اَیْنَ طَریقُ دارِهِمْ یا سَنَدی وَ سَیِّدی
اِهْدِ اِلیٰ وِصالِهِمْ، ذُبْتُ مِنَ التَّباعُدِ
ای کِه به قَصدْ نیم شب بَسته نِقاب آمدی
آن همه حُسن و نیکویی نیست مُناسبِ بَدی
یافِئَتی فَدَیْتُکُمْ فی اَمَلٍ اَتَیْتُکُمْ
قَدْ قَطَعَتْ وَسایِلی حیلَةُ قَوْلِ حاسِدِ
جانِ شَهان و حاجِبان، چَشم و چراغِ طالِبان
بی تو زِ جان و جا شُدم، تو زِ بَرَم کُجا شُدی؟
یا مَلِکَ الْا یا مِنِ، یا شَرَفَ الْاَماکِنِ
جِئْتُکَ کَیْ تُعیذَنی، سَطْوَةَ کُلِّ مُعْتَدی
یارِ سُرور و دولَتَم، خواجهٔ هر سَعادَتَم
لیک تو با همه جَفا، خوش‌تَر ازین همه بُدی
رَحْمَتُکُمْ مُحیطَةٌ، رَأْفَتُکُمْ بَسیطَةٌ
سادَتَنا، تَقَبَّلوا تَوْبَةَ کُلِّ عابِدِ
مَستِ میی‌ نمی‌شَوَم، جُز زِ شَرابِ اوَّلین
دِهْ قَدَحی، چه کَم شود از خُمِ فَضْلِ ایزدی؟
طَلْعَتُکُمْ بُدورُنا، بَهْجَتُنا وَ نُورُنا
ظَلَّ خَیالُ طَیْفِکُمْ دَوْلَةَ کُلِّ ماجِدٍ
ای دلِ خسته هان و هان، تا نَرَمی زِ سَرخوشان
پا نَکَشی زِ عاشقان، وَرْنه جُهود و مُرتَدی
قِبْلَتُنا خَیالُهُمْ لَذَّتُنا دَلالُهُمْ
یا سَنَدی، جَمالُهُمْ فِتْنَةُ کُلِّ زاهِدِ
قَدرِ وِصالَشان بِدان، یاد کُن آن که پیش ازین
هَمچو زنانِ تَعْزیَت بر سَر و رو‌‌ هَمی‌زَدی
خادَعَنی وَ غَرَّنی، هَیَّجَنی وَ جَرَّنی
نُورُ هِلالِ وَصْلِکُمْ مِنْ اُفُقٍ مُشَیَّدِ
ای دلِ مَستِ جُست وجو، صورتِ عشق را بگو
بر دو جهان خروج کُن، هرچه کُنی مُؤَیَّدی

نگه ز چشم تو چون چنان نشأه مدام نگیرد
چگونه این می بیرنگ رنگ جام نگیرد
چه گردها که ز معموره وجود برآید
اگر حجاب ترا دامن خرام نگیرد
سلام ما چه که از حسن بی مثال به جایی
رسیده است کز آیینه هم سلام نگیرد
به زیر گرد خط آن زلف رفته رفته نهان شد
که خون صید محال است چشم دام نگیرد
چنان ز لعل تو سیراب شد زمین جگرها
که هیچ تشنه جگر از عقیق نام نگیرد
سراب باد محیطی که تشنه ای ننوازد
شکسته باد سبویی که دست جام نگیرد
چو سایه محمل لیلی نهد سراز پی مجنون
شکوه حسن اگر ناقه را زمام نگیرد
عبث به دیده حسرت مبین به عمر سبک رو
که پیش آب روان را کسی به دام نگیرد
تو تا به خویش نپیچی نفس شمرده نگردد
تو تا چو بحر نجوشی سخن قوام نگیرد
چنین که در دهن تیغ می رود خط مشکین
عجب که کشور حسن ترا تمام نگیرد
مکش به وعده ز دامان یار دست چو صائب
که هر که پخته بود کار خویش خام نگیرد

زهی جهان شده روشن بآفتاب جمالت
کسی بچشم سرو سر ندیده روی مثالت
بقول راست چو مطرب سحرگهان ببسیطی
بگوید از غزل من نشید وصف جمالت
چو دست مرتعش آن دم زمین بلرزه درآید
ز پای وجد که کوبند مردم از سر حالت
تو نقل مجلس مستان عشق خویشی ازیرا
چو پسته یی بدهان (و) چو شکری بمقالت
جریح تیغ غمت را حیات درد دل آمد
که عشق راحت جانش بمرگ کرد حوالت
چو عشق ملک بگیرد سپاه طبع بمیرد
که عادلان ننشانند دزد را بایالت
درت مقید دیوار هر دو کون نباشد
ز هفت پرده برونست آستان جلالت
بعقل کس نتوانست ره بسوی تو بردن
سها نکرد کسی را بآفتاب دلالت
تو شاه ملک جمالی و دل پیاده راهت
که جان بعشق رخ تو بداد و برد خجالت
مکن بآتش هجران دگر عذاب کسی را
که همچو آیت رحمت بسی گرفت بفالت
اگر چه انده عشقت بجان خریدم لیکن
زیان نکرد و مصونست بیع ما ز اقالت
حیات رخت اقامت بر اسب رحلت بستی
اگر عنان نگرفتی مرا امیذ وصالت
چو نیست ذکر تو عادت چو نیست کار تو پیشه
حدیث جمله فسونست و شغل جمله بطالت