خلاصه و رده‌بندی سنی 15+

این متن شعری است که به توصیف بهار و زیبایی‌های طبیعت می‌پردازد. در آن از گل‌ها مانند شقایق، لاله و سوسن، و همچنین از عناصری مانند آهو، مرغان و بلبل سخن گفته شده است. شاعر از عشق و دل‌باختگی نیز یاد می‌کند و با تصاویر شاعرانه، حالات روحی و احساسی را به تصویر می‌کشد.

متن دارای مفاهیم شاعرانه و استعاری است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه و احساسی ممکن است مناسب گروه‌های سنی پایین نباشد.

مشاهده کامل

شماره ۲۰۲ - نوبهار آمد که بوی گل جهانرا خوش کند

نوبهار آمد که بوی گل جهانرا خوش کند
جرعه نوشان را شقایق نعل در آتش کند ۱

خرم آن شاهد که نوشد جرعه ی بیغش بناز
عاشق دلخسته از نظاره ی او غش کند ۲

لاله خون ریزان، گل آتشبار و سوسن ده زبان
مرغ سرگردان ازینها با که خاطر خوش کند ۳

چشم و دل گردد زمین و آسمان، چون ماه من
جلوه بر تخت روان و ناز بر ابرش کند ۴

آهوان را چشم و مرغان را نظر مانده به راه
تا کی این ترک شکاری دست در ترکش کند ۵

شمه یی طاقت نیارد گر بود صبح و شفق
آنچه بر دل جام صاف و ساقی مهوش کند ۶

بلبل طبع فغانی در گلستان نظر
بهر تسخیر گلی این نغمه ی دلکش کند ۷
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۰۱ - رفتی و چشم روشنم از اشک حرمان تیره شد
گوهر بعدی:شماره ۲۰۳ - دلم آه سحر چون با دعا دمساز گردانید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.