غزل ۵۲۴ - یارا قدحی پر کن از آن داروی مستی

یارا قدحی پر کن از آن داروی مستی
تا از سر صوفی برود علت هستی ۱

عاقل متفکر بود و مصلحت اندیش
در مذهب عشق آی و از این جمله برستی ۲

ای فتنه نوخاسته از عالم قدرت
غایب مشو از دیده که در دل بنشستی ۳

آرام دلم بستدی و دست شکیبم
برتافتی و پنجه صبرم بشکستی ۴

احوال دو چشم من بر هم ننهاده
با تو نتوان گفت به خواب شب مستی ۵

سودازده‌ای کز همه عالم به تو پیوست
دل نیک بدادت که دل از وی بگسستی ۶

در روی تو گفتم سخنی چند بگویم
رو باز گشادی و در نطق ببستی ۷

گر باده از این خم بود و مطرب از این کوی
ما توبه بخواهیم شکستن به درستی ۸

سعدی غرض از حقه تن آیت حق است
صد تعبیه در توست و یکی باز نجستی ۹

نقاش وجود این همه صورت که بپرداخت
تا نقش ببینی و مصور بپرستی ۱۰