خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر بیان می‌کند که فردی که غمگین و دل‌بسته به معشوق است، دیگر به زیبایی‌های دیگر مانند گل خوشبو توجهی ندارد. شاعر از مخاطب می‌خواهد انصاف دهد که وقتی معشوق حضور دارد، چه جایگاهی برای گل باقی می‌ماند که زیبا باشد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق‌تر از احساسات و استعاره‌های شعر نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸۹ - آن را که غم آن بت خوشرو باشد
آن را که غم آن بت خوشرو باشد
کی طالب رنگ گل خوشبو باشد ۱
انصاف بده جایگهی کاو باشد
گل را چه محل بود که نیکو باشد ۲
کی طالب رنگ گل خوشبو باشد ۱
انصاف بده جایگهی کاو باشد
گل را چه محل بود که نیکو باشد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۸ - جانا به جهان گل بدیع آوردی
گوهر بعدی:شماره ۱۹۰ - حُسنی که گواه حسن معبود بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
