خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه از حافظ، به زیبایی‌های معشوق و دردهای عاشق اشاره دارد. شاعر از لب‌های میگون معشوق، دل صاف و زخم‌های فراق می‌گوید و از جذبه‌های چشم‌های فتان او سخن می‌راند. همچنین، به محرومیت محرم کوی معشوق و ارزش سخن عاشقانه اشاره می‌کند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۲۲۰ - گر قدح با لب میگون تو لافی دارد
گر قدح با لب میگون تو لافی دارد
زو نرنجی که به غایت دل صافی دارد ۱
سینه از زخم فراق تو چنان شد نی را
که به هر جا که نهی دست شکافی دارد ۲
چشم فتّان تو پیوسته ز ابرو و مژه
صف کشیده ست و به عشّاق مصافی دارد ۳
محرم کوی تو محروم ز دیدار چراست
چون به گرد حرمِ کعبه طوافی دارد ۴
گر کسی پیش خیالی کند اظهار سخن
هیچ کس را سخنی نیست که لافی دارد ۵
زو نرنجی که به غایت دل صافی دارد ۱
سینه از زخم فراق تو چنان شد نی را
که به هر جا که نهی دست شکافی دارد ۲
چشم فتّان تو پیوسته ز ابرو و مژه
صف کشیده ست و به عشّاق مصافی دارد ۳
محرم کوی تو محروم ز دیدار چراست
چون به گرد حرمِ کعبه طوافی دارد ۴
گر کسی پیش خیالی کند اظهار سخن
هیچ کس را سخنی نیست که لافی دارد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - گر شبی ماه رخت پرده ز رو برگیرد
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - گر نه با من سر زلفت به جفا پیدا شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
