غزل ۳۲۹ - خوش است درد که باشد امید درمانش

خوش است درد که باشد امید درمانش
دراز نیست بیابان که هست پایانش ۱

نه شرط عشق بود با کمان ابروی دوست
که جان سپر نکنی پیش تیربارانش ۲

عدیم را که تمنای بوستان باشد
ضرورت است تحمل ز بوستانبانش ۳

وصال جان جهان یافتن حرامش باد
که التفات بود بر جهان و بر جانش ۴

ز کعبه روی نشاید به ناامیدی تافت
کمینه آن که بمیریم در بیابانش ۵

اگر چه ناقص و نادانم این قدر دانم
که آبگینه من نیست مرد سندانش ۶

ولیک با همه عیب احتمال یار عزیز
کنند چون نکنند احتمال هجرانش ۷

گر آید از تو به رویم هزار تیر جفا
جفاست گر مژه بر هم زنم ز پیکانش ۸

حریف را که غم جان خویشتن باشد
هنوز لاف دروغ است عشق جانانش ۹

حکیم را که دل از دست رفت و پای از جای
سر صلاح توقع مدار و سامانش ۱۰

گلی چو روی تو گر ممکن است در آفاق
نه ممکن است چو سعدی هزاردستانش ۱۱