غزل ۳۷۰ - من همان روز که آن خال بدیدم گفتم

من همان روز که آن خال بدیدم گفتم
بیم آن است بدین دانه که در دام افتم ۱

هرگز آشفته رویی نشدم یا مویی
مگر اکنون که به روی تو چو موی آشفتم ۲

هیچ شک نیست که این واقعه با طاق افتد
گو بدانید که من با غم رویش جفتم ۳

رنگ رویم غم دل پیش کسان می‌گوید
فاش کرد آن که ز بیگانه همی‌بنهفتم ۴

پیش از آنم که به دیوانگی انجامد کار
معرفت پند همی‌داد و نمی‌پذرفتم ۵

هر که این روی ببیند بدهد پشت گریز
گر بداند که من از وی به چه پهلو خفتم ۶

آتشی بر سرم از داغ جدایی می‌رفت
و آبی از دیده همی‌شد که زمین می‌سفتم ۷

عجب آن است که با زحمت چندینی خار
بوی صبحی نشنیدم که چو گل نشکفتم ۸

پیش از این خاطر من خانه پرمشغله بود
با تو پرداختمش وز همه عالم رفتم ۹

سعدی آن نیست که درخورد تو گوید سخنی
آن چه در وسع خودم در دهن آمد گفتم ۱۰