شماره ۲۰۶ - کسی چون گل دهن پرخنده دارد

کسی چون گل دهن پرخنده دارد
که خود را زاین چمن برکنده دارد ۱

هوای بندگی در حضرت دوست
که دارد گفت گفتم بنده دارد ۲

گهی سوزد دلش بر آتش من
که همچون شمع شب را زنده دارد ۳

عجب هندوی بی رحمی ست زلفت
که سرها زیر پا افکنده دارد ۴

خیالی گر برفت از دست غم نیست
تو را بر ما خدا پاینده دارد ۵