غزل ۴۲۰ - ما همه چشمیم و تو نور ای صنم

ما همه چشمیم و تو نور ای صنم
چشم بد از روی تو دور ای صنم ۱

روی مپوشان که بهشتی بود
هر که ببیند چو تو حور ای صنم ۲

حور خطا گفتم اگر خواندمت
ترک ادب رفت و قصور ای صنم ۳

تا به کرم خرده نگیری که من
غایبم از ذوق حضور ای صنم ۴

روی تو بر پشت زمین خلق را
موجب فتنه‌ست و فتور ای صنم ۵

این همه دلبندی و خوبی تو را
موضع ناز است و غرور ای صنم ۶

سروبنی خاسته چون قامتت
تا ننشینیم صبور ای صنم ۷

این همه طوفان به سرم می‌رود
از جگری همچو تنور ای صنم ۸

سعدی از این چشمه حیوان که خورد
سیر نگردد به مرور ای صنم ۹