شماره ۱۷۰ - مجوی چشمه حیوان بجان طلب لب دوست

مجوی چشمه حیوان بجان طلب لب دوست
نه خضر زنده آب بقاست زنده اوست ۱

زشب که بس بسرم کوفت نوبتی فراق
دهل صفت نبود هیچ مغزم اندر پوست ۲

مرا که سینه بود وقف غمزه ترکان
چه غم که ترک نگاه تو مست و عربده جوست ۳

چنان گذشت زسر موج لجه عشقم
که بحر قلزم و عمان به پیش چشمم جوست ۴

مرا که نغمه مطرب بگوش و هوش نشست
چه جای موعظه واعظان بیهده گوست ۵

چگونه سر بسر چون منی فرود آری
تو را که در خم چوگان سپهر همچون گوست ۶

اگر تو زهر فرستی بکام ما حلواست
که هر چه دوست فرستد بجای دوست نکوست ۷

غرور حسن تو زان زلف و رخ عجب نبود
غرور فضل گل باغبان برنگ و ببوست ۸

صلاح و رندی با یکدگر نمیسازد
حدیث عقل بر عشق کار سنگ و سبوست ۹

نهم بگردن غم پالهنگ آشفته
گرم قلاده بگردن نهد سگ در دوست ۱۰

گزیده شیر خداوند ذوالجلال علی
که گرد دامن او این جهان تو بر توست ۱۱