شماره ۱۱۲ - گر آفتاب فلک پرده از سحاب گرفت

گر آفتاب فلک پرده از سحاب گرفت
به چهره ماه من از مشک تر نقاب گرفت ۱

گرفت ساقی مستان به دست ساغر و گفت
که ماه چارده بر دست آفتاب گرفت ۲

مکن دریغ زکات رخت ز مسکینان
کنون که دولت حسنت بتا نصاب گرفت ۳

پی عمارت دل‌ها تفقدی باید
چرا که غمزه تو ملک بی‌حساب گرفت ۴

نمانده گردن دیگر که در کمند آری
از آن زمانه تو را مالک الرقاب گرفت ۵

چو خوی فشاند ز رخساره باغبان گفتا
که بی حرارت آتش ز گل گلاب گرفت ۶

به هجر و وصل تو هر یک رقیب آشفته
سمندر آتش و ماهی وطن در آب گرفت ۷