غزل ۳۹۸ - نظر از مدعیان بر تو نمی‌اندازم

نظر از مدعیان بر تو نمی‌اندازم
تا نگویند که من با تو نظر می‌بازم ۱

آرزو می‌کندم در همه عالم صیدی
که نباشند رفیقان حسود انبازم ۲

درد پنهان فراقم ز تحمل بگذشت
ور نه از دل نرسیدی به زبان آوازم ۳

چون کبوتر بگرفتیم به دام سر زلف
دیده بردوختی از خلق جهان چون بازم ۴

به سرانگشت بخواهی دل مسکینان برد
دست واپوش که من پنجه نمی‌اندازم ۵

مطرب آهنگ بگردان که دگر هیچ نماند
که از این پرده که گفتی به درافتد رازم ۶

کس ننالید در این عهد چو من در غم دوست
که به آفاق نظر می‌رود از شیرازم ۷

چند گفتند که سعدی نفسی باز خود آی
گفتم از دوست نشاید که به خود پردازم ۸