خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
در این متن، شاعر از آمدن بهار و شکسته شدن توبه‌های مردم سخن می‌گوید. گل به عنوان نماد بهار، توبه‌ی عاشقان را می‌شکند و حتی در آتش هم می‌سوزد اما باز هم این کار را ادامه می‌دهد. شاعر از گل می‌خواهد که این کار را نکند زیرا لایق شکستن توبه‌ها نیست.
متن دارای مفاهیم عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند 'شکستن توبه' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲ - گل آمد و توبهٔ خلایق بشکست
گل آمد و توبهٔ خلایق بشکست
گفتم مشکن که نیست لایق به شکست ۱
در کورهٔ آتشین همی سوزد گل
کاو توبهٔ صد هزار عاشق بشکست ۲
گفتم مشکن که نیست لایق به شکست ۱
در کورهٔ آتشین همی سوزد گل
کاو توبهٔ صد هزار عاشق بشکست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱ - هنگام بهار آمد و من بی رخ یار
گوهر بعدی:شماره ۳ - شد زنده زمین مرده از لطف بهار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
