غزل ۴۴۳ - بکن چندان که خواهی جور بر من

بکن چندان که خواهی جور بر من
که دستت بر نمی‌دارم ز دامن ۱

چنان مرغ دلم را صید کردی
که بازش دل نمی‌خواهد نشیمن ۲

اگر دانی که در زنجیر زلفت
گرفتار است در پایش میفکن ۳

به حسن قامتت سروی در آفاق
نپندارم که باشد غالب الظن ۴

الا ای باغبان این سرو بنشان
و گر صاحب دلی آن سرو برکن ۵

جهان روشن به ماه و آفتاب است
جهان ما به دیدار تو روشن ۶

تو بی زیور محلایی و بی رخت
مزکایی و بی زینت مزین ۷

شبی خواهم که مهمان من آیی
به کام دوستان و رغم دشمن ۸

گروهی عام را کز دل خبر نیست
عجب دارند از آه سینه من ۹

چو آتش در سرای افتاده باشد
عجب داری که دود آید ز روزن ۱۰

تو را خود هر که بیند دوست دارد
گناهی نیست بر سعدی معین ۱۱