شماره ۲۵۵ - هندوی زلف تو زآن حال مشوّش دارد

هندوی زلف تو زآن حال مشوّش دارد
که به تسخیر دلم نعل در آتش دارد ۱

با وجود قد دلجوی تو ای نخل مراد
خویش را سرو سهی کیست که سرکش دارد ۲

به وصالت که ندارد هوس باغ بهشت
هرکه در خانه چو تو حور و پریوش دارد ۳

ساقیا بادهٔ بی غش ده و مدهوشم کن
که به سودازدگان عقل سرِ غش دارد ۴

چو خیالی ز تو دارد طمع وقت خوشی
خوش دلش کن که خدا وقت تو را خوش دارد ۵