شماره ۱۸۴ - هر که را سر زوفا خاک ره مقصود است

هر که را سر زوفا خاک ره مقصود است
بخت مقبل بود و طالع او مسعود است ۱

شعله طور بود یا که گلستان خلیل
پرتو عارض تو یا شرر نمرود است ۲

سر زخاکم نزند زآتش دل هیچ گیاه
ور گیا روید از او لاله خون آلود است ۳

صبح نورانی وصل تو مرا عید سعید
شب ظلمانی هجرت اجل موعود است ۴

حاش لله که نهد کس بسرش دست قبول
هر که در حلقه صاحب نظران مردود است ۵

پیر میخانه برهنش نستاند چکنم
که مرا خرقه و سجاده ریا آلود است ۶

گفتی آشفته چه جنس است ترا رخت وجود
تارش از زلف بتان رشته و عشقش پود است ۷