خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عرفانی و شادمانه از حافظ، به مناسبت عید، به توصیف بزم و شادی می‌پردازد. در آن از مطرب، ساقی، صوفی، زاهد، و دیگر شخصیت‌ها سخن می‌شود که همگی در شادی و مستی غرق شده‌اند. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند قدرت الهی و معجزه وجود دارد.

مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و می‌نوشی نیاز به درک مناسب از بافت فرهنگی و ادبی دارد.

مشاهده کامل

عید است مطرب را بگو چنگی به مزمر برکشد
تا زهره در بزم فلک از وجد معجر برکشد

ساقی صلا زد محتسب می در قدح کن برملا
صوفی شکسته توبه و خواهد که ساغر برکشد

زاهد که بودی زرد رو میدیدمش در جستجو
گویا طبیبش گفته کاو زآن راح احمر برکشد

هل من مزید صوفیان از بزم شد بر آسمان
هر کو کشیده ساغری خواهد مکرر برکشد

چون آفتاب او می‌کشد پرده ز عارض بر فلک
چون هندوان خور بر جبین خط مزعفر برکشد

چون نوبت پیر مغان گویند بر بام حرم
نبود عجب واعظ که می بر فوق منبر برکشد

آن می فروش بزم دل آن ماورای آب و گل
آنکو فلک را متصل گردن به چنبر برکشد

آن شهسوار لافتی آن تاجدار هل اتی
کز دست قدرت در و غادر را ز خیبر برکشد

چون دست او شد دست حق نبود عجب کز معجزه
در مشرق از مغرب اگر خورشید خاور برکشد

«آشفتهٔ شیرازی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir