غزل ۳۲۵ - کس ندیده‌ست به شیرینی و لطف و نازش

کس ندیده‌ست به شیرینی و لطف و نازش
کس نبیند که نخواهد که ببیند بازش ۱

مطرب ما را دردیست که خوش می‌نالد
مرغ عاشق طرب انگیز بود آوازش ۲

بارها در دلم آمد که بپوشم غم عشق
آبگینه نتواند که بپوشد رازش ۳

مرغ پرنده اگر در قفسی پیر شود
همچنان طبع فرامش نکند پروازش ۴

تا چه کردیم دگرباره که شیرین لب دوست
به سخن باز نمی‌باشد و چشم از نازش ۵

من دعا گویم اگر تو همه دشنام دهی
بنده خدمت بکند ور نکنند اعزازش ۶

غرق دریای غمت را رمقی بیش نماند
آخر اکنون که بکشتی به کنار اندازش ۷

خون سعدی کم از آن است که دست آلایی
ملخ آن قدر ندارد که بگیرد بازش ۸