٔ خواب ای صَمَد
جُمله عالَم زِ اِخْتیار و هستِ خود
می‌گُریزَد در سَرِ سَرمَستِ خود
تا دَمی از هوشیاری وا رَهَند
نَنْگِ خَمْر و زَمْر بر خود می‌نَهَند
جُمله دانسته کای این هستی فَخْ است
فِکْر و ذِکْرِ اختیاری دوزخ است
می‌گُریزند از خودی در بیخودی
یا به مَستی یا به شُغْل ای مُهْتَدی
نَفْس را زان نیستی وا می‌کَشی
زان که بی‌فَرمان شُد اَنْدَر بی‌هشُی
لَیْسَ لِلْجِنّ وَ لا لِلْانْسِ اَنْ
یَنْفُذوا مِنْ حَبْسِ اَقْطارِ الزَّمَنْ
لا نُفوذْ اِلّا بِسُلْطانٍ الْهُدی
مِنْ تَجاویفِ السَّمواتِ الْعُلی
لا هُدی اِلّا بِسُلْطانٍ یَقی
مِنْ حِراسِ الشُّهْبِ روحَ الْمُتَّقی
هیچ کَس را تا نگردد او فَنا
نیست رَهْ در بارگاهِ کِبْریا
چیست مِعْراج فَلَک؟ این نیستی
عاشقان را مَذهَب و دینْ نیستی
پوستین و چارُق آمد از نیاز
در طَریقِ عشقِ مِحْرابِ اَیاز
گَرچه او خود شاه را مَحْبوب بود
ظاهِر و باطِنْ لَطیف و خوب بود
گشته بی‌کِبْر و ریا و کینه یی
حُسنِ سُلْطان را رُخَش آیینه‌یی
چون که از هستیِّ خود او دور شُد
مُنْتَهایِ کارِ او مَحْمود بُد
زان قَوی‌تَر بود تَمْکینِ اَیاز
که زِ خَوْفِ کِبْر کردی اِحْتِراز
او مُهَذَّب گشته بود و آمده
کِبْر را و نَفْس را گَردن زَده
یا پِیِ تَعْلیم می‌کرد آن حِیَل
یا برایِ حِکْمَتی دور از وَجَل
یا که دیدِ چارُقَش زان شد پَسَند
کَزْ نَسیمِ نیستی هستی‌ست بَند
تا گُشایَد دَخْمه کان بر نیستی‌ست
تا بِیایَد آن نَسیمِ عیش و زیست
مُلْک و مال و اَطْلَسِ این مَرحَله
هست بر جانِ سَبُک‌رو سِلْسِله
سِلْسِله‌یْ زَرّین بِدید و غِرِّه گشت
مانْد در سوراخِ چاهی جان زِ دشت
صورَتَش جَنَّت به مَعنی دوزخی
اَفْعی‌یی پُر زَهر و نَقْشَش گُلْرُخی
گَرچه مؤمن را سَقَر نَدْهَد ضَرَر
لیکْ هم بهتر بُوَد زان جا گُذَر
گَرچه دوزخ دور دارد زو نَکال
لیکْ جَنَّت بِهْ وِرا فی کُلِّ حال
اَلْحَذَر ای ناقِصانْ زین گُلْرُخی
که به گاهِ صُحبَت آمد دوزخی

خواجه‌یی را بود هِنْدو بَنده‌یی
پَروَریده کرده او را زنده‌یی
عِلْم و آدابَش تمام آموخته
در دِلَش شمعِ هُنر اَفْروخته
پَروَریدَش از طفولیَّت به ناز
در کِنارِ لُطفِ آن اِکْرام‌ساز
بود هم این خواجه را خوش دختری
سیم‌اَنْدامی گَشی خوش‌گوهری
چون مُراهِق گَشت دختر طالِبان
بَذْل می‌کردند کابینِ گِران
می‌رَسیدَش از سویِ هر مِهْتَری
بَهرِ دختر دَمْ به دَمْ خوزه‌گَری
گفت خواجه مال را نَبْوَد ثَبات
روز آید شب رَوَد اَنْدَر جِهات
حُسنِ صورت هم ندارد اِعْتِبار
که شود رُخْ زَرد از یک زَخْمِ خار
سَهْل باشد نیز مِهْتَرزادگی
که بُوَد غِرِّه به مال و بارگی
ای بَسا مِهْتَربچه کَزْ شور و شَر
شُد زِ فِعْلِ زشتِ خود نَنْگِ پدر
پُر هُنر را نیز اگر باشد نَفیس
کَم پَرَست و عِبْرَتی گیر از بِلیس
عِلْم بودَش چون نَبودش عشقِ دین
او نَدید از آدمْ اِلّا نَقْشِ طین
گَرچه دانی دِقَّتِ عِلْم ای اَمین
زانْت نَگْشایَد دو دیده‌یْ غَیْب‌بین
او نَبینَد غیرِ دَسْتاری و ریش
از مُعَرِّف پُرسَد از بیش و کَمیش
عارفا تو از مُعَرِّف فارِغی
خود هَمی‌بینی که نورِ بازِغی
کارْ تَقْوی دارد و دین و صَلاح
که ازو باشد بِدو عالَمْ فَلاح
کرد یک دامادِ صالِح اِخْتیار
که بُد او فَخْرِ همه خَیْل و تَبار
پس زَنان گفتند او را مال نیست
مِهْتَریّ و حُسن و اِسْتِقلال نیست
گفت آن‌ها تابِعِ زُهدَند و دین
بی‌زَرْ او گنجی‌ست بر رویِ زمین
چون به جِدّ تَزْویجِ دختر گشت فاش
دستْ پیمان و نِشانیّ و قُماش
پَسْ غُلامِ خُرد کَنْدَر خانه بود
گشت بیمار و ضعیف و زارْ زود
هَمچو بیمارِ دِقی او می‌گُداخت
عِلَّتِ او را طَبیبی کَم شِناخت
عقل می‌گفتی که رَنْجَش از دل است
دارویِ تَنْ در غَمِ دلْ باطِل است
آن غُلامَک دَمْ نَزَد از حالِ خویش
کَزْ چه می‌آید بَرو در سینه نیش
گفت خاتون را شبی شوهر که تو
بازْ پُرسَش در خَلا از حالِ او
تو به جایِ مادری او را بُوَد
که غَمِ خود پیشِ تو پیدا کُند
چون که خاتون در گوشْ این کَلام
روزِ دیگر رفت نَزدیکِ غُلام
پَسْ سَرَش را شانه می‌کرد آن سِتی
با دو صد مِهْر و دَلال و آشتی
آن چُنان که مادرانِ مِهْربان
نَرم کَردَش تا دَر آمَد در بَیان
که مرا اومید از تو این نَبود
که دَهی دختر به بیگانه‌یْ عَنود
خواجه‌زاده‌یْ ما و ما خسته‌جِگَر
حَیْف نَبْوَد که رَوَد جایِ دِگَر؟
خواست آن خاتون زِ خشمی کآمَدَش
که زَنَد وَزْ بامْ زیر اَنْدازَدَش
کو کِه باشد؟ هِنْدویِ مادَرغَری
که طَمَع دارد به خواجه دختری
گفت صَبر اولی بُوَد خود را گرفت
گفت با خواجه که بِشْنو این شِگِفت
این چُنین گَرّا ءَ کی خایِن بُوَد
ما گُمان بُرده که هست او مُعْتَمَد

گفت خواجه صَبر کُن با او بِگو
که ازو بُبْریم و بِدْهیمَش به تو
تا مگر این از دِلَش بیرون کُنم
تو تماشا کُن که دَفْعَش چون کُنم
تو دِلَش خوش کُن بگو می‌دان دُرُست
که حقیقت دخترِ ما جُفتِ توست
ما نَدانستیم ای خوشْ مُشتری
چون که دانستیم تو اولی تَری
آتشِ ما هم دَرین کانونِ ما
لیلی آنِ ما و تو مَجْنونِ ما
تا خیال و فِکْرِ خوش بر وِیْ زَنَد
فکرِ شیرینْ مَرد را فَربه کُند
جانِوَر فَربه شود لیکْ از عَلَف
آدمی فَربه زِ عِزَّسْت و شَرَف
آدمی فَربه شود از راهِ گوش
جانِوَر فَربه شود از حَلْق و نوش
گفت آن خاتون ازین نَنْگِ مَهین
خود دَهانَم کِی بِجُنبَد اَنْدَرین؟
این چُنین ژاژی چه خایَم بَهْرِ او؟
گو بِمیر آن خایِنِ اِبْلیس‌خو
گفت خواجه نی مَتَرس و دَمْ دِهَش
تا رَوَد عِلَّت ازو زین لُطفِ خَوش
دَفْعِ او را دِلْبَرا بر من نویس
هِلْ که صِحَّت یابَد آن باریک ‌ریس
چون بِگُفت آن خسته را خاتون چُنین
می‌نگُنجید از تَبَخْتُر بر زمین
زَفْت گشت و فَربه و سُرخ و شِکُفت
چون گُلِ سُرخ هزاران شُکر گفت
گَهْ گَهی می‌گفت ای خاتونِ من
که مَبادا باشد این دَسْتان و فَن؟
خواجه جَمعیَّت بِکَرد و دَعوتی
که هَمی‌سازم فَرَج را وَصْلَتی
تا جَماعَت عِشْوه می‌دادند و گان
کِی فَرَج بادَت مُبارک اِتِّصال
تا یَقین‌تَر شُد فَرَج را آن سُخُن
عِلَّت از وِیْ رَفت کُلّ از بیخ و بُن
بَعد از آن اَنْدَر شبِ گِردَک به فَن
اَمْرَدی را بَست حِنّی هَمچو زن
پُر نِگارش کرد ساعِدْ چون عَروس
پَسْ نِمودَش ماکیان دادَش خُروس
مِقْنَعه و حُلّه‌یْ عروسانِ نِکو
کِنْگِ اَمْرَد را بِپوشانید او
شمع را هِنگامِ خَلْوَت زود کُشت
مانْد هِنْدو با چُنان کِنگِ دُرُشت
هِنْدُوَک فریاد می‌کرد و فَغان
از بُرون نَشْنید کَسْ از دَفْ‌زنان
ضَربِ دَفّ و کَفّ و نَعره‌یْ مَرد و زن
کرد پنهان نَعْرهٔ آن نَعْره‌زن
تا به روز آن هِنْدوک را می‌فَشارد
چون بُوَد در پیشِ سگ اَنْبانِ آرْد؟
روز آوردند طاس و بوغِ زَفْت
رَسْمِ دامادانْ فَرَج حَمّام رَفت
رَفت در حَمّام او رَنْجورْ جان
کونْ دَریده هَمچو دَلْقِ تونیان
آمد از حَمّام در گِردَک فُسوس
پیشِ او بِنْشَست دختر چون عَروس
مادرش آن جا نِشَسته پاسْبان
که نباید کو کُند روزْ اِمْتِحان
ساعتی در وِیْ نَظَر کرد از عِناد
آن گَهان با هر دو دَستَش دَهْ بِداد
گفت کَس را خود مَبادا اِتِّصال
با چو تو ناخوش عَروسِ بَدْ فِعال
روزْ رویَت رویِ خاتونانِ تَر
کیرِ زشتَت شبْ بَتَر از کیرِ خَر
هم‌چُنان جُمله نَعیمِ این جهان
بَسْ خوش است از دورْ پیش از اِمْتِحان
می‌نِمایَد در نَظَر از دورْ آب
چون رَوی نزدیک باشد آن سَراب
گَنْده پیراست او و از بَسْ چاپْلوس
خویش را جِلْوه کُند چون نو عَروس
هین مَشو مَغْرورِ آن گُلْگونه‌اَش
نوشِ نیش‌آلودهٔ او را مَچَش
صَبرکُن کَالصَّبْرُ مِفْتاحُ الْفَرَج
تا نَیُفتی چون فَرَج در صد حَرَج
آشکارا دانه پنهانْ دامِ او
خوش نِمایَد زَ اَوَّلَت اِنْعامِ او

چون بِپیوستی بدان ای زینهار
چند نالی در نَدامَت زارْ زار
نامْ میری و وَزیریّ و شَهی
در نَهانَش مرگ و دَرد و جانْ‌دهی
بَنده باش و بر زمین رو چون سَمَند
چون جنازه نه که بر گَردن بَرَند
جُمله را حَمّال خود خواهد کَفور
چون سَوارِ مُرده آرَنْدَش به گور
بر جنازه هر کِه را بینی به خواب
فارِسِ مَنْصِب شود عالی رِکاب
زان که آن تابوت بر خَلْق است بار
بار بر خَلْقان فَکَندند این کِبار
بارِ خود بر کَس مَنِه بر خویش نِهْ
سَروَری را کَم طَلَب دَرویش بِهْ
مَرکَبِ اَعْناقِ مَردم را مَپا
تا نَیایَد نِقْرِسَت اَنْدَر دو پا
مَرکَبی را کآخِرَش تو دَه دِهی
که به شهری مانی و ویران‌دِهی
دَه دِهَش اکنون که چون شَهرت نِمود
تا نَبایَد رَخْت در ویران گُشود
دَه دِهَش اکنون که صد بُسْتانْت هست
تا نگردی عاجِزِ و ویران‌پَرَست
گفت پیغامبر که جَنَّت از اِله
گَر هَمی‌خواهی زِ کَسْ چیزی مَخواه
چون نخواهی من کَفیلَم مَر تو را
جَنَّتُ الْمَاْوی و دیدارِ خدا
آن صَحابی زین کَفالَت شُد عَیار
تا یکی روزی که گشته بُد سَوار
تازیانه از کَفَش اُفتاد راست
خود فُرو آمد زِ کَسْ آن را نَخواست
آن کِه از دادَش نیاید هیچْ بَد
دانَد و بی‌خواهشی خود می‌دَهَد
وَرْ به اَمْرِ حَق بِخواهی آن رَواست
آن چُنان خواهشْ طَریقِ اَنْبیاست
بَد نَمانَد چون اِشارت کرد دوست
کُفرْایمان شُد چو کُفْر از بَهْرِ اوست
هر بَدی که اَمْرِ او پیش آوَرَد
آن زِ نیکوهایِ عالَم بُگْذَرد
زان صَدَف گَر خسته گردد نیز پوست
دَه مَدِه که صد هزاران دُر دَروست
این سُخَن پایان ندارد بازگَرد
سویِ شاه و هم‌مِزاجِ بازْگَرد
باز رو در کانْ چو زَرِّ دَهْ‌دَهی
تا رَهَد دَسْتانِ تو از دَه‌دِهی
صورتی را چون به دلْ رَهْ می‌دَهند
از نَدامَت آخِرَش دَه می‌دَهَند
دُزد را کان قَطعْ تلْخی می‌زِهَد
ذوقِ دُزدی را چو زن دَه می‌دَهَد
دَه بِدادن دیدی از دَستِ حَزین
دَه بِدادن زین بُریده دست بین
هم چُنان قَلّاب و خونیّ و لَوَند
وَقتِ تلْخی عَیْش را دَه می‌دَهَند
توبه می آرَند هم پَروانه وار
باز نِسیان می کَشَدْشان سویِ کار
هَمچو پروانه زِ دورآن نار را
نورْ دید و بَست آن سو بار را
چون بِیامَد سوخت پَرَّش را گُریخت
باز چون طِفلان فُتاد و مِلح ریخت
بارِ دگَر برگُمان و طَمْعِ سود
خویش زَد برآتشِ آن شمعْ زود
بارِ دیگرسوخت هم واپَس بِجَست
باز کَردَش حِرصِ دل ناسیّ و مَست
آن زمان کَزْسوختن وا می‌جَهَد
هَمچو هِند و شمع را دَه می‌دَهَد
کِی رُخَت تابانْ چو ماهِ شب فُروز
وِی به صُحبَت کاذب و مَغرور سوز
باز از یادَش رَوَد توبه وْ اَنین
کَاْوْهَنَ الرَّحْمنُ کَیْدَ الْکاذِبین

کُلَّما هُمْ اَوْقَدوا نارَ الْوَغی
اَطْفَاءَ اللهْ نارَهُم حَتَّی اَنْطَفا
عَزْم کرده که دِلا آن جا مَایست
گشته ناسی زان که اَهْلِ عَزْم نیست
چون نَبودَش تُخْمِ صِدْقی کاشته
حَقْ بَرو نِسْیانِ آن بُگْماشته
گَرچه بر آتش‌زَنه‌یْ دل می‌زَنَد
آن سِتاره‌ش را کَفِ حَقْ می‌کُشَد

شَرْفه‌یی بِشْنید در شب مُعْتَمد
برگرفت آتش‌زَنه کاتَش زَنَد
دُزد آمد آن زمانْ پیشش نِشَست
چون گرفت آن سوخته می‌کرد پَست
می‌نَهاد آن جا سَرِ انگشت را
تا شود اِسْتارهٔ آتشْ فَنا
خواجه می‌پِنْداشت کَزْ خود می‌مُرَد
این نمی‌دید او که دُزدش می‌کُشَد
خواجه گفت این سوخته نَمْناک بود
می‌مُرَد اِسْتاره از تَرّیش زود
بَسْ که ظُلْمَت بود و تاریکی زِ پیش
می‌نَدید آتش‌کُشی را پیشِ خویش
این چُنین آتش‌کُشی اَنْدَر دِلَش
دیدهٔ کافِر نَبینَد از عَمَش
چون نمی‌داند دلِ داننده‌یی
هست با گَردنده گَردانَنده‌یی؟
چون نمی‌گویی که روز و شب به خَود
بی‌خداوندی کِی آید؟ کِی رَوَد؟
گِرْدِ مَعْقولات می‌گردی بِبین
این چُنین بی‌عقلیِ خود ای مَهین
خانه با بَنّا بود مَعْقول‌تَر
یا که بی‌بَنّا؟ بگو ای کَم‌هُنر
خَطّ با کاتِب بود مَعْقول‌تَر
یا که بی‌کاتِب؟ بِیَندیش ای پسر
جیمِ گوش و عینِ چَشم و میمِ فَم
چون بُوَد بی‌کاتِبی ای مُتَّهَم؟
شمعِ روشن بی‌زِ گیرانَنده‌یی
یا بگیرانَندهٔ داننده‌یی؟
صَنْعَت خوب از کَفِ شَلِّ ضَریر
باشد اولی یا بگیرایی بَصیر؟
پَسْ چو دانستی که قَهْرَت می‌کُند
بر سَرَت دَبّوس مِحْنَت می‌زَنَد
پَسْ بِکُن دَفعَش چو نِمْرودی به جنگ
سویِ او کَش در هوا تیری خَدَنگ
هَمچو اِسْپاهِ مُغول بر آسْمان
تیر می‌اَنْدازْ دَفْعِ نَزْعِ جان
یا گُریز از وِیْ اگر توانی بُرو
چون رَوی چون در کَفِ اویی گِرو؟
در عَدَم بودی نَرَستی از کَفَش
از کَفِ او چون رَهی ای دستْ‌خَوش؟
آرزو جُستن بُوَد بُگْریختن
پیشِ عَدلَش خونِ تَقْوی ریختن
این جهانْ دام است و دانَه‌ش آرزو
دَر گُریز از دام‌ها رویْ آر زو
چون چُنین رَفتی بِدیدی صد گُشاد
چون شُدی در ضِدِّ آن دیدی فَساد
پَسْ پَیَمبَر گفت اِسْتَفْتُوا الْقُلوبْ
گَر چه مُفْتیتان بُرون گوید خُطوب
آرزو بُگْذار تا رَحْم آیَدَش
آزمودی که چُنین می‌بایَدَش
چون نَتانی جُست پَسْ خِدمَت کُنَش
تا رَوی از حَبْسِ او در گُلْشَنَش
دَم به دَم چون تو مُراقِب می‌شَوی
دادْ می‌بینیّ و داور ای غَوی
وَرْ بِبَندی چَشم خود را زِ احْتِجاب
کارِ خود را کِی گذارَد آفتاب؟

چون امیران از حَسَد جوشان شُدند
عاقِبَت بر شاهِ خود طَعْنه زَدَند
کین اَیازِ تو ندارد سی خِرَد
جامگیِّ سی امیرْ او چون خَورَد؟
شاه بیرون رفت با آن سی امیر
سویِ صَحرا و کُهِسْتان صَیْدگیر
کارَوانی دید از دورْ آن مَلِک
گفت امیری را بُرو ای مُؤْتَفِک
رو بِپُرس آن کارَوان را بر رَصَد
کَزْ کدامین شهر اَنْدَر می‌رَسَد؟
رفت و پُرسید و بِیامَد که زِ رِی
گفت عَزْمَش تا کجا؟ دَرمانْد وِیْ
دیگری را گفت رو ای بوالْعَلا
باز پُرس از کاروان که تا کجا؟
رفت و آمد گفت تا سویِ یَمَن
گفت رَخْتَش چیست هان ای مُوْتَمَن؟
مانْد حیران گفت با میری دِگَر
که بُرو وا پُرس رَخْتِ آن نَفَر
باز آمد گفت از هر جِنْس هست
اَغْلَبِ آن کاسه‌هایِ رازی است
گفت کِی بیرون شُدند از شهرِ رِی؟
مانْد حیرانْ آن امیرِ سُست پِی
هم‌چُنین تا سی امیر و بیش تَر
سُست‌رای و ناقِصْ اَنْدَر کَرّ و َفَر
گفت امیران را که من روزی جُدا
اِمْتِحان کردم اَیازِ خویش را
که بِپُرس از کاروان تا از کجاست؟
او بِرَفت این جُمله وا پُرسید راست
بی‌وَصیَّت بی‌اِشارَت یک به یک
حالَشان دَریافت بی‌رَیْبیّ و شَک
هر چه زین سی میر اَنْدَر سی مَقام
کَشف شُد زو آن به یک دَمْ شُد تمام

پس بِگُفتند آن امیران کین فَنی‌ست
از عِنایَت هاش کارِ جَهْد نیست
قِسْمَت حَقّ‌ست مَهْ را رویِ نَغْز
دادهٔ بَخْت است گُل را بویِ نَغْز
گفت سلطان بلکه آنچْ از نَفَس زاد
رَیْعِ تَقْصیراست و دَخْلِ اِجْتِهاد
وَرْنه آدم کِی بِگُفتی با خدا
رَبَّنا اِنّا ظَلَمْنا نَفْسَنا؟
خود بِگُفتی کین گُناه از نَفْس بود
چون قَضا این بود حَزْمِ ما چه سود؟
هَمچو اِبْلیسی که گفت اَغْوَیْتَنی
تو شِکَستی جام و ما را می‌زَنی؟
بَلْ قَضا حَقّ است و جَهْدِ بَنده حَق
هین مَباش اَعْوَر چو اِبْلیسِ خَلَق
در تَرَدُّد مانده‌ایم اَنْدَر دو کار
این تَرَدُّد کِی بُوَد بی‌اِخْتیار؟
این کُنم یا آن کُنم او کِی گُوَد
که دو دست و پایِ او بسته بُوَد؟
هیچ باشد این تَرَدُّد بر سَرَم
که رَوَم در بَحْر یا بالا پَرَم؟
این تَرَدُّد هست که موصِل رَوَم
یا برایِ سِحْر تا بابِل رَوَم
پَسْ تَرَدُّد را بِبایَد قُدرتی
وَرْنه آن خنده بُوَد بر سَبْلَتی
بَر قَضا کم نِهْ بَهانه ای جوان
جُرم خود را چون نَهی بر دیگران؟
خون کُند زَیْد و قِصاصِ او به عَمْر؟
می‌خورَد عَمْرو و بر اَحْمَد حَدِّ خَمْر؟
گِرْدِ خود بَرگَرد و جُرمِ خود بِبین
جُنْبِش از خود بین و از سایه مَبین
که نخواهد شُد غَلَط پاداشِ میر
خَصْم را می‌دانَد آن میرِ بَصیر
چون عَسَل خوردی نَیامَد تَبْ به غیر
مُزدِ روزِ تو نیامَد شب به غیر
در چه کردی جَهْد کان وا تو نَگَشت؟
تو چه کاریدی که نامَد رَیْعِ کَشت؟
فِعْلِ تو که زایَد از جان و تَنَت
هَمچو فَرزَندَت بِگیرَد دامَنَت
فِعْلِ را درغَیْبْ صورت می‌کُنند
فِعْلِ دُزدی را نه داری می‌زَنَند؟
دارْ کِی مانَد به دُزدی؟ لیکْ آن
هست تَصویرِ خدایِ غَیْب‌دان
در دلِ شِحْنه چو حَقْ اِلْهام داد
که چُنین صورت بِساز از بَهْرِ داد
تا تو عالِم باشی و عادل قَضا
نامُناسب چون دَهَد داد و سِزا؟
چون که حاکِم این کُند اَنْدَر گُزین
چون کُند حُکْم اَحْکَمِ این حاکِمین؟
چون بِکاری جو نَرویَد غیرِجو
قَرضْ تو کردی زِ کِه خواهد گِرو؟
جُرمِ خود را بر کسی دیگر مَنِه
هوش و گوشِ خود بِدین پاداشْ دِهْ
جُرمْ بَر خود نِهْ که تو خود کاشتی
با جَزا و عدلِ حَقْ کُن آشتی
رَنْج را باشد سَبَب بَد کردنی
بَد زِ فِعْلِ خود شِناس از بَخْت نی
آن نَظَر در بَخت چَشْم اَحْوَل کُند
کَلْب را کَهْدانی و کاهَل کُند
مُتَّهَم کُن نَفْسِ خود را ای فَتی
مُتَّهَم کَم کُن جَزایِ عَدل را
توبه کُن مَردانه سَر آوَرْ به رَه
که فَمَنْ یَعْمَل بِمِثْقالٍ یَرَه
در فُسونِ نَفْس کَم شو غِرِّه‌یی
کافتابِ حَقْ نَپوشَد ذَرّه‌یی
هست این ذَرّات جسمی ای مُفید
پیشِ این خورشیدِ جسمانی پَدید
هست ذَرّات خَواطِر وِ افْتِکار
پیشِ خورشیدِ حَقایِقْ آشکار

رَفت مُرغی در میانِ مَرغْزار
بود آن جا دامْ از بَهْرِ شکار
دانهٔ چَندی نَهاده بر زمین
وان صَیاد آن جا نِشَسته درکَمین
خویشتن پیچیده در بَرگ و گیاه
تا دَراُفْتَد صَیْدِ بیچاره زِ راه
مُرغَک آمد سویِ او از ناشِناخت
پَسْ طَوافی کرد و پیشِ مَرد تاخت
گفت او را کیستی تو سَبزپوش
در بیابانْ در میانِ این وُحوش؟
گفت مَردِ زاهِدَم من مُنْقَطِع
با گیاهی گشتم این جا مُقْتَنِع
زُهد و تَقْوی را گُزیدَم دین و کیش
زان که می‌دیدم اَجَل را پیشِ خویش
مرگِ هَمسایه مرا واعِظ شُده
کَسْب و دُکّان مرا بَرهَم زَده
چون به آخِر فَرد خواهم مانْدن
خو نَبایَد کرد با هر مَرد و زن
رو بخواهم کرد آخِر در لَحَد
آن بِهْ آید که کُنم خو با اَحَد
چو زَنَخ را بَست خواهند ای صَنَم
آن بِهْ آید که زَنَخ کمتر زَنَم
ای به زَرْبَفْت و کَمَر آموخته
آخِرسْتَت جامه‌یی نادوخته
رو به خاک آریم کَزْ وِیْ رُسته‌ایم
دل چرا در بی‌وَفایانْ بَسته‌ایم؟
جَدّ و خویشان مانْ قَدیمی چارْطَبْع
ما به خویشی عاریَت بَستیم طَبْع
سال‌ها هم‌صُحبَتیّ و هَمدَمی
با عَناصر داشت جسمِ آدمی
روحِ او خود از نُفوس و از عُقول
روحْ اُصولِ خویش را کرده نُکول
از عُقول و از نُفوسِ پُر صَفا
نامه می‌آید به جانْ کِی بی‌وَفا
یارَکانِ پنجْ روزه یافتی
رو زِ یارانِ کُهَن بَرتافتی
کودکان گَرچه که در بازی خوشَند
شب کَشانْشان سویِ خانه می‌کَشَند
شُد بِرِهنه وَقِت بازی طِفْلِ خُرد
دُزد از ناگَهْ قَبا و کَفش بُرد
آن چُنان گرمْ او به بازی دَر فُتاد
کان کُلاه و پیرهَن رَفتَش زِ یاد
شُد شَب و بازیِّ او شُد بی‌مَدَد
رو ندارد کو سویِ خانه رَوَد
نی شَنیدی اِنِّما الدُّنیا لَعِبْ
بادْ دادی رَخْت و گشتی مُرتَعِب
پیش از آن که شب شود جامه بِجو
روز را ضایِع مَکُن در گفت و گو
من به صَحرا خَلْوَتی بُگْزیده‌ام
خَلْق را من دُزدِ جامه دیده‌ام
نیمِ عُمر از آرزویِ دِلْسِتان
نیمِ عُمر از غُصّه‌های دشمنان
جُبّه را بُرد آن کُلَه را این بِبُرد
غَرقِ بازی گشته ما چون طِفْلِ خُرد
نَک شبانگاهِ اَجَل نزدیک شُد
خَلِّ هذَا اللِّعْبِ بَسَّکْ لاتَعُد
هین سَوارِ توبه شود در دُزد رَس
جامه‌ها از دُزد بِسْتان باز پَس
مَرکَبِ توبه عَجایِب مَرکَب است
بر فَلَک تازَد به یک لحظه زِ پَست
لیکْ مَرکَب را نِگَه می‌دار از آن
کو بِدُزدید آن قَبایَت را نَهان
تا نَدُزدَد مَرکَبَت را نیز هم
پاسْ دار این مَرکَبَت را دَمْ به دَمْ

آن یکی قُچ داشت از پَسْ می‌کَشید
دُزدْ قُچ را بُرد حَبْلَش را بُرید
چون که آگَهْ شُد دَوان شُد چَپّ و راست
تا بِیابَد کان قُچِ بُرده کجاست؟
بر سَرِ چاهی بِدید آن دُزد را
که فَغان می‌کرد کِی واوَیْلَتا
گفت نالان از چه‌یی ای اوسْتاد؟
گفت هَمْیانِ زَرَم در چَهْ فُتاد
گَر توانی دَر رَوی بیرون کَشی
خُمسْ بِدْهَم مَر تو را با دِلْخَوشی
خُمسِ صد دینار بِسْتانی به دست
گفت او خود این بَهایِ دَه قُچ است
گَر دَری بَر بَسته شُد دَهْ دَر گُشاد
گَر قُچی شُد حَقْ عِوَض اُشتُر بِداد
جامه‌ها بَرکَند و اَنْدَر چاه رَفت
جامه‌ها را بُرد هم آن دُزدِ تَفْت
حازِمی باید که رَهْ تا دِهْ بَرَد
حَزْم نَبْوَد طَمْعْ طاعون آوَرَد
او یکی دُزد است فِتْنه‌سیرتی
چون خیالْ او را به هر دَمْ صورتی
کَس نَدانَد مَکْرِ او اِلّا خدا
در خدا بُگْریز و وا رَهْ زان دَغا

مُرغ گُفتش خواجه در خَلْوَت مَایست
دینِ اَحمَد را تَرَهُّب نیکْ نیست
از تَرَهُّب نَهی کرده‌ست آن رَسول
بِدْعَتی چون دَر گرفتی ای فُضول؟
جمعه شَرط است و جَماعَت در نماز
اَمرِ مَعْروف و زِ مُنْکَر اِحْتِراز
رَنجِ بَدخویان کَشیدن زیرِ صَبر
مَنْفَعَت دادن به خَلْقان هَمچو ابر
خَیرُناس آن یَنْفَع النّاس ای پدر
گَر نه سنگی چه حَریفی با مَدَر؟
در میانِ اُمَّتِ مَرحومْ باش
سُنَّتِ اَحمَد مَهِل مَحْکوم باشد
گفت عقلِ هر کِه را نَبْوَد رُسوخ
پیشِ عاقلْ او چو سَنگ است و کُلوخ
چون حِماراست آن که نانْش اُمْنیَّت است
صُحبَتِ او عینِ رَهْبانیَّت است
زان که غیرِ حَقْ هَمی گردد رُفات
کُلُّ آتٍ بَعْدَ حینٍ فَهْوَ آت
حُکْمِ او هم حُکْمِ قِبْله‌یْ او بُوَد
مُرده‌اَش خوان چون که مُرده‌جو بُوَد
هر کِه با این قَوْم باشد راهِب است
که کُلوخ و سنگْ او را صاحب است
خود کُلوخ و سَنگْ کَس را َرهْ نَزَد
زین کُلوخانْ صد هزار آفَت رَسَد
گفت مُرغَش پَسْ جِهاد آن گَهْ بُوَد
کین چُنین رَه‌زَنْ میانِ رَهْ بُوَد
از برایِ حِفْظِ و یاریّ و نَبَرد
بر رَهِ نااَمْن آید شیرْمَرد
عِرْقِ مَردی آن گَهی پیدا شود
که مُسافر هَمرَهِ اَعْدا شود
چون نَبیِّ سَیْف بوده‌ست آن رَسول
اُمَّتِ او صَفْدَرانَند و فُحول
مَصْلَحَت در دینِ ما جنگ و شُکوه
مَصْلَحَت در دینِ عیسی غار و کوه
گفت آری گَر بُوَد یاریّ و زور
تا به قُوَّت بَر زَنَد بر شَرّ و شور
چون نباشد قُوَّتی پَرهیز بِهْ
در فِرارِ لا یُطاقْ آسان بِجِهْ
گفت صِدْقِ دل بِبایَد کار را
وَرْنَه یاران کَم نَیایَد یار را
یارْ شو تا یارْ بینی بی‌عَدَد
زان که بی‌یارانْ بِمانی بی‌مَدَد
دیوْ گُرگْ است و تو هَمچون یوسُفی
دامَنِ یَعْقوب مَگْذار ای صَفی
گُرگْ اَغْلَب آن گَهی گیرا بُوَد
کَزْ رَمه شیشَک به خود تنها رَوَد
آن که سُنَّت یا جَماعَت تَرک کرد
در چُنین مَسْبَع نه خونِ خویش خَورْد؟
هست سُنَّت رَهْ جَماعَت چون رَفیق
بی‌رَه و بی‌یار اُفْتی در مَضیق
هَمرَهی نه کو بُوَد خَصْمِ خِرَد
فُرصَتی جویَد که جامه‌یْ تو بَرَد
می‌رَوَد با تو که یابَد عَقْبه‌یی
که توانَد کَردَت آن جا نَهْبه‌یی
یا بُوَد اُشتُردلی چون دیدْ ترس
گوید او بَهرِ رُجوعْ از راهْ دَرس
یار را تَرسان کُند زُ اشْتُردلی
این چُنین هَمرَه عَدو دان نه وَلی
راهِ جانْ ‌بازی‌ست و در هر غیشه‌یی
آفَتی در دَفْعِ هر جانْ ‌شیشه‌یی
راهِ دین زان رو پُر از شور و شَراست
که نه راهِ هر مُخَنَّث گوهراست
در رَهْ این تَرسْ اِمْتِحان‌هایِ نُفوس
هَمچو پَرویزَن به تَمْییزِ سَبوس
راهْ چِه بْوَد؟ پُر نِشانِ پای ها
یارْ چِه بْوَد؟ نَردبان رای‌ها
گیرم آن گُرگَت نَیابَد زِ احْتیاط
بی زِ جَمعیَّت نَیابی آن نَشاط
آن کِه تنها در رَهی او خوش رَوَد
با رَفیقانْ سیرِ او صدتو شود
با غَلیظی خَر زِ یارانْ ای فَقیر
در نَشاط آید شود قُوَّت‌پَذیر
هر خَری کَزْ کاروان تنها رَوَد
بر وِیْ آن راهْ از تَعَب صدتو شود
چند سیخ و چند چوبْ اَفْزون خورَد
تا که تنها آن بیابان را بُرَد
مَر تو را می‌گوید آن خَر خوش شِنو
گَر نه‌یی خَر هم‌چُنین تنها مَرو
آن کِه تنها خوش رَوَد اَنْدَر رَصَد
با رَفیقانْ بی‌گُمان خوش‌تَر رَوَد
هر نَبی‌یی اَنْدَرین راهِ دُرُست
مُعْجزه بِنْمود و هَمراهان بِجُست
گَر نَباشد یاریِ دیوارها
کِی بَرآیَد خانه و اَنْبارها؟
هر یکی دیوار اگر باشد جُدا
سَقْف چون باشد مُعَلق در هوا؟
گَر نباشد یاریِ حِبْر و قَلَم
کِی فُتَد بر رویِ کاغذها رَقَم؟
این حَصیری که کسی می‌گُستَرَد
گَر نه پیوندد به هم بادَش بَرَد
حَقْ زِ هَر جِنْسی چو زَوْجَیْن آفرید
پس نَتایج شُد زِ جمعیَّت پَدید
او بِگفت و او بِگفت از اِهْتِزاز
بَحْثَشان شُد اَنْدَرین معنی دراز
مثنوی را چابُک و دِلْخواه کُن
ماجَرا را موجَز و کوتاه کُن
بعد از آن گُفتَش که گندم آنِ کیست؟
گفت اَمانَت از یَتیمِ بی‌وَصی ست
مالِ اَیْتام است اَمانَت پیشِ من
زان که پِنْدارند ما را مُؤتَمَن
گفت من مُضْطَرَّم و مَجْروحْ‌حال
هست مُردار این زمان بر من حَلال
هین به دَسْتوری ازین گندم خَورَم
ای اَمین و پارسا و مُحْتَرم
گفت مُفتیِّ ضَرورت هم تویی
بی‌ضَرورت گَر خوری مُجْرِم شَوی
وَرْ ضَرورت هست هم پرهیز بِهْ
وَرْ خوری باری ضَمانِ آن بِدِه
مُرغ بَسْ در خود فرو رفت آن زمان
توسَنَش سَر بِسْتَد از جَذْبِ عِنان
چون بِخورْد آن گندم اَنْدَر فَخْ بِمانْد
چند او یاسین و اَلاَنْعام خوانْد
بعدِ دَرماندن چه اَفْسوس و چه آه؟
پیش از آن بایَست این دودِ سیاه
آن زمان که حِرص جُنْبید و هَوَس
آن زمان می‌گو کای فریادْرَس
کان زمان پیش از خرابی بَصْره است
بوک بَصْره وا رَهَد هم زان شِکَست
اِبْکِ لی یا باکِیی یا ثاکِلی
قَبْلَ هَدْمِ الْبَصْرَةِ وَ الْمَوْصِلِ
نُحْ عَلَیَّ قَبْلِ مَوْتی وَاعْتَفِر
لا تَنُحْ لی بَعْدَ مَوْتی وَاصْطَبِر
اِبْکِ لی قَبْلَ ثُبُوری فِی‌النَّوی
بَعْدِ طوفانِ النَّوی خَلِّ الْبُکا
آن زمان که دیو می‌شُد راهْ‌زَن
آن زمان بایَست یاسین خوانْدن
پیش از آنْک اِشْکَسته گردد کارَوان
آن زمان چوبَک بِزَن ای پاسْبان

پاسْبانی خُفت و دُزد اَسْباب بُرد
رَخْت‌ها را زیرِ هر خاکی فَشُرد
روزْ شُد بیدار شُد آن کارَوان
دید رَفته رَخْت و سیم و اُشتُران
پس بِدو گفتند ای حارِس بِگو
که چه شُد این رَخْت و این اَسْباب کو؟
گفت دُزدان آمدند اَنْدَر نِقاب
رَخْت‌ها بُردند از پیشَم شِتاب
قوم گُفتَندَش که ای چون تَلِّ ریگ
پس چه می‌کردی؟ که‌یی ای مُرده ریگ؟
گفت من یک کَس بُدَم ایشان گروه
با سِلاح و با شُجاعَت با شُکوه
گفت اگر در جَنگ کَم بودَت امید
نَعْره‌یی زن کِی کَریمانْ بَرجَهید
گفت آن دَمْ کارْد بِنْمودند و تیغ
که خَمُش وَرْنه کُشیمَت بی‌دریغ
آن زمان از تَرسْ بَستَم من دَهان
این زمان هَیْهای و فریاد و فَغان
آن زمان بَست آن دَمَم که دَمْ زَنَم
این زمان چَندان که خواهی هی کُنم
چون که عُمرَت بُرد دیوِ فاضحه
بی‌نَمَک باشد اَعُوذ و فاتِحه
گَرچه باشد بی‌نَمَک اکنون حَنین
هست غَفْلَت بی‌نَمَک‌تَر زان یَقین
هم‌چُنین هم بی‌نَمَک می‌نال نیز
که ذَلیلان را نَظَر کُن ای عزیز
قادِری بی‌گاه باشد یا به گاه
از تو چیزی فَوْت کِی شُد ای اِله؟
شاهِ لا تَاْسَوْا علی ما فاتَکُمْ
کِی شود از قُدرَتَش مَطْلوب گُم؟

گفت آن مُرغ این سِزایِ او بُوَد
که فُسونِ زاهِدان را بِشْنَود
گفت زاهِد نه سِزایِ آن نَشاف
کو خورَد مال یَتیمان از گِزاف
بعد از آن نوحه‌گَری آغاز کرد
که فَخ و صَیّاد لَرْزان شُد زِ دَرد
کَزْ تَناقُض‌هایِ دلْ پُشتَم شِکَست
بر سَرَم جانا بیا می‌مال دَست
زیرِ دستِ تو سَرَم را راحتی‌ست
دستِ تو در شُکْربَخشی آیَتی‌ست
سایهٔ خود از سَرِ من بَرمَدار
بی‌قَرارم بی‌قَرارم بی‌قَرار
خواب‌ها بیزار شُد از چَشمِ من
در غَمَت ای رَشکِ سَرو و یاسَمَن
گَر نِیَم لایِقْ چه باشد گَر دَمی
ناسِزایی را بِپُرسی در غَمی؟
مَر عَدَم را خود چه اِسْتِحْقاق بود
که بَرو لُطْفَت چُنین دَرها گُشود
خاکِ گرگین را کَرَمْ آسیب کرد
دَهْ گُهَر از نورِ حِسّ در جیب کرد
پنج حِسِّ ظاهر و پنجِ نَهان
که بَشَر شُد نُطْفِهٔ مُرده از آن
توبه بی‌توفیقَت ای نورِ بُلند
چیست جُز بر ریشِ توبه ریش‌خَند؟
سَبْلَتانِ توبه یک یک بَرکَنی
توبه سایه‌ است و تو ماهِ روشَنی
ای زِ تو ویران دُکان و مَنْزِلَم
چون نَنالَم چون بِیَفْشاری دِلَم؟
چون گُریزم؟ زان که بی‌تو زنده نیست
بی‌خداوندیْت بودِ بنده نیست
جانِ من بِسْتان تو ای جان را اُصول
زان که بی‌تو گشته‌ام از جانْ مَلول
عاشِقَم من بر فَنِ دیوانگی
سیرم از فرهنگی و فَرزانگی
چون بِدَرَّد شَرم گویم رازْ فاش
چند ازین صَبر و زَحیر و اِرْتِعاش
در حَیا پنهان شُدم همچون سِجاف
ناگهان بِجْهَم ازین زیرِ لِحاف
ای رَفیقان راه‌ها را بَستْ یار
آهویِ لَنْگیم و او شیرِ شکار
جُز که تَسْلیم و رضا کو چاره‌یی؟
در کَفِ شیر نَری خونْ‌خواره‌یی
او ندارد خواب و خور چون آفتاب
روح‌ها را می‌کُند بی‌خورْد و خواب
که بیا من باش یا هم‌خویِ من
تا بِبینی در تَجَلّی رویِ من
وَرْ ندیدی چون چُنین شَیْدا شُدی؟
خاک بودی طالِبِ اِحْیا شُدی
گَر زِ بی‌سویَت نداده‌ست او عَلَف
چَشمِ جانَت چون بِمانْده‌ست آن طَرَف؟
گُربه بر سوراخ زان شُد مُعْتَکِف
که از آن سوراخ او شُد مُعْتَلِف
گربهٔ دیگر هَمی‌گردد به بام
کَزْ شکارِ مُرغ یابید او طَعام
آن یکی را قِبْله شُد جولاهِگی
وان یکی حارِسْ برایِ جامگی
وان یکی بی‌کار و رو در لامَکان
که از آن سو دادی اَش تو قوتِ جان
کارْ او دارد که حَق را شُد مُرید
بَهْرِ کارِ او زِ هر کاری بُرید
دیگران چون کودکان این روزِ چند
تا شبِ تَرحالْ بازی می‌کُنند
خوابْناکی کو زِ یَقْظَت می‌جَهَد
دایهٔ وَسْواس عِشْوه‌ش می‌دَهَد
رو بِخُسب ای جان که نَگْذاریم ما
که کسی از خوابْ بِجْهانَد تورا
هم تو خود را بَر کَنی از بیخِ خواب
هَمچو تشنه کِه شْنَوَد او بانگِ آب
بانگِ آبم منْ به گوشِ تشنگان
هَمچو باران می‌رَسَم از آسْمان
بَرجه ای عاشق بَرآوَرْ اِضْطِراب
بانگِ آب و تشنه و آن گاه خواب؟

عاشقی بوده‌ست در اَیّام پیش
پاسْبانِ عَهدْ اَنْدَر عَهدِ خویش
سال‌ها در بَندِ وَصْلِ ماهِ خود
شاهْمات و ماتِ شاهَنْشاه خود
عاقِبَت جوینده یابنده بُوَد
که فَرَج از صَبر زاینده بُوَد
گفت روزی یارِ او کِامْشب بیا
که بِپُختَم از پِیِ تو لوبیا
در فُلان حُجْره نِشین تا نیمْ‌شب
تا بِیایَم نیمْ‌شب من بی‌طَلَب
مَرد قُربان کرد و نان‌ها بَخش کرد
چون پَدید آمد مَهَش از زیرِ گَرد
شب در آن حُجْره نِشَست آن گُرمْ دار
بر امیدِ وَعْدهٔ آن یارِ غار
بعدِ نِصْفُ اللَّیْل آمد یارِ او
صادِقُ الْوَعْدانه آن دِلْدارِ او
عاشقِ خود را فُتاده خُفته دید
اَنْدکی از آستینِ او دَرید
گِردَکانی چندش اَنْدَر جیب کرد
که تو طِفْلی گیر این می‌باز نَرد
چون سَحَر از خوابْ عاشق بَر جَهید
آستین و گِردَکان‌ها را بِدید
گفت شاهِ ما همه صِدْق و وَفاست
آنچه بر ما می‌رَسَد آن هم زِ ماست
ای دلِ بی‌خوابْ ما زین ایمِنیم
چون حَرَس بر بامْ چوبَک می‌زَنیم
گِردَکانِ ما دَرین مَطْحَن شِکَست
هر چه گوییم از غَمِ خود اندک است
عاذِلا چند این صَلایِ ماجَرا
پَند کَم دِهْ بعد ازین دیوانه را
من نخواهم عِشْوهٔ هِجْران شُنود
آزْمودَم چَند خواهم آزْمود؟
هرچه غیرِ شورش و دیوانگی‌ست
اَنْدَرین رَهْ دوری و بیگانگی‌ست
هین بِنِه بر پایَم آن زَنْجیر را
که دَریدَم سِلْسِلهٔ تَدْبیر را
غیرِ آن جَهْدِ نِگارِ مُقْبِلَم
گَر دو صد زنجیر آری بُگْسِلَم
عشق و ناموس ای برادر راست نیست
بر دَرِ ناموس ای عاشق مَایست
وَقتِ آن آمد که من عُریان شَوَم
نَقْش بُگْذارم سَراسَر جان شَوَم
ای عَدوِّ شَرم و اندیشه بیا
که دریدم پردهٔ شرم و حیا
ای بِبَسته خوابِ جانْ از جادُویی
سَختْ‌دلْ یارا که در عالَمْ تویی
هین گِلویِ صَبر گیر و می‌فَشار
تا خُنُک گردد دلِ عشقْ ای سَوار
تا نَسوزَم کِی خُنَک گردد دِلَش؟
ای دلِ ما خاندان و مَنْزِلَش
خانهٔ خود را هَمی‌سوزی بِسوز
کیست آن کَس کو بِگویَد لایَجوز؟
خوش بِسوز این خانه را ای شرِمَست
خانهٔ عاشق چُنین اولی تَراست
بعد ازین این سوز را قِبْله کُنم
زان که شَمعَم من به سوزِش روشَنَم
خواب را بُگْذار امشب ای پدر
یک شَبی بر کویِ بی‌خوابانْ گُذَر
بِنْگَر این‌ها را که مَجْنون گشته‌اند
هَمچو پَروانه به وَصْلَت کُشته‌اند
بِنْگَر این کَشتیِّ خَلْقانْ غَرقِ عشق
اَژدَهایی گشت گویی حَلْقِ عشق
اَژدَهایی ناپَدیدِ دلْ رُبا
عقلِ هَمچون کوه را او کَهْرُبا
عقلِ هر عَطّار کاگَهْ شُد ازو
طَبْله‌ها را ریخت اَنْدَر آبِ جو
رو کزین جو برنیایی تا ابد
لَمْ یَکُنْ حَقًّا لَهُ کُفْوًا اَحَد
ای مُزَوِّر چَشمْ بُگْشای و بِبین
چند گویی می‌نَدانَم آن و این؟
از وَبایِ زَرْق و مَحْرومی بَرآ
در جهانِ حَیّ و قَیّومی دَر آ
تا نمی‌بینم هَمی‌بینم شود
وین نَدانَم هات می‌دانم بُوَد
بُگْذَر از مَستیّ و مَستی‌بَخش باش
زین تَلَوُّن نَقْل کُن در اِسْتِواش
چندِ نازی تو بِدین مَستی بَسْ است
بر سَرِ هر کویْ چندان مَست هست
گَر دو عالَم پُر شَود سَرمَستِ یار
جُمله یک باشند و آن یک نیست خوار
این زِ بسیاری نَیابَد خواری‌یی
خوار کِه بْوَد؟ تَنْ ‌َپَرَستی ناری‌یی
گَر جهان پُر شد زِ نورِ آفتاب
کِی بُوَد خوار آن تَفِ خوشْ ‌اِلْتِهاب؟
لیک با این جُمله بالاتَر خُرام
چون که اَرْضُ اللهِ واسِعْ بود و رام
گَرچه این مَستی چو بازِ اَشْهَب است
بَرتَر از وِیْ در زمینِ قُدس هست
رو سِرافیلی شو اَنْدَر امتیاز
در دَمَنده‌یْ روح و مَست و مَست‌ساز
مَست را چون دلْ مِزاح اندیشه شُد
این ندانم و آن ندانم پیشه شُد
این ندانم وان ندانم بَهْرِ چیست؟
تا بگویی آن که می‌دانیم کیست
نَفْیِ بَهْرِ ثَبْت باشد در سُخُن
نَفْی بُگْذار و زِ ثَبْت آغاز کُن
نیست این و نیست آن هین واگُذار
آن کِه آن هست است آن را پیش آر
نَفْی بُگْذار و همان هستی پَرَست
این دَر آموز ای پدر زان تُرکِ مَست

اَعْجَمی تُرکی سَحَر آگاه شُد
وَزْ خُمارِ خَمْر مُطْرب‌خواه شُد
مُطْرِب جان مونِسِ مَستان بُوَد
نُقْل و قوت و قُوَّتِ مَستْ آن بُوَد
مُطْرب ایشان را سویِ مَستی کَشید
باز مَستی از دَمِ مُطْرب چَشید
آن شرابِ حَقْ بِدان مُطْرب بَرَد
وین شرابِ تَنْ ازاین مُطْرب چَرَد
هر دو گَر یک نام دارد در سُخَن
لیکْ شَتّان این حَسَن تا آن حَسَن
اشتباهی هست لَفْظی در بَیان
لیکْ خود کو آسْمان تا ریسمان؟
اِشْتراکِ لَفْظ دایم رَه‌ْزَن است
اِشْتراکِ گَبْر و مؤمن در تَن است
جسم‌ها چون کوزه‌هایِ بَسته‌سَر
تا که در هر کوزه چِهْ بُوَد؟ آن نِگَر
کوزهٔ آن تَنْ پُر از آبِ حَیات
کوزهٔ این تَنْ پُر از زَهْرِ مَمات
گَر به مَظْروفَش نَظَر داری شَهی
وَرْ به ظَرفَش بِنْگَری تو گُمرَهی
لَفْظ را مانَندهٔ این جسم دان
مَعنی اَش را در دَرونْ مانندِ جان
دیدهٔ تَنْ دایما تَنْ‌بین بُوَد
دیدهٔ جانْ جانِ پُر فَنْ بین بُوَد
پَس زِ نقش لَفْظ‌هایِ مثنوی
صورتی ضال است و هادیْ معنوی
در نُبی فَرمود کین قُرآن زِ دل
هادیِ بعضیّ و بعضی را مُضِل
اَللهْ اَللهْ چون که عارف گفت میْ
پیشِ عارفِ کِی بُوَد مَعْدومْ شَی؟
فَهْمِ تو چون بادهٔ شَیطان بُوَد
کِی تورا وَهْمِ مِیِ رَحْمان بُوَد؟
این دو اَنْبازَند مُطْرب با شَراب
این بِدان و آن بِدین آرَد شِتاب
پُر خُماران از دَمِ مُطْرب چَرَند
مُطْربانْشان سویِ میخانه بَرنَد
آن سَرِ میدان و این پایانِ اوست
دلْ شُده چون گویْ در چوگانِ اوست
در سَر آنچه هست گوشْ آن جا رَوَد
در سَر اَرْ صَفْراست آن سودا شود
بَعد از آن این دو به بیهوشی رَوَند
والِد و مَوْلود آن‌جا یک شوند
چون که کردند آشتی شادیّ و دَرد
مُطْربان را تُرکِ ما بیدار کرد
مُطْرب آغازید بیتی خوابْناک
که اَنْلْنی الْکاْسَ یا مَنْ لا اَراک
اَنْتَ وَجْهی لا عَجَبْ اِنْ لا اَراه
غایَةُ الْقُرْبِ حِجابُ الاشْتِباه
اَنْتَ عَقْلی لا عَجَب اِنْ لَمْ اَرَک
مِنْ وُفورِ الالْتِباسِ الْمُشْتَبَک
جِئْتَ اَقْرَبْ اَنْتَ مِنْ حَبْلِ الْوَرید
کَمْ اَقُلْ یا یا نِداءٌ لِلْبَعید
بَلْ اُغالِطْهُمْ اُنادی فِی الْقِفار
کَیْ اُکْتِّمْ مَنْ مَعی مِمَّن اَغار

اَنْدَر آمد پیشِ پیغامبر ضَریر
کِی نَوابَخشِ تَنورِ هر خَمیر
ای تو میرِ آب و من مُسْتَسقی‌اَم
مُسْتغاث الْمُسْتَغاثْ ای ساقی‌اَم
چون دَرآمَد آن ضَریر از دَر شِتاب
عایشه بُگْریخت بَهْرِ اِحْتِجاب
زان که واقِف بود آن خاتونِ پاک
از غَیوریِّ رَسولِ رَشکْ ناک
هر کِه زیباتَر بود رَشْکَش فُزون
زان که رَشک از ناز خیزد یا بَنون
گَنْده‌پیران شوی را قُمّا دَهَند
چون که از زشتیّ و پیری آگَهَند
چون جَمالِ اَحمَدی در هر دو کَوْن
کِی بُده‌ست ای فَرِّ یَزدانیش عَوْن؟
نازهایِ هر دو کَوْن او را رَسَد
غَیْرت آن خورشیدِ صد تو را رَسَد
که دَر اَفْکَندم به کَیوانْ گوی را
دَر کَشید ای اَخْتَران هی روی را
در شُعاعِ بی‌نَظیرم لا شَوید
وَرْنه پیشِ نورِ من رُسوا شَوید
از کَرَمْ من هر شَبی غایِب شَوَم
کِی رَوَم؟ اِلّا نِمایَم که رَوَم
تا شما بی من شَبی خُفّاش‌وار
پَر زَنان پَرّید گِرْدِ این مَطار
هَمچو طاووسانْ پَری عَرضه کُنید
بازْ مَست و سَرکَش و مُعْجَب شوید
بِنْگَرید آن پایِ خود را زشتْ‌ساز
هَمچو چارُق کو بُوَد شمعِ اَیاز
رو نِمایَم صُبْح بَهْرِ گوشْمال
تا نگردید از مَنی زَاهْلِ شِمال
تَرکِ آن کُن که درازاست آن سُخُن
نَهْی کرده‌ست از درازی اَمْرِ کُن

گفت پیغامبر برایِ اِمْتِحان
او نمی‌بیند تورا کَم شو نَهان
کرد اِشارَت عایشه با دست‌ها
او نَبینَد من هَمی‌بینم وِرا
غَیْرتِ عقل است بر خوبیِّ روح
پُر زِ تَشْبیهات و تَمْثیلْ این نُصُوح
با چُنین پنهانی‌یی کین روحْ راست
عقلْ بر وِیْ این چُنین رَشْکین چراست؟
از کِه پنهان می‌کُنی ای رَشْک‌خو؟
آن که پوشیده‌ست نورش رویِ او
می‌رَوَد بی‌رویْ‌پوش این آفتاب
فَرطِ نورِ اوست رویَش را نِقاب
از کِه پنهان می‌کُنی ای رَشْک‌وَرْ؟
کآفتاب از وِیْ نمی‌بیند اَثَر
رَشْک از آن اَفْزون‌تَرست اَنْدَر تَنَم
کَزْ خودش خواهم که هم پنهان کُنم
زآتشِ رَشْکِ گِرانْ آهنگْ من
با دو چَشم و گوشِ خود در جنگْ من
چون چُنین رَشْکی سْتَت ای جان و دل
پَسْ دَهان بَر بَند و گفتن را بِهِل
تَرسَم اَرْ خامُش کُنم آن آفتاب
از سویِ دیگر بِدَرّا نَد حِجاب
در خَموشی گفتِ ما اَظْهَر شود
که زِ مَنْعْ آن مَیْل اَفْزون‌تَر شود
گَر بِغُرَّد بَحْرْ غُرَّه‌ش کَفْ شود
جوشِ اَحْبَبْتُ بِاَنْ اُعْرَف شود
حَرف گفتن بَستنِ آن روزن است
عینِ اِظْهارِ سُخُن پوشیدن است
بُلبُلانه نَعْره زَن در رویِ گُل
تا کُنی مَشغولَشان از بویِ گُل
تا به قُلْ مغشول گردد گوشَشان
سویِ رویِ گُلْ نَپَرَّد هوشَشان
پیشِ این خورشیدْ کو بَسْ روشنی‌ست
در حقیقت هر دَلیلی رَه‌زَنی‌ست