خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر بیان می‌کند که اگر تو (معشوق) همانی که هستی، در نهایت تفاوتی بین سجاده (نماد عبادت) و زنار (نماد کفر) برای ما نیست. او از افتادن به پای معشوق و از دست دادن قدح (پیاله) و دستار (عمامه) سخن می‌گوید، که نشان‌دهنده‌ی بی‌قراری و شیدایی اوست.
متن دارای مفاهیم عرفانی و پیچیده‌ای است که برای درک عمیق‌تر آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعاره‌ها ممکن است برای سنین پایین قابل درک نباشد.
شماره ۱۸ - زین سان که منم گر تو تویی آخر کار
زین سان که منم گر تو تویی آخر کار
ما را بَدَل سجاده باشد زنّار ۱
در پای خودم فتاده بینی یکبار
از دست قدح فتاده ور سر دستار ۲
ما را بَدَل سجاده باشد زنّار ۱
در پای خودم فتاده بینی یکبار
از دست قدح فتاده ور سر دستار ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷ - هر خسته که در مصطبه مسکن دارد
گوهر بعدی:شماره ۱۹ - روزی بینی مرا و رندی سه چهار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
