غزل ۵۸۳ - ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی

ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی
گو دل ما خوش مباش گر تو بدین دلخوشی ۱

گر بکشی بنده‌ایم ور بنوازی رواست
ما به تو مستأنسیم تو به چه مستوحشی ۲

گفتی اگر درد عشق پای نداری گریز
چون بتوانم گریخت تا تو کمندم کشی ۳

دیده فرودوختیم تا نه به دوزخ برد
باز نگه می‌کنم سخت بهشتی وشی ۴

غایت خوبی که هست قبضه و شمشیر و دست
خلق حسد می‌برند چون تو مرا می‌کشی ۵

موجب فریاد ما خصم نداند که چیست
چاره مجروح عشق نیست به جز خامشی ۶

چند توان ای سلیم آب بر آتش زدن
کآب دیانت برد رنگ رخ آتشی ۷

آدمی هوشمند عیش ندارد ز فکر
ساقی مجلس بیار آن قدح بی هشی ۸

مست می عشق را عیب مکن سعدیا
مست بیفتی تو نیز گر هم از این می چشی ۹