شماره ۱۴۷ - به غیر ساحت لیلی اگر چه صحراییست

به غیر ساحت لیلی اگر چه صحراییست
گمان مدار که مجنون پی تماشاییست ۱

ز دشت عقل گذر کن که جای پرخطر است
به کوی عشق بکش رخت را که خوش جاییست ۲

میان تهی شمرندت که نیست پای شکیب
دهل صفت گرت از ضرب دست غوغاییست ۳

اگر به کشور یغماست جای لشکر ترک
به ترک چشم تو نازم که شهر یغماییست ۴

به جز به یاد لبت باده گر کشد باد است
به روزگار تو هر جا که باده پیماییست ۵

اگر که منزل دیوانگان بود زنجیر
چرا به هر خم موی تو جای داناییست ۶

کسی که دست کش او راست حلقه کعبه
چه غم که خار مغیلان شکسته در پاییست ۷

ز قید قامت سرو چمن شدم آزاد
چرا که دل به کمند بلند بالاییست ۸

تو آستین چه فشانی که عاشقان نروند
که لاجرم مگسی هست تا که حلواییست ۹

ندانمت ز کجا و چه مظهری ای عشق
به هر سری ز تو در روزگار سوداییست ۱۰

چه غم ز ضربه طوفان عشق آشفته
چو نوح هست چه اندیشه‌ات که دریاییست ۱۱

حذر ز سطوت سلطان کجا بود درویش
تو را که همچو علی در زمانه مولاییست ۱۲

ز هول روز حسابت نباشد اندیشه
گرت ز غیر تبرا بر او تولاییست ۱۳