ساقی بَرخیز کان مَهْ آمد‌
بِشْتاب که سختْ بی‌گَهْ آمد
تُرکانه بِتاز وَقتْ تَنگ است‌
کان تُرکِ خَطا به خَرگَهْ آمد
در وَهْم نبود این سَعادت‌
اِقْبال نِگَر که ناگَهْ آمد
عاشقْ چو پیاله پُر زِ خون بود‌
چون ساغَرِ میْ به قَهْقَهْ آمد
با چون تو مَهْ آن کِه وَقتِ دَریافت‌
تَعْجیل نکرد اَبْلَهْ آمد
از خَرمَنِ عشقْ هر کِه بُگْریخت‌
کاه است به خَرمَنِ کَهْ آمد
بی گَهْ شُد و هر کِه اوست مُقْبِل‌
بُگْریخت زِ خود به دَرگَهْ آمد
اَنْدَر تبریز های و هویی‌ست‌
آن را که زِ هَجْر با رَه آمد

اَلا یا مالِکًا رِقَّ الزَّمانِ
اَلا یا ناسِخًا، حُسْنَ الْغَوانی
اَلا مَنْ لُطْفُهُ ماءٌ زُلالٌ
وَ مافِی الْکَوْنِ ظَرْفٌ کَالْاَوانی
سُجُودُ کُلِّ اَوْجٍ اَوْ حَضیضٍ
بِشَمْسِ الدّینِ سُلْطانِ الْمَعانی
اَلا تَبْریزُ بُشْراکَ دَوامًا
وَ صارَ ساجِدِیْکَ الْمَشْرِقانِ
اَظَلَّ اللّهُ تَبْریزًا بِظِلٍّ
تَضَعْضَعَ مِنْ تَصَوُّرِهِ جَنانی
تَعالیٰ عَنْ مَدیحی، قَدْ تَعالیٰ
وَلکِنْ لَیْسَ صَبْرٌ فی لِسانی

ای در علم و خانهٔ دستور
چشم بد باد از آستان تو دور
رفته بر خط استوار عرشت
همدم خطهٔ بقا فرشت
کوه پیش درت کمر بسته
زیر بارت زمین جگر خسته
برده ابداعیان کن فیکون
چارحدت ز شش جهة بیرون
در حصار تو گنبد گردان
کو توال تو همت مردان
شد سعادت طلایه بر تبریز
تا فگندی تو سایه بر تبریز
از پی ضبط سفره و خوانت
تا مهیا شود سبک نانت
آسمان گشت و کوکبی انبوه
آسیابان بر آب بلیان کوه
مال تبریز خرج خوان تو نیست
بال سرخاب را توان تو نیست
هر که رخ در رخ سپاس نهد
در جهان اینچنین اساس نهد

ای عرصه تبریز زیانت مرساد
آسیب زمان به مردمانت مرساد
تو همچو تنی و جان و دل هردو امام
دردی به دل و غمی به جانت مرساد