خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر از مخاطب می‌خواهد که کسی را که فراموش‌نشدنی است، به یاد آورد و شاد کند. همچنین، از عشق و رنج‌های آن سخن می‌گوید و درخواست می‌کند که در بندگی، آزادی بخشیده شود.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و زبان شاعرانه، مناسب مخاطبانی است که توانایی تحلیل و درک مفاهیم انتزاعی را دارند.
شماره ۱۲۲ - آن را که فراموش نئی یادش کن
آن را که فراموش نئی یادش کن
پیوسته غم تو می خورد شادش کن ۱
در عشق تو پیر گشت رنجش منمای
در بندگیت به مزد آزادش کن ۲
پیوسته غم تو می خورد شادش کن ۱
در عشق تو پیر گشت رنجش منمای
در بندگیت به مزد آزادش کن ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۱ - ای از پی دیدنت منوّر چشمم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۳ - در حضرت تو صدق و نیاز آوردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
