شماره ۳۵۲ - ای گل از روی تو آموخته خندان رویی

ای گل از روی تو آموخته خندان رویی
دهنت آب شکر برده به شیرین گویی ۱

عادت غمزهٔ فتّان تو عاشق کشتن
شیوهٔ نرگس جادوی تو مردم جویی ۲

اگر ای اشک بر آن خاک درت آبی هست
دم به دم چهره به خون از چه سبب می شویی ۳

طرفه حالی ست که بربوی تو مرغان چمن
سر به سر مست و خرابند و تو گل می بویی ۴

گفتمش گر ز لب لعل تو بوسی طلبم
بر دهانم نزنی گفت تو خود می جویی ۵

اگرت چیز دگر نیست خیالی غم نیست
همه عمرت شرف این بس که سگ این کویی ۶