غزل ۴۱۱ - گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم

گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم
اول کسی که لاف محبت زند منم ۱

گویند پای دار اگرت سر دریغ نیست
گو سر قبول کن که به پایش درافکنم ۲

امکان دیده بستنم از روی دوست نیست
اولیتر آن که گوش نصیحت بیاکنم ۳

آورده‌اند صحبت خوبان که آتش است
بر من به نیم جو که بسوزند خرمنم ۴

من مرغ زیرکم که چنانم خوش اوفتاد
در قید او که یاد نیاید نشیمنم ۵

دردیست در دلم که گر از پیش آب چشم
برگیرم آستین برود تا به دامنم ۶

گر پیرهن به در کنم از شخص ناتوان
بینی که زیر جامه خیالیست یا تنم ۷

شرط است احتمال جفاهای دشمنان
چون دل نمی‌دهد که دل از دوست برکنم ۸

دردی نبوده را چه تفاوت کند که من
بیچاره درد می‌خورم و نعره می‌زنم ۹

بر تخت جم پدید نیاید شب دراز
من دانم این حدیث که در چاه بیژنم ۱۰

گویند سعدیا مکن از عشق توبه کن
مشکل توانم و نتوانم که نشکنم ۱۱