شماره ۹ - زهی حیات ابد از لبت حواله ی ما

زهی حیات ابد از لبت حواله ی ما
دمی وصال تو عمر هزار ساله ی ما ۱

زآب دیده برد سیل خانه ی مردم
رسول اشک چو پیش آورد رساله ی ما ۲

چو با تو زاری احباب در نمگیرد
چه سود از آنکه جهان گیرد آه و ناله ی ما ۳

دمی که بر سر خوان وصال مهمانیم
فلک زرشک بتلخی دهد نواله ی ما ۴

دوای چهره ی زرد از طبیب پرسیدم
بعشوه گفت که یک جرعه از پیاله ی ما ۵

چو گفتمش چه گلست اینکه هیچ خارش نیست
شکفته گشت که رخسار همچو لاله ی ما ۶

دریغ و درد فغانی که از نعیم وصال
نواله ی جگر خسته شد حواله ی ما ۷