غزل ۵۳۱ - ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی

ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی
حق را به روزگار تو با ما عنایتی ۱

گفتم نهایتی بود این درد عشق را
هر بامداد می‌کند از نو بدایتی ۲

معروف شد حکایتم اندر جهان و نیست
با تو مجال آن که بگویم حکایتی ۳

چندان که بی تو غایت امکان صبر بود
کردیم و عشق را نه پدید است غایتی ۴

فرمان عشق و عقل به یک جای نشنوند
غوغا بود دو پادشه اندر ولایتی ۵

ز ابنای روزگار به خوبی ممیزی
چون در میان لشکر منصور رایتی ۶

عیبت نمی‌کنم که خداوند امر و نهی
شاید که بنده‌ای بکشد بی جنایتی ۷

زان گه که عشق دست تطاول دراز کرد
معلوم شد که عقل ندارد کفایتی ۸

من در پناه لطف تو خواهم گریختن
فردا که هر کسی رود اندر حمایتی ۹

درمانده‌ام که از تو شکایت کجا برم
هم با تو گر ز دست تو دارم شکایتی ۱۰

سعدی نهفته چند بماند حدیث عشق
این ریش اندرون بکند هم سرایتی ۱۱