شماره ۱۰۲ - از بس که غم دنییِ مردار خوری

از بس که غم دنییِ مردار خوری
نه کار کنی و نه غم کار خوری ۱

سرمایهٔ تو از همه عالم عمری است
بر باد مده که غصّه بسیار خوری ۲