شماره ۱۲۶ - زهی جهان شده روشن بآفتاب جمالت

زهی جهان شده روشن بآفتاب جمالت
کسی بچشم سرو سر ندیده روی مثالت ۱

بقول راست چو مطرب سحرگهان ببسیطی
بگوید از غزل من نشید وصف جمالت ۲

چو دست مرتعش آن دم زمین بلرزه درآید
ز پای وجد که کوبند مردم از سر حالت ۳

تو نقل مجلس مستان عشق خویشی ازیرا
چو پسته یی بدهان (و) چو شکری بمقالت ۴

جریح تیغ غمت را حیات درد دل آمد
که عشق راحت جانش بمرگ کرد حوالت ۵

چو عشق ملک بگیرد سپاه طبع بمیرد
که عادلان ننشانند دزد را بایالت ۶

درت مقید دیوار هر دو کون نباشد
ز هفت پرده برونست آستان جلالت ۷

بعقل کس نتوانست ره بسوی تو بردن
سها نکرد کسی را بآفتاب دلالت ۸

تو شاه ملک جمالی و دل پیاده راهت
که جان بعشق رخ تو بداد و برد خجالت ۹

مکن بآتش هجران دگر عذاب کسی را
که همچو آیت رحمت بسی گرفت بفالت ۱۰

اگر چه انده عشقت بجان خریدم لیکن
زیان نکرد و مصونست بیع ما ز اقالت ۱۱

حیات رخت اقامت بر اسب رحلت بستی
اگر عنان نگرفتی مرا امیذ وصالت ۱۲

چو نیست ذکر تو عادت چو نیست کار تو پیشه
حدیث جمله فسونست و شغل جمله بطالت ۱۳