غزل ۳۳۷ - گر یکی از عشق برآرد خروش

گر یکی از عشق برآرد خروش
بر سر آتش نه غریب است جوش ۱

پیرهنی گر بدرد ز اشتیاق
دامن عفوش به گنه بربپوش ۲

بوی گل آورد نسیم صبا
بلبل بیدل ننشیند خموش ۳

مطرب اگر پرده از این ره زند
بازنیایند حریفان به هوش ۴

ساقی اگر باده از این خم دهد
خرقه صوفی ببرد می فروش ۵

زهر بیاور که ز اجزای من
بانگ برآید به ارادت که نوش ۶

از تو نپرسند درازای شب
آن کس داند که نخفته‌ست دوش ۷

حیف بود مردن بی عاشقی
تا نفسی داری و نفسی بکوش ۸

سر که نه در راه عزیزان رود
بار گران است کشیدن به دوش ۹

سعدی اگر خاک شود همچنان
ناله زاریدنش آید به گوش ۱۰

هر که دلی دارد از انفاس او
می‌شنود تا به قیامت خروش ۱۱