ای روزِ مُبارک و خُجَسته
ما جمع و تو در میانْ نِشَسته
ای هم نَفَسِ همیشه، پیش آ
تا زنده شود دَمی شِکَسته
پیغامِ دل است این دو سه حَرف
بِشْنو سُخَنِ شِکَسته بَسته
یک بار بگو که بَندهٔ من
کآزاد شَوَم، زِ رنج و رَسته
آن دست زِ رویِ خویش بَرگیر
تا گُل چینیم دسته دسته
یک بارِ دِگَر شِکَرفَشان کُن
طوطی نِگَر از قَفَص بِرَسته

دوش آمد و گفت: خانهٔ ما آخر
روشن بکن ای یگانهٔ ما آخر
وقت است که دست درکش آری با ما
تا کِی گوئی فسانهٔ ما آخر