شماره ۲۵ - نه هوای باغ سازد نه کنار کشت ما را

نه هوای باغ سازد نه کنار کشت ما را
تو بهر کجا که باشی بود آن بهشت ما را ۱

ندهند ره بکویت چکنم چرا نسوزم
همه گل برند و بر سر بزنند خشت ما را ۲

بگل فسرده ی ما نرسید ابر رحمت
چه امید خیر باشد زچنین سرشت ما را ۳

چو تو کافری ندیدم، بفراق رفت عمری
که نبود هیچ در دل هوس کنشت ما را ۴

همه وقت بود ما را دل شاد و جان آگه
غم عاشقی درآمد که بخود نهشت ما را ۵

فلک دو رو چو بر ما رقم بدی زد آخر
بکتاب نیکنامان زچه رو نوشت ما را ۶

تو بدی، مبر فغانی بکسی گمان تهمت
که گواه حال باشد حرکات زشت ما را ۷