شماره ۳۸ - با شمع چو گفتم که نشان غم دل چیست

با شمع چو گفتم که نشان غم دل چیست
از سوزِ دل سوخته آهی زد و بگریست ۱

گیرم که شوم ز آب خِضر زندهٔ جاوید
چون خاک نشد در ره تو خاک بر آن زیست ۲

جایی که نهالِ قد رعنای تو باشد
گر سرو چمن باشد و نی هر دو مساویست ۳

باشد که سگ کوی تو بر دیده نهد پای
ما را هوس این است از او پرس که بر چیست ۴

شوخی که کشد تیغ جفا غمزهٔ یار است
یاری که از او خون خیالی طلبد کیست؟ ۵