غزل ۶۲۴ - روزی به زنخدانت گفتم به سیمینی

روزی به زنخدانت گفتم به سیمینی
گفت ار نظری داری ما را به از این بینی ۱

خورشید و گلت خوانم هم ترک ادب باشد
چرخ مه و خورشیدی باغ گل و نسرینی ۲

حاجت به نگاریدن نبود رخ زیبا را
تو ماه پری پیکر زیبا و نگارینی ۳

بر بستر هجرانت شاید که نپرسندم
کس سوخته خرمن را گوید به چه غمگینی ۴

بنشین که فغان از ما برخاست در ایامت
بس فتنه که برخیزد هر جا که تو بنشینی ۵

گر بنده خود خوانی افتیم به سلطانی
ور روی بگردانی رفتیم به مسکینی ۶

کس عیب نیارد گفت آن را که تو بپسندی
کس رد نتواند کرد آن را که تو بگزینی ۷

عشق لب شیرینت روزی بکشد سعدی
فرهاد چنین کشته‌ست آن شوخ به شیرینی ۸