غزل ۳۹۳ - گر به رخسار چو ماهت صنما می‌نگرم

گر به رخسار چو ماهت صنما می‌نگرم
به حقیقت اثر لطف خدا می‌نگرم ۱

تا مگر دیده ز روی تو بیابد اثری
هر زمان صد رهت اندر سر و پا می‌نگرم ۲

تو به حال من مسکین به جفا می‌نگری
من به خاک کف پایت به وفا می‌نگرم ۳

آفتابی تو و من ذره مسکین ضعیف
تو کجا و من سرگشته کجا می‌نگرم ۴

سر زلفت ظلمات است و لبت آب حیات
در سواد سر زلفت به خطا می‌نگرم ۵

هندوی چشم مبیناد رخ ترک تو باز
گر به چین سر زلفت به خطا می‌نگرم ۶

راه عشق تو دراز است ولی سعدی وار
می‌روم وز سر حسرت به قفا می‌نگرم ۷