غزل ۴۳۱ - امشب آن نیست که در خواب رود چشم ندیم

امشب آن نیست که در خواب رود چشم ندیم
خواب در روضه رضوان نکند اهل نعیم ۱

خاک را زنده کند تربیت باد بهار
سنگ باشد که دلش زنده نگردد به نسیم ۲

بوی پیراهن گم کرده خود می‌شنوم
گر بگویم همه گویند ضلالیست قدیم ۳

عاشق آن گوش ندارد که نصیحت شنود
درد ما نیک نباشد به مداوای حکیم ۴

توبه گویندم از اندیشه معشوق بکن
هرگز این توبه نباشد که گناهیست عظیم ۵

ای رفیقان سفر دست بدارید از ما
که بخواهیم نشستن به در دوست مقیم ۶

ای برادر غم عشق آتش نمرود انگار
بر من این شعله چنان است که بر ابراهیم ۷

مرده از خاک لحد رقص کنان برخیزد
گر تو بالای عظامش گذری و هی رمیم ۸

طمع وصل تو می‌دارم و اندیشه هجر
دیگر از هر چه جهانم نه امید است و نه بیم ۹

عجب از کشته نباشد به در خیمه دوست
عجب از زنده که چون جان به درآورد سلیم ۱۰

سعدیا عشق نیامیزد و شهوت با هم
پیش تسبیح ملایک نرود دیو رجیم ۱۱