خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به موضوع سرنوشت ازلی، لطف الهی، و ارادت به قدرت‌های بالاتر می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که سرنوشت انسان از پیش تعیین شده است و بدون لطف الهی، حتی کوچک‌ترین کارها غیرممکن می‌شود. همچنین، تأکید می‌کند که بزرگان جهان نیز تابع فرمان‌های الهی هستند و بدون ارادت به راه حق، نمی‌توان به کمال رسید. در پایان، شاعر به کوتاهی عمر اشاره کرده و توصیه می‌کند که از زمان بهره ببریم.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از مفاهیم انتزاعی دارد.
شماره ۳۳۷ - نامهٔ طاعت و عصیان چه سفید و چه سیاه
نامهٔ طاعت و عصیان چه سفید و چه سیاه
سرنوشت ازل این بود کسی را چه گناه ۱
گر نباشد نظر لطف بود کاه چو کوه
ور بود جذبهٔ توفیق شود کوه چو کاه ۲
تاجداران جهان پیرو فرمان تواند
زآنکه این قوم سپاهند و تویی میر سپاه ۳
تا تو بر راه ارادت ننهی روی نیاز
نشوی از طرف اهل صفا روی به راه ۴
در طواف حرم وصل خیالی بشتاب
که دراز است ره بادیه عمرت کوتاه ۵
سرنوشت ازل این بود کسی را چه گناه ۱
گر نباشد نظر لطف بود کاه چو کوه
ور بود جذبهٔ توفیق شود کوه چو کاه ۲
تاجداران جهان پیرو فرمان تواند
زآنکه این قوم سپاهند و تویی میر سپاه ۳
تا تو بر راه ارادت ننهی روی نیاز
نشوی از طرف اهل صفا روی به راه ۴
در طواف حرم وصل خیالی بشتاب
که دراز است ره بادیه عمرت کوتاه ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۳۶ - گهی دل می خورد خونم گه از راه جفا دیده
گوهر بعدی:شماره ۳۳۸ - همه شب در غم آن ماه پاره
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
