خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از معشوق میخواهد که او را مدام به مستی و بیخودی دعوت نکند و تا زمانی که هستی و نیستی برایش یکسان نشده، او را به سمت نیستی سوق ندهد.
مفاهیم عرفانی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد و درک آنها نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات عرفانی دارد.
شماره ۲۰۴ - ما را تو مدام دل به مستی ندهی
ما را تو مدام دل به مستی ندهی
وز هستی خویش تا نرستی ندهی ۱
تا هستی و نیستیت یکسان نشود
باید که تو نیستی به هستی ندهی ۲
وز هستی خویش تا نرستی ندهی ۱
تا هستی و نیستیت یکسان نشود
باید که تو نیستی به هستی ندهی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۳ - افکند بتی به بت پرستی ما را
گوهر بعدی:شماره ۲۰۵ - ساقی به صبوحی می ناب اندر ده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.