غزل ۶۳۲ - سرو سیمینا به صحرا می‌روی

سرو سیمینا به صحرا می‌روی
نیک بدعهدی که بی ما می‌روی ۱

کس بدین شوخی و رعنایی نرفت
خود چنینی یا به عمدا می‌روی ۲

روی پنهان دارد از مردم پری
تو پری روی آشکارا می‌روی ۳

گر تماشا می‌کنی در خود نگر
یا به خوشتر زین تماشا می‌روی ۴

می‌نوازی بنده را یا می‌کشی
می‌نشینی یک نفس یا می‌روی ۵

اندرونم با تو می‌آید ولیک
خائفم گر دست غوغا می‌روی ۶

ما خود اندر قید فرمان توایم
تا کجا دیگر به یغما می‌روی ۷

جان نخواهد بردن از تو هیچ دل
شهر بگرفتی به صحرا می‌روی ۸

گر قدم بر چشم من خواهی نهاد
دیده بر ره می‌نهم تا می‌روی ۹

ما به دشنام از تو راضی گشته‌ایم
وز دعای ما به سودا می‌روی ۱۰

گر چه آرام از دل ما می‌رود
همچنین می‌رو که زیبا می‌روی ۱۱

دیده ی سعدی و دل، همراه توست
تا نپنداری که تنها می‌روی ۱۲