شماره ۲۷۴ - در عشق از آن خوشدلم از چشم ترِ خویش

در عشق از آن خوشدلم از چشم ترِ خویش
کاو صرف رهت کرد به دامن گهر خویش ۱

ما را که امید نظر مرحمت از توست
هر لحظه چه رانی چو سرشک از نظر خویش ۲

زین سان که دلم با سرِ زلف تو در آویخت
تا عاقبت کار چه آرد به سر خویش ۳

آنروز زدم از صفت بی خبری دم
کز هیچ زبانی نشنیدم خبر خویش ۴

گفتم که سراپای خیالی همه عیب است
من نیز به نوعی بنمودم هنر خویش ۵