دَردِ شَمسُ اَلدّین بُوَد سرمایهٔ دَرمانِ ما
بی سَر و سامانیِ عشقش بُوَد سامانِ ما
آن خیالِ جانْ فَزایِ بَخت سازِ بی‌نَظیر
هم امیرِ مَجْلِس و هم ساقیِ گَردانِ ما
در رُخِ جانْ بَخشِ او، بَخشیدنِ جانْ هر زمان
گشته در مَستّیِ جان، هم سَهْل و هم آسانِ ما
صد هزاران هَمچو ما در حُسنِ او حیران شود
کَنْدَر آن جا گُم شود، جان و دلِ حیرانِ ما
خوش خوش اَنْدَر بَحرِ بی‌پایانِ او غوطی خورَد
تا اَبَدهایِ اَبَد، خود این سَر و پایانِ ما
شُکرْ ایزَد را که جُمله چَشمهٔ حیوان‌ها
تیره باشد پیشِ لُطفِ چَشمهٔ حیوانِ ما
شَرم آرَد جان و دل، تا سَجده آرَد هوشیار
پیشِ چَشمِ مَستِ مَخْمورِ خوشِ جانانِ ما
دیو گیرد عشق را از غُصّه، هم این عقل را
ناگهان گیرد گِلویِ عقلِ آدم سانِ ما
پس بَرآرَد نیشِ خونی کَزْ سَرَش خون می‌چَکَد
پس زِ جانِ عقل بُگْشایَد رَگِ شیرانِ ما
در دَهانِ عقل ریزد خونِ او را بردَوام
تا رَهانَد روح را، از دام و از دَستانِ ما
تا بِشایَد خدمتِ مَخْدومِ جان‌ها شَمسِ دین
آن قُباد و سَنْجَر و اِسْکَندر و خاقانِ ما
تا زِ خاکِ پاش بُگْشایَد دو چَشمِ سَر به غَیب
تا بِبینَد حالِ اَوَّلْیان و آخِرْیانِ ما
شُکرِ آن را سویِ تبریزِ مُعَظَّم رو نَهَد
کَزْ زمینَش می‌بِرویَد نرگس و ریحانِ ما

بَرنِشست آن شاهِ عشق و دامِ ظُلْمَت بَردَرید
هَمچو ماهِ هفت و هشت و آفتابِ روزِ عید
اَخْتَران در خِدمَتِ او صد هزار اَنْدَر هزار
هر یکی از نورِ رویِ او مَزید اَنْدَر مَزید
چون در آن دورِ مُبارک بُرج‌ها را می‌گُذشت
سویِ بُرجِ آتشینِ عاشقانِ خود رَسید
در دِلَش یادِ من آمد هر طَرَف کرد اِلْتِفات
مَر مرا در هیچ صَفّی آن زمان آن جا ندید
موجِ دریاهایِ رَحْمَت از دِلَش در جوش شُد
هم نَظَر می‌کرد هر سو هم عِنان را می‌کَشید
گفت نزدیکانِ خود را کان فُلان غایَب چراست؟
آن خرابِ عاشقِ حاضرمِثالِ ناپدید
آن کِه دیده هر شَبَش در سوختن مانندِ شمع
آن کِه هر صُبحی که آمد ناله‌هایِ او شنید
آن کِه آتش‌هایِ عالَم زاتشِ او کاغ کرد
تا فُسون می‌خوانْد عشق و بر دلِ او می‌دَمید
آن یکی خاکی که چون مَهْتاب بر وِیْ تافتیم
هَمچو مَهتاب از ثَری سویِ ثُریّا می‌دَوید
آن کِه چون جِرجیس اَنْدَر اِمْتِحانِ عشقِ ما
گشت او صد بار زنده کُشته شُد صد رَهْ شهید
آن کِه حامِل شُد عَدَم از آفرینش بَختِ نیک
نافِ او بر عشقِ شَمسُ الدّینِ تبریزی بُرید