غزل ۴۱۲ - آن دوست که من دارم وان یار که من دانم

آن دوست که من دارم وان یار که من دانم
شیرین دهنی دارد دور از لب و دندانم ۱

بخت این نکند با من کان شاخ صنوبر را
بنشینم و بنشانم گل بر سرش افشانم ۲

ای روی دلارایت مجموعه زیبایی
مجموع چه غم دارد از من که پریشانم ۳

دریاب که نقشی ماند از طرح وجود من
چون یاد تو می‌آرم خود هیچ نمی‌مانم ۴

با وصل نمی‌پیچم وز هجر نمی‌نالم
حکم آن چه تو فرمایی من بنده فرمانم ۵

ای خوبتر از لیلی بیم است که چون مجنون
عشق تو بگرداند در کوه و بیابانم ۶

یک پشت زمین دشمن گر روی به من آرند
از روی تو بیزارم گر روی بگردانم ۷

در دام تو محبوسم در دست تو مغلوبم
وز ذوق تو مدهوشم در وصف تو حیرانم ۸

دستی ز غمت بر دل پایی ز پیت در گل
با این همه صبرم هست وز روی تو نتوانم ۹

در خفیه همی‌نالم وین طرفه که در عالم
عشاق نمی‌خسبند از ناله پنهانم ۱۰

بینی که چه گرم آتش در سوخته می‌گیرد
تو گرمتری ز آتش من سوخته تر ز آنم ۱۱

گویند مکن سعدی جان در سر این سودا
گر جان برود شاید من زنده به جانانم ۱۲