غزل ۴۳۶ - عمرها در پی مقصود به جان گردیدیم

عمرها در پی مقصود به جان گردیدیم
دوست در خانه و ما گرد جهان گردیدیم ۱

خود سراپرده قدرش ز مکان بیرون بود
آن که ما در طلبش جمله مکان گردیدیم ۲

همچو بلبل همه شب نعره زنان تا خورشید
روی بنمود چو خفاش نهان گردیدیم ۳

گفته بودیم به خوبان که نباید نگریست
دل ببردند و ضرورت نگران گردیدیم ۴

صفت یوسف نادیده بیان می‌کردند
با میان آمد و بی نام و نشان گردیدیم ۵

رفته بودیم به خلوت که دگر می نخوریم
ساقیا باده بده کز سر آن گردیدیم ۶

تا همه شهر بیایند و ببینند که ما
پیر بودیم و دگرباره جوان گردیدیم ۷

سعدیا لشکر خوبان به شکار دل ما
گو میایید که ما صید فلان گردیدیم ۸